4…สะดุดบ่วง (2)

ดาดฟ้าชั้นสามซึ่งมีสระว่ายน้ำเป็นจุดที่ชาริสากับมินตรามาใช้เวลาในช่วงเย็นสองวันที่ผ่านมา ทั้งสองคนไม่ได้มาว่ายน้ำเล่นแต่มานั่งฟังดนตรีริมสระซึ่งมีคอกเทลให้ดื่มไปด้วยพลางๆ โดยวันนี้เพียงขวัญมาร่วมแก๊งด้วยเพราะเบื่อกับการนั่งเล่นเกมในห้องกับเพื่อนทั้งสองคน ทางนายจ้างอนุญาตให้พวกเธอพักผ่อนได้ตามความสะดวกเพราะถือว่าไม่ใช่พนักงานโดยตรง ขอแค่ให้ดอกไม้สวยสดอยู่เสมอเพียงเท่านั้น ทำให้ในแต่ละวันมีเวลาค่อนข้างมากหลังจากเช็กความเรียบร้อยเสร็จแล้วตั้งแต่เช้าตรู่

จุดสันทนาการบนเรือมีหลายสไตล์ตามความชอบส่วนบุคคล ชาริสากับมินตราชอบส่วนนี้มากกว่าสระด้านบนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเรือ เพราะที่นั่นจัดกึ่งๆ ปาร์ตี้ริมสระ เหมาะกับหนุ่มสาวที่ชอบปาร์ตี้ ว่ายน้ำ ฟังเพลง เต้นรำ แต่ตรงนี้จะเป็นแนวครอบครัว มีทั้งผู้ใหญ่และเด็กๆ อย่างตอนนี้สามสาวก็เล่นกับสองหนูน้อยชายหนึ่งหญิงหนึ่งวัยสามขวบกับสี่ขวบ พี่ชายที่โตกว่าดูจะดื้อหน่อยส่วนน้องสาวค่อนข้างขี้อาย เด็กๆ มากับปู่กับย่า พวกเธอเห็นนั่งโต๊ะติดกันแล้วเด็กชายวิ่งวุ่นไปทั่วทำเอาคนแก่เหนื่อย เพียงขวัญค่อนข้างชอบเด็กเลยเข้าไปชวนคุยแล้วบอกว่าพวกเธอจะช่วยดูเด็กๆ เอง จนตอนนี้กลายเป็นเด็กติดสามสาวไปแล้ว ทำให้ปู่กับย่าได้มีเวลาทานอาหารและนั่งพักชมบรรยากาศของทะเลยามเย็น

“อย่าแย่งน้องสิอังเดร ถ้าอยากเล่นก็ขอดีๆ โคลอี้หน้างอแล้วเห็นไหม”

มินตราบอกเด็กชายเพราะตนเองนั่งอยู่ฝั่งเดียวกันกับแม่หนูน้อยที่กำลังเล่นตุ๊กตาซึ่งสามารถอัดเสียงพูดตามตัวเองได้ พอถูกพี่แย่งของไปจากมือหนูน้อยก็หน้างอเบะปาก ไม่ได้กรีดร้องแต่จ้องอังเดรที่กำลังเล่นรุนแรงกับตุ๊กตาของตัวเองเขม็ง

“อังเดร คืนน้องก่อนแล้วบอกขอเล่นใหม่ดีๆ นะครับ”

เพียงขวัญข้างอังเดรพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น แต่เด็กชายไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาพูดอัดเสียงของตนแล้วกดฟังอย่างไม่ทะนุถนอมซ้ำๆ ไปมา

ไม่ทันที่ใครจะทันมองโคลอี้ เพราะมัวแต่หันไปขอให้อังเดรคืนของน้อง มือน้อยๆ ก็เลื่อนไปคว้าหมับรถของเล่นที่พี่ชายวางทิ้งไว้บนโต๊ะแต่จับไม่ได้เพราะใหญ่กว่า มือน้อยจึงปัดกึ่งๆ กวาดทิ้งลงพื้น เสียงของหล่นทำให้ทุกคนหันมองรวมทั้งอังเดร และเมื่อเห็นว่าเป็นของเล่นตนเองก็โยนตุ๊กตาทิ้ง ร่างกลมกระโดดผลุงลงจากเก้าอี้วิ่งตามรถที่ไหลไปเรื่อยเพราะล้อของมัน

“เดี๋ยวอังเดร”

ชาริสารีบลุกตามไปพร้อมๆ กับเพียงขวัญ เพราะเส้นทางที่เด็กน้อยกับรถตรงดิ่งไปนั้นคือสระน้ำ

หญิงสาวก้าวเข้าไปคว้าร่างกลมขึ้นอุ้มไว้ เด็กน้อยดิ้นไม่ยอมพร้อมร้องลั่น

“รถ...รถ...เอารถมา”

เพียงขวัญมาถึงช้ากว่าแต่ก้าวเลยชาริสากับอังเดรต่อไปเมื่อเห็นรถของเล่นกำลังมุ่งตรงจะลงสู่สระน้ำ จังหวะนั้นเธอคว้ารถเอาไว้ได้ทันอย่างเฉียดฉิว ร่างสวยอิ่มในชุดสายเดี่ยวกระโปรงผ้าพริ้วหยุดอยู่ริมสระพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ขณะนั้นชาริสารั้งอังเดรที่ตัวค่อนข้างหนักแทบจะไม่อยู่จึงพาเข้ามาหาเพื่อเอาของเล่น ทว่าร่างกลมรีบดิ้นพุ่งฉวยรถจากมือของเพียงขวัญแต่ตัวก็กระแทกหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่อย่างจัง ชาริสาตกใจถลันมาคว้าร่างเด็กชายไปกอดไว้ ทว่ามืออีกข้างคว้าเพื่อนรุ่นพี่ไม่ทันเสียแล้ว

“พาย!!”

ตูม!!

ชาริสาพลิกร่างตนเองบังอังเดรและกอดไว้แนบอก เวลานั้นมินตรารีบถลาเข้ามาทันที ส่วนปู่กับย่าก็อุ้มโคลอี้ตามมาด้วยความตกใจ

เนื่องจากคนรอบสระหันมองเหตุการณ์ตั้งแต่ตอนอังเดรร้องโวยวายและคิดว่าไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงจึงยืนมองเพียงเท่านั้นทำให้ทุกคนเห็นในตอนที่เพียงขวัญตกลงไปในสระอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา รวมถึงเอียน เชสเตอร์ด้วย ชายหนุ่มนัดดื่มกับหวังหมิงที่นี่ เขาเดินตรงไปยังจุดเกิดเหตุซึ่งมีพนักงานของเขาสองคนโดดลงสระทันทีที่เห็นคนตกลงไป แล้วเข้าไปช่วยพยุงหญิงสาว ดูเหมือนเธอเองก็ว่ายน้ำได้จึงกลับมาริมสระได้เร็ว ตอนนี้คนของเขากำลังช่วยกันยกตัวเธอขึ้นโดยมีหญิงสาวสองคนออกแรงฉุดให้คนที่เปียกโชกทั้งตัวขึ้นมานั่งริมสระ

“พายเป็นไง ไม่เป็นไรใช่ไหม”

ชาริสาถามพร้อมกับลูบหน้าลูบหลังอีกฝ่าย เธอส่งอังเดรให้ไปยืนห่างสระกับปู่ย่าแล้ว

“ไม่เป็นไร”

พวกเธอพูดกันเองด้วยภาษาไทย คนรอบข้างจึงไม่สามารถเข้าใจได้

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้สามสาวหันมอง แล้วต่างก็อึ้งชะงักไป พวกเธอไม่ได้สะดุดที่คนถามทว่าเป็นคนที่เดินตามเข้ามาด้านหลังต่างหาก

“เอ่อ...ไม่มีค่ะ”

เป็นมินตราที่หาเสียงเจอก่อน ทั้งสองสาวช่วยกันพยุงเพียงขวัญขึ้นมายืนเรียบร้อยแล้ว

“ตอนนี้อาจจะยังตกใจเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ถ้ามีอาการเจ็บหรือร่างกายแปลกๆ ยังไง ขอให้บอกนะครับ หรือจะไปเช็กร่างกายที่ห้องพยาบาลตอนนี้ก็ได้”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หน้านิ่งยังแนะนำเสียงเรียบ

“ไม่...ไม่เป็นไรคะ ขอตัวกลับห้องพักดีกว่าค่ะ”

เพียงขวัญส่ายหน้า ลอบมองคนที่อยู่ด้านหลังของเขาแวบหนึ่ง ยังไม่ทันเห็นหน้าคมชัดด้วยซ้ำก็รีบหลบ ขณะจะเลี่ยงออกไปปู่กับย่าของอังเดรก็เข้ามาขอบคุณและขอโทษซึ่งสามสาวยิ้มรับและไม่ได้โกรธเคือง แถมยังชวนเด็กทั้งสองคนมาเล่นด้วยกันใหม่อีกด้วยซึ่งทั้งคู่ก็รับคำอย่างแจ่มใส ไม่ได้รู้สึกกลัวหรือตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็น เด็กๆ ยังไร้เดียงสากันเกินกว่าจะเข้าใจว่าเมื่อครู่เป็นสถานการณ์อันตรายหากพวกตนตกลงไป

“เดี๋ยว...”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นตอนพวกเธอกำลังเดินผ่านเอียนและคนของเขาทำให้สามสาวถึงกับชะงักกึก

“ถึงไม่เป็นไร แต่คุณกลับไปแบบนี้น่าจะเป็นหวัด”

ทั้งสามคนหันมองคนพูดพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ของเอียนเดินแหวกคนของเขาตรงมาใกล้พร้อมกับถอดสูทไปด้วยก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเพียงขวัญ

คนที่เปียกทั้งตัวจนชุดขาวแนบเนื้อมองเห็นชัดแทบทุกส่วนตาโต มองสูทแล้วไล่ตามมือใหญ่ขึ้นไปถึงใบหน้าคมสันกระทั่งสบกับตาสีน้ำตาลอ่อนคู่คม

“รับไปเถอะ”

แม้น้ำเสียงจะฟังดูเรียบเรื่อยแต่แววตาเขาบอกชัดว่าต้องรับ เพียงขวัญจึงยื่นมือไปรับสูทของชายหนุ่มพร้อมกล่าวขอบคุณเสียงเบา สองสาวรุ่นน้องจึงพลอยขอบคุณไปด้วย จากนั้นมินตราก็รีบหยิบเอาสูทเนื้อดีตัวใหญ่คลุมให้สาวรุ่นพี่

“เกิดอะไรขึ้นกับครับเนี่ย”

หวังหมิงมาถึงสระพอดีและเห็นว่าทุกสายตากระจุกอยู่ที่มุมหนึ่งของสระ เขาจึงเดินเข้ามาถามอย่างอารมณ์ดีพร้อมๆ กับที่สามสาวกำลังเดินออกมาจึงสวนกัน

“โอ้ว...สาวน้อยตกน้ำ ช่างน่าสงสาร”

เอียนเดินตามมาเมื่อคนที่ตนเองนัดเอาไว้มาถึง แล้วอธิบายเหตุการณ์เพียงสั้นๆ

“มีอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว”

“งั้นเหรอครับ ผมเป็นคนขี้สงสารซะด้วยสิ โดยเฉพาะกับสาวสวย”

หวังหมิงมองสามสาวตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดี แต่เอียนกลับรู้สึกขัดใจกับคำพูดและแววตาลูกค้าของตนขึ้นมาตงิดๆ

เพราะพวกเขาคุยกันเกี่ยวกับพวกเธอสามสาวจึงหยุดอยู่กับที่อย่างทำตัวไม่ถูก คิดว่าเดินหนีไปเลยก็คงไม่เหมาะ

“เอาอย่างนี้ดีกว่า ให้คนของผมเดินไปส่งพวกคุณก็แล้วกัน ผมเป็นห่วง พวกคุณพักห้องไหนจะได้รู้ไว้ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือได้”

“ไม่จำเป็นมั้งครับ”

เอียนหลุดปากทักท้วงอย่างยั้งไม่ทัน ทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้นึกสนใจนักหากหวังหมิงจะเกี้ยวพาใคร เมื่อหวังหมิงหันมองเขาด้วยท่าทางสงสัยชายหนุ่มจึงอธิบายเสียงเรียบ

“คุณหวังกำลังทำให้คุณผู้หญิงตกใจนะครับ วันนี้ผมคิดว่าคงไม่สะดวก ยังไงก็ยังอยู่บนเรือ เอาไว้ทักทายกันอีกทีก็ได้นี่ครับ”

“ฮ่าๆ ๆ นั่นสินะ ผมก็ลืมไป สาวสวยเปียกปอนทั้งตัวแบบนี้ คงไม่อยากให้มีผู้ชายเดินตาม”

หวังหมิงหัวเราะอย่างร่าเริง แล้วขยับเข้าไปหาสามสาว

“เอาอย่างนี้ เสื้อตัวเดียวคงไม่พอ เอาเสื้อลูกน้องผมไปอีกตัวนึงก็แล้วกัน อย่างน้อยจะได้ช่วยให้อุ่นใจขึ้น”

เขาพูดพร้อมกับมองขาเรียวสวยที่พ้นปลายเสื้อสูทของเอียนอย่างเจาะจงทำเอาเพียงขวัญสะดุ้งเบี่ยงตัวนิดๆ ท่าทางเป็นกังวล โดยไม่มีใครรู้ว่าเอียนตาวาววาบขึ้นวูบหนึ่งก่อนจางหายไปกับการกระทำของหวังหมิง

ลูกน้องคนที่อยู่ใกล้ๆ ถอดสูทยื่นให้คนเป็นนาย หวังหมิงเอาไปยื่นให้สามสาว ชาริสาไม่อยากให้มีปัญหาและเห็นว่าเพียงขวัญกำลังรู้สึกไม่ดีมากๆ จึงรีบรับไปผูกเอวให้ สามสาวกล่าวขอบคุณหวังหมิงแล้วรีบขอตัวออกมาจากตรงนั้นเพราะเพียงขวัญไม่อาจฝืนทนอายได้อีกต่อไปแล้ว

=====