5...กวางน้อย (1)

“ไอ้แก่ลามกเอ๊ย!”

เสื้อสูทสีดำตัวใหญ่ของลูกน้องหวังหมิงโดนปาลงพื้นด้วยฝีมือของมินตราทันทีที่เพียงขวัญปลดมันออกแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำ

“เกิดอะไรเหรอ”

อาทิตยาละมือจากเกมเดินมาดู วิเวียนที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นนั่งมองอย่างแปลกใจ ชาริสาถอนหายใจนั่งลงบนโซฟาโดยมีมินตรานั่งตามอย่างกระแทกกระทั้น

“บังเอิญพายตกน้ำ ตอนแรกก็ไม่มีอะไรมาก พายว่ายน้ำเป็น แล้วคนก็ลงไปช่วยเร็ว พอขึ้นมา...”

ชาริสาเริ่มอึกอักเหลือบมองวิเวียน อีกฝ่ายเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“คือว่า...เหมือนคุณเชสเตอร์จะเห็นเหตุการณ์ด้วย เพราะเขาเดินมาถึงทันทีที่พายขึ้นจากสระได้เพื่อมาดูว่าเป็นอะไรมากไหม”

“เขาเป็นสุภาพบุรุษมากเลย ท่าทางก็ดี สมาร์ทมาก หล่อลาก เขาถอดสูทของตัวเองมาให้พายคลุมเลยนะ”

มินตราพูดเสริมขึ้นพลางยิ้มราวตกอยู่ในห้วงฝัน

“แต่ว่าพวกเราไม่กล้ามองหน้าเขาเท่าไร”

หญิงสาวบอกต่ออย่างเสียดาย

“แล้วเกี่ยวอะไรกับไอ้แก่ลามก”

อาทิตยารู้สึกเหมือนยังไม่เข้าเรื่องสักที

“อ๋อ ไอ้แก่ลามกน่ะ คือคนที่มาทีหลังต่างหาก น่าจะเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของคุณเชสเตอร์”

มินตราตอบแล้วหน้างอ ไม่อยากพูดถึง

“มาถึงก็เข้ามายุ่ง เสนอตัวจะมาส่งทั้งที่ไม่รู้จักกันสักหน่อย แถมมองต้นขาพายตาวาวไม่เกรงใจใครเลย”

ชาริสาอธิบาย

“แถมทั้งที่รู้ว่าพวกเราไม่สะดวกใจยังยัดเยียดสูทของลูกน้องตัวเองมาให้อีก”

มินตราขยายความ

“ที่โยนทิ้งนั่นน่ะเหรอ แล้วรับมาทำไม”

วิเวียนพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปก้มลงหยิบสูท

“จะไม่เอามาได้ไง ก็เขามองขาพายซะขนาดนั้น สงสารพาย”

ขณะที่ชาริสาตอบวิเวียนก็ยกสูทขึ้นแล้วรู้สึกเหมือนมีบางอย่างร่วงลงแต่ไม่ทันเห็น ทว่าเสียงกิ๊กเบาๆ ทำให้สามสาวหันมองตาม แล้วก็เห็นสิ่งของเล็กๆ กระเด็นกลิ้งไปหยุดใต้โต๊ะกระจกเตี้ยหน้าโซฟาที่สองสาวรุ่นน้องนั่งอยู่ มินตราเป็นคนหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ

“นี่มัน...”

อาทิตยาขยับเข้ามามองใกล้ๆ ก่อนจะพึมพำเบาๆ แล้วทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบเมื่อรู้ชัดว่าอะไรเป็นอะไร

วิเวียนเดินเข้ามาหยิบของเล็กๆ จากมือมินตราไปเพื่อสังเกตให้ชัดเจน

“หมายความว่ายังไงน่ะวี ทำไมถึง...”

เพื่อนสาวจำเป็นต้องเงียบเสียงลงเพราะวิเวียนยกนิ้วชี้แตะที่ปากตัวเองเป็นการห้าม จากนั้นทั้งหมดก็ทำได้เพียงจ้องวิเวียนที่กำลังมองของในมือพร้อมใช้ความคิด

ดูก็รู้ว่านี่เป็นเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กที่มักจะติดไว้ในหู แต่ที่เธอไม่แน่ใจคือ มันถูกแอบใส่ไว้ในสูทนี้ด้วยเหตุผลอะไร และคนที่ทำตั้งใจจะดักฟังแขกของ เอียน เชสเตอร์ จึงแอบหาจังหวะใส่เอาไว้กับคนของเขา หรือว่า...เป็นเอียนเองที่เกือบจะโดนดักฟังจากใครสักคนที่ใช้ลูกน้องของแขกคนนี้เป็นเครื่องมือ

‘ริสาต้องพยายามหาทางเข้าใกล้เชสเตอร์คนน้องให้ได้ภายในสองสามวันนี้’

สิ่งที่วิเวียนบอกทำให้เช้าวันนี้ชาริสาทำงานด้วยจิตใจที่ไม่แจ่มใส เธอค่อนข้างเครียดเพราะไม่รู้จะหาทางทำตามคำสั่งของวิเวียนอย่างไร สำหรับเธอแล้ววิเวียนก็เป็นเหมือนพี่สาวที่เธอรักและนับถือมาก และอีกฝ่ายก็ดูแลเธออย่างดีตั้งแต่มาอยู่กับมาดามฟรองซัวร์ ถึงแม้ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเลียม เชสเตอร์ มากแค่ไหนแต่ชาริสาก็ยังตั้งใจทำตามคำสั่งของวิเวียน

“อุ๊ย...”

เสียงอุทานเบาๆ ใกล้ๆ ทำให้คนที่กำลังเหม่อสะดุ้ง แล้วก็เห็นแววตาดุของหญิงสูงวัยทว่ามีท่วงท่าสวยสง่า ชุดที่สวมใส่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงลิบ

“ขอโทษค่ะ”

หญิงสาวรีบบอกแล้วก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิดทันที เพราะเธอกำลังฉีดฮอร์โมนให้ดอกไม้อยู่แล้วมัวเผลอคิดวุ่นวายจนไม่ทันมองว่ามีคนกำลังเดินผ่านตรงนี้ ทำให้ฉีดฮอร์โมนไปโดนอีกฝ่าย

ตาคมดุที่เคยสวยกวาดมองคนตรงหน้าทันที แต่ชุดเสื้อเชิ้ตลายทางลงสีฟ้าขาวกับกางเกงดำที่เห็นเหมือนเป็นยูนิฟอร์มนั้นไม่ใช่ชุดของพนักงานบนเรือ

“เธอเป็นใคร”

“คะ?”

ชาริสาเงยหน้ามองคนถามด้วยความงุนงง

“เธอไม่ใช่คนของเชสเตอร์เมดิเตอร์เรเนียน อ้อ...”

เมื่อสังเกตเห็นชื่อที่ปักอยู่บนหน้าอกเสื้อของสาวน้อยตรงหน้าจึงอ่านมันเบาๆ

“ชารอน บิ้วตี้ ฟลาวเวอร์”

“ค่ะ ดิฉันมาจากบริษัทรับจัดและส่งดอกไม้ค่ะ”

“งั้นเหรอ”

ชาริสาพยักหน้ารับนิดๆ ซึ่งนั่นยิ่งขัดตาผู้อาวุโสกว่าอย่างมาก

“เอาล่ะ ทำงานของเธอต่อไปให้ดีๆ”

“ค่ะ”

“เพราะครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เชสเตอร์เมดิเตอร์เรเนียนจะจ้างบริษัทของเธอ”

พูดจบอีกฝ่ายก็สะบัดหน้าเดินจากไป ปล่อยให้ชาริสายืนอ้าปากค้างตาโต เอ่ยอะไรไม่ออกสักคำ

จุดนี้เป็นส่วนทางเชื่อมกลางของห้องทางด้านซ้ายและขวาของโซนวีไอพี เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครถึงพูดกับตนราวกับมีอำนาจในการตัดสินใจขนาดนี้ แต่เมื่อมองเห็นเพื่อนสองสามคนออกจากห้องมาสมทบกับหญิงสูงวัย ภาพกลุ่มคุณป้าที่ยืนมองปิลันธ์กับเธอในวันนั้นก็แวบเข้ามา กลุ่มนั้นหันมาทางเธอเหมือนกำลังพูดคุยกันด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้หญิงสาวก้มหน้าก้มตาฉีดฮอร์โมนอย่างจริงจัง ทว่าความจริงคือเธอกำลังกังวลเกรงว่าป้ากลุ่มนั้นจะจำได้ขึ้นมาว่าเธอคือผู้หญิงที่กอดจูบกับปิลันธ์อย่างไม่อายฟ้าดินในวันนั้น

ชาริสาพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าพวกคุณป้าคงจะจำไม่ได้เพราะจุดเกิดเหตุค่อนข้างไกลมองเห็นไม่ถนัดนัก

=====