5...กวางน้อย (2)

สองวันที่ผ่านมาชาริสาใช้เวลาในการเดินหาปิลันธ์ไปทั่วและเห็นชัดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เท่าที่เธอรู้ชายหนุ่มมีหน้าที่ดูแลเรือสำราญ เขามีสิ่งที่ต้องตรวจตราในบางครั้ง แม้ไม่จำเป็นต้องถึงกับลงไปดูแลด้วยตัวเองแต่ก็ไม่เคยอยู่จุดใดจุดหนึ่งเพียงที่เดียว แต่ชาริสาไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสังเกตเห็นตนเองหรือเข้าไปทักทาย เธอเพียงแต่ตามดูห่างๆ ให้อยู่ในสายตาแล้วบันทึกว่าเขาไปทำอะไรเวลาไหนบ้าง และพอเดาได้ว่าเขาจะให้เวลาผ่อนคลายกับตัวเองหลังสองทุ่มไปแล้ว เพราะเห็นชายหนุ่มไปนั่งดื่มที่บาร์สองวันติดพร้อมกับมีสาวๆ เข้ามาทักทายมากหน้าหลายตา ปิลันธ์มีคนนั่งดื่มด้วยทั้งสองคืนไม่ซ้ำกัน หญิงสาวไม่เคยรอดูจนดึกว่าพวกเขาไปต่อกันหรือไม่ด้วยไม่เห็นถึงความจำเป็น แต่วันนี้เธอคิดว่าจะอยู่รอจนดึกดูสักคืนเพื่อจะได้รู้ว่าตนต้องทำอย่างไรต่อไป ในเมื่องานประมูลจะจัดขึ้นคืนถัดไป

วิเวียนไม่ได้กดดันหรือถามถึงความคืบหน้า แต่ชาริสาก็รู้ว่าเมื่อวันสำคัญมาถึงเธอต้องทำหน้าที่ของเธอให้เรียบร้อยไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตามเพราะพวกเธอไม่มีสิทธิ์พลาด

เสียงพูดคุยกันตรงโถงทางเดินทำให้ชาริสาที่เพิ่งฉีดฮอร์โมนให้ดอกไม้ในตอนเช้าและตรวจดูความเรียบร้อยเงยหน้ามอง เมื่อเห็นว่าเป็นกลุ่มคุณป้ามหาภัยที่กำลังเดินตรงมาทางเธอเพราะเป็นทางเชื่อมเพื่อลงบันไดไปยังส่วนอื่นรวมทั้งห้องอาหาร หญิงสาวก็อดผวาหน่อยๆ ไม่ได้ เธอไม่ได้กลัวแต่รู้สึกไม่อยากเจออย่างบอกไม่ถูก นั่นทำให้ชาริสาเลือกที่จะก้าวขึ้นบันไดวนเล็กๆ ไปแทนทั้งที่โซนนั้นไม่มีแจกันดอกไม้ให้ต้องดูแล เธอรู้คร่าวๆ แค่ว่าเป็นส่วนสำนักงานเท่านั้น

เพราะรีบร้อนหลบแก๊งคุณป้าชาริสาจึงหันมองด้านหลังพร้อมๆ กับก้าวขึ้นบันไดไม่ทันสังเกตว่ามีคนกำลังเดินลงสวนมา มารู้ตัวอีกทีก็เห็นในระยะประชิดจนต้องผงะเผลอถอยหลังจนเกือบตกบันได

“ว้าย...”

แขนกำยำโอบเอวบางไว้ได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่หญิงสาวจะตกบันได พลางรั้งร่างเล็กพยุงไว้จนแนบไปกับลำตัวของเขา

ความแข็งแกร่งอบอุ่นที่ได้แนบชิดทำให้ชาริสาเงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้าม แล้วหัวใจที่เต้นระรัวเพราะความตกใจก็ยิ่งกระหน่ำแรงขึ้นเมื่อเห็นชัดเจนว่าคนตรงหน้าคือใคร

เลียม เชสเตอร์!

“คุณ...”

“เธออีกแล้ว”

อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นเสียงเอื่อยเฉื่อยราวไม่ยินดียินร้าย

“เอ่อ ฉัน ฉัน...ขอ...ขอโท...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบกลุ่มคุณป้าก็โผล่ออกมา ปากอิ่มสวยถูกมือใหญ่ยกขึ้นปิดทำเอาเธอตาเหลือกถลน ร่างเล็กโดนรวบยกขึ้นด้วยแขนกำยำข้างเดียวจนเท้าลอยก่อนจะพาหมุนตัวกลับขึ้นไปด้านบน

วินาทีนี้ชาริสาควรร้องด้วยความตกใจแต่ด้วยเพราะอะไรไม่รู้ได้เธอกลับเงียบปล่อยให้ชายหนุ่มตัวโตยกกึ่งอุ้มพาไปอย่างหน้าตาเฉย ในหัวเธอคิดเพียงว่าขออย่าให้พวกคุณป้าไฮโซหันมาเห็นเลย สาธุ!

ปิลันธ์พาคนตัวเล็กขึ้นมาด้านบนแล้วก้าวยาวๆ ตรงไปห้องของตัวเอง ล้วงการ์ดมาเปิดเข้าไป ปิดประตูตามหลังก่อนจะวางอีกฝ่ายลงทว่ายังไม่ยอมคลายมือออก ก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังหันมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางตกประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

“ที่...ที่นี่ที่ไหนคะ”

เสียงเล็กกระซิบถามแผ่วเบาทว่าเขาก็ได้ยิน

“ห้องฉัน”

“หา! ที่ไหนนะคะ”

“ห้องของฉัน ห้องทำงาน ห้องนอน”

ใบหน้าสวยเล็กๆ ที่เงยขึ้นมามองเขาเหมือนเห็นสัตว์ประหลาด แล้วก็เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าอยู่ในท่าทางที่สนิทสนมกันมากแค่ไหน มือบางจึงยกขึ้นผลักอกเขาทันทีและปิลันธ์ก็ยอมปล่อยโดยดี เธอจึงมีโอกาสถอยห่างไปสองสามก้าว

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”

“หลบป้าพวกนั้นไง”

เมื่อเธอเผยอปากราวกับจะเถียงชายหนุ่มก็ดักคอเสียก่อน

“หรือเธออยากให้พวกเขาเห็นเราเหมือนวันนั้น”

ชาริสาพูดไม่ออก หากกลุ่มคุณป้าไฮโซหันมาเห็นทั้งคู่อีกพวกท่านอาจจะจำเหตุการณ์นั้นได้ ที่สำคัญเธอเพิ่งก่อเรื่องกับคุณป้าหน้าดุคนหนึ่งไปเมื่อวาน และยังไม่รู้ว่าท่านรู้จักกับชายหนุ่มตรงหน้ามากน้อยแค่ไหน แต่จากการออกคำสั่งวางก้ามนั่นเธอคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะมีภาษีมากพอตัว ถ้าทำผิดหูผิดตาขึ้นมาอีกอาจจะถูกมองว่ามาเกาะแกะเขาเพราะเป็นแค่ลูกจ้างทั่วไปเพื่อหวังผลประโยชน์ งานนี้เธออาจต้องลงจากเรืออย่างกะทันหันถ้าคุณป้าไฮโซสามารถสั่งปลดพนักงานได้จริง

“งั้นก็ไม่เห็นต้องถึงกับพาเข้ามาในนี้เลยนี่นา”

หญิงสาวบ่นอุบอิบแต่เขาก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน

“ชั้นนี้พนักงานเดินกันให้ควัก ฉันไม่อยากเสี่ยงทำตัวเหลวไหลให้ลูกน้องเห็น”

“เหลวไหล! หมายถึงอะไร คุณจะทำอะไรเหลวไหลงั้นเหรอ!”

คนตัวเล็กสะดุ้งถอยกรูดอย่างหวาดระแวง ปิลันธ์มองท่าทางอีกฝ่ายแล้วยิ้มนิดๆ ขณะกอดอกยืนนิ่งไม่ขยับ แค่เขาขวางทางออกไว้เธอก็ไปไหนไม่รอดแล้ว

“ทำอะไรดีล่ะ อ๊ะ...นั่นเธอถอยไปทางห้องนอนนะ หรือว่า...”

เขาพูดพร้อมกับขยับไปหาหญิงสาวสองก้าว เธอก็ผวาพรวดพราดมาตรงประตูทางออก แต่ติดที่เขาขวางอยู่จึงไปไหนต่อไม่ได้

“คุณอย่าล้อเล่นสิ ให้ฉันออกไปเถอะ ฉันจะมองให้ดีก่อนว่ามีคนเดินผ่านไปมาไหม ไม่ทำให้คุณเสียหายแน่ ฉันสัญญา”

ปิลันธ์มองคนที่แสดงสีหน้าท่าทางจริงจังแล้วก็อดขำในใจไม่ได้ เธอเนี่ยนะคิดจะปกป้องไม่ให้เขาเสียหาย ทว่าเมื่อได้พิศใบหน้าสวยพริ้มเพรานานขึ้นก็ทำให้เขาฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“เวลาพูดกับฉัน พูดภาษาไทยก็ได้”

ชายหนุ่มเอ่ยออกไปเป็นภาษาไทย แล้วก็เห็นอีกฝ่ายตาโตราวกับแปลกใจที่เขารู้ว่าเธอเป็นคนไทย

“เธอชื่อ ชาริสา อนุสาน นี่เป็นชื่อคนไทยไม่ใช่เหรอ”

“คุณ...รู้ได้ยังไง”

อีกฝ่ายยังดูเบลอตอนถามเขาแต่ก็พูดภาษาไทยตามที่เขาบอก

“เพื่อนเธอบอก”

เขาเลือกที่จะตอบสั้นๆ ไม่อธิบายความมากกว่านั้น แน่นอนว่าไม่มีใครชอบที่คนอื่นตามสืบเรื่องของตัวเอง เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดให้กวางน้อยตรงหน้าไหวตัวทันถ้าคิดจะตะครุบกวาง

เพื่อนที่ชายหนุ่มบอกทำให้ภาพหวามของเขาในค่ำคืนแรกที่ได้สบตากันผุดขึ้นมา ตามด้วยจูบอันน่าระทึกทว่าเต็มไปด้วยความดึงดูดสำหรับเธอในวันนั้น ชาริสาหลบสายตาคมอย่างกลัวอีกฝ่ายจับความคิดได้ แล้วรีบสลัดความคิดเพ้อเจ้อทิ้งเหลือบไปทางประตูด้านหลังของเขาแทน

“ฉันต้องออกไปแล้วล่ะค่ะ”

“ทำไมอยากออกไปจัง เธอไม่คิดถึงบ้างเลยเหรอ”

ชายหนุ่มจ้องกลับด้วยสายตาคมปลาบที่ชวนให้เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ยืนไม่ติดที่

“คิดถึงอะไร”

ชาริสาถามเสียงเบาแต่เห็นชัดถึงความตระหนกแฝงอยู่ในนั้น

“จูบของเราไง”

เขาตอบกลับง่ายๆ ราวคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศธรรมดา ทำเอาหญิงสาวส่ายหน้าหวืออย่างเร็วโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าเล็กดูซีดลงเริ่มมีเหงื่อชื้นที่ขมับ ปิลันธ์กวาดมองคนตรงหน้าอย่างถ้วนทั่วเห็นชัดว่าเธอตัวสั่นนิดๆ ท่าทางราวกำลังกลั้นใจ เธออยู่ในชุดยูนิฟอร์ม คงยังทำงานอยู่ เขาเองก็ต้องไปตรวจความเรียบร้อยช่วงเช้าเหมือนกัน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากเอาแต่ใจตนเองอีกฝ่ายไม่มีทางพ้นมือเขาไปได้ แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาอยากให้คนตัวเล็กวางใจในตัวเขา อยากให้ตากลมโตคู่สวยมองเขาในแบบอื่นที่ไม่ใช่แววตาของกวางน้อยแสนหวาดกลัว

“เอาเถอะ งานของเธอคงยังไม่เสร็จ ฉันเองก็ค่อนข้างยุ่งเสียด้วย”

ปิลันธ์หันหลังกลับไปยังประตูแล้วเปิดออกไปมองซ้ายมองขวาอย่างไม่คิดจะเสียเวลามากกว่านี้

“ตอนนี้ไม่มีใครแถวนี้ เธอออกไปก่อนเถอะ”

ชาริสาเดินตามมายังประตูด้วยท่าทางงุนงง แต่อยู่ๆ มือใหญ่ก็คว้าแขนเธอเอาไว้ก่อนหญิงสาวจะก้าวออกไป ทำเอาเธอสะดุ้งเฮือกแต่ชายหนุ่มไม่ได้ทำอะไรมากกว่าจับ เธอจึงไม่ได้สะบัดออกเพราะตระหนักดีว่าสถานการณ์นี้อีกฝ่ายยังเป็นต่อ เธอยังไม่พ้นจากห้องของเขาอย่าทำให้เขาเคืองเป็นดีที่สุด

“จูบนั่น ฉันคิดถึงทุกคืนเลยนะ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นขณะสบกับตาคม ใบหน้าขาวใสมีสีระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มุมปากได้รูปของชายหนุ่มขยับยิ้มนิดๆ อย่างได้ใจจนแก้มบุ๋มเห็นลักยิ้ม นั่นหมายความว่า ใช่ว่าหญิงสาวไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เขาทำลงไปกับเธอ

เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังโดนยิ้มเยาะและไม่อาจต่อสายตากับอีกฝ่ายได้อีกแล้วชาริสาก็รีบก้มหน้างุดสะบัดมือผลุนผลันออกจากห้องของชายหนุ่ม ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยมือโดยดี หากยังได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยตามหลังมาด้วย

“อ้อ แล้วก็ห้องนี้พร้อมต้อนรับเธอเสมอนะสาวน้อย”

=====