7...ขอเวลาส่วนตัว (1)

พื้นที่สำหรับจอดเฮลิคอปเตอร์ถูกเคลียร์เพื่อต้อนรับแขกคนพิเศษของเอียน เชสเตอร์ เมื่อฮ.ลงจอดเรียบร้อย ชายในชุดสูทดำหกคนก็ก้าวลงมาก่อน ตามด้วยชายร่างสูงใหญ่ในชุดเชื้อเชิ้ตสีฟ้าพาสเทลเกงเกงขายาวสีน้ำตาลอ่อน ชายในชุดสูทดำหกคนตั้งแถวยืนฝั่งละสามคน ทำให้ผู้นำที่ดูสง่าผ่าเผยอยู่แล้วยิ่งโดดเด่นเกินใครขึ้นไปอีก แล้วทั้งกลุ่มก็ตรงมาหาคนของเอียนที่ยืนตั้งแถวรอรับ ในขณะที่ฮ.ก็บินขึ้นในทันทีที่คนออกมาในระยะห่างอย่างปลอดภัยแล้ว

“ยินดีต้อนรับครับ...ท่าน”

ลูยส์เอ่ยอย่างลังเลกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ใส่ชุดต่างจากทุกคน สายตาหลังแว่นกันแดดสีน้ำตาลเข้มดูคมและกวาดไล่มองหน้าพวกเขาจนครบก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เอียน?”

“เอ่อ...คุณเอียนเกิดปัญหานิดหน่อย เลยสั่งให้ผมมาต้อนรับแทนแล้วก็ฝากขอประทาน...เอ่อ...และบอกว่าจะมาขอ...เอ่อ...”

“อย่ามากพิธีเลย สบายๆ เถอะ ใช่ว่าเพิ่งเจอกันครั้งแรก”

“ครับ แล้วคุณเอียนจะขอโทษด้วยตัวเองอีกครั้งครับ”

คำพูดเกร็งๆ ในตอนแรกเริ่มติดขัดน้อยลงเมื่ออีกฝ่ายอนุญาต

“เอาละ ฉันพักห้องไหนล่ะ พาไปสิ”

“ครับ เชิญครับ”

ลูยส์ผายมือเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม อีกฝ่ายจึงเดินนำโดยมีลูยส์กับเจมส์และคนของทั้งสองฝ่ายตามมา

“แล้วเอียนจะมาเจอฉันเมื่อไร ในงานหรือก่อนเริ่มงาน”

“เอ่อ...ยังไม่ทราบได้ครับ”

ลูยส์กลับมาตอบติดขัดอีกครั้งเพราะนายของเขาไม่ได้สั่งเอาไว้

“ทำไม”

“พอดีมีปัญหาที่กำลังติดพันอยู่...ค่อนข้างแก้ยาก อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยน่ะครับ”

ถึงจะตอบไปแบบนั้น แต่ตามความคิดของเขาแล้วมองว่าสิ่งที่เอียนกำลังเผชิญไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพียงแค่รู้สึกว่านายของเขาอาจจะไม่อยากแก้ปัญหาให้เสร็จเร็วเองต่างหาก

“งั้นก็ยังขอดูก่อนไม่ได้สินะ”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่พูดกับตัวเองโดยไม่ได้เจาะจงถามจริงจัง แต่ลูยส์คิดว่าตนมีหน้าที่ต้องใส่ใจแขกพิเศษและดูแลอย่างดีตามที่ได้รับคำสั่งมา

“ดูอะไรเหรอครับ”

“ฉันแค่จะขอดูอะไรจากเอียนสักหน่อย แต่ช่างเถอะ ฉันจะรอคุยกับเขาเอง”

เมื่ออีกฝ่ายบอกแบบนั้นเขาจึงรับคำและพาแขกวีไอพีเข้าประตูดาดฟ้าเพื่อไปยังลิฟต์โดยไม่ถามอะไรอีกอย่างรู้หน้าที่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน

คณะย่อมๆ เดินทางไปยังห้องที่หรูหราพิเศษที่สุดของเรือ กระทั่งแขกวีไอพีนั่งไขว่ห้างลงบนโซฟาตัวใหญ่ ขณะที่คนของแขกสี่คนเดินดูความเรีบยร้อยตามจุดต่างๆ ลูยส์กับเจมส์ยืนกุมมือมองตามเงียบๆ กระทั่งทั้งสี่คนกลับมายืนข้างๆ โซฟาแล้วลูยส์จึงเอ่ยขึ้น

“ผมจะไปจัดการเรื่องอาหาร ไม่ทราบว่าโปรด...เอ่อ อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”

“อะไรก็ได้ที่คิดว่าอร่อย”

เจมส์อ้าปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนลูยส์อึ้งไปเล็กน้อยหากก็ตั้งสติได้ทันก่อนจะรับคำ คำนับพร้อมกับเจมส์แล้วถอยออกมาจากห้อง

“นายอยู่ที่นี่นะเจมส์...พวกนายด้วย”

เขาบอกรุ่นน้องให้อยู่กับคนของแขกวีไอพีที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องสองคนก่อนจะแยกตัวออกไปจัดการเรื่องอาหาร

พอเข้ามาในห้องของตน เอียนก็พาร่างนุ่มนิ่มตรงไปยังห้องน้ำเพราะคิดว่ามันจำเป็นสำหรับเธอ หลังจากวางหญิงสาวลงเขาก็บอกเบาๆ

“คุณจัดการตัวเองก่อน เดี๋ยวผมมา”

เขาหันหลังจากไปทันทีอย่างรู้มารยาท ขณะเดียวกันหญิงสาวก็พุ่งตรงไปยังอ่างล้างหน้าทันทีเช่นกันเพราะพยายามอดกลั้นสิ่งที่จะพุ่งออกมาเอาไว้ครู่หนึ่งแล้ว

ชายหนุ่มชะงักเท้าเล็กน้อยจากเสียงในห้องน้ำ ก่อนจะเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ของตัวเองพร้อมกับผ้าขนหนูอีกสองผืน เขาถอดเสื้อเชิ้ตโยนใส่ตะกร้าไปแล้วยืนรอหญิงสาวด้านนอกเพราะคิดว่าเธอคงต้องการความเป็นส่วนตัว หากเธอออกมาแล้วเขาจะได้เข้าไปล้างตัวบ้าง

“โอเคขึ้นไหมคุณ”

เขาถามเมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลและทุกอย่างก็เงียบไปแล้ว

“ค่ะ เอ่อ...รอสักครู่นะคะ”

เสียงหวานติดขัดตอบกลับมา แม้จะนึกแปลกใจแต่เอียนก็ยอมยืนรอหน้าประตูห้องน้ำ ขณะเดียวกันก็นึกขำตัวเองไม่น้อยที่ไม่เคยเลยสักครั้งกับการต้องมายืนรอใครแบบนี้

ยังไม่ทันคิดจบก็มีเสียงเปิดประตูเอียนจึงหันไปมอง ในขณะที่อีกฝ่ายผงะในทันทีที่เห็นเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ว้าย...”

เมื่อเห็นหญิงสาวเอนตัวไปด้านหลังเขาจึงคว้าเอวบางไว้อีกครั้งเพราะกลัวเธอจะเสียหลัก

“เป็นอะไรไหม”

“เอ่อ...ไม่...คือ...พายมึนหัวน่ะค่ะ”

เพียงขวัญนึกขึ้นมาได้ว่าต้องยื้อชายหนุ่มตรงหน้าเอาไว้ แล้วการบอกว่าตัวเองสบายดีก็อาจทำให้เธอต้องออกไปจากห้องของเขาเร็วขึ้น แต่จะว่าไปอาการของเธอมันก็ยังไม่โอเคจริงๆ นั่นแหละ

“งั้นมาทางนี้ดีกว่า”

อีกฝ่ายบอกพร้อมกับรั้งพาร่างเล็กกว่าค่อนข้างมากไปยังโซฟา ในขณะนั้นเองที่เพียงขวัญรู้สึกได้ว่ามือของตัวเองวางอยู่บนเนื้อหนังแน่นๆ ไม่ใช่เนื้อผ้า จึงก้มลงมองฝ่ามือตนเองแล้วก็พบกับกล้ามเนื้ออกแกร่งเข้าเต็มๆ มือ ดวงตาคู่โตขยายกว้าง ตัวแข็งเกร็งขึ้นทันที

เอียนรับรู้ได้ว่าคนในอ้อมกอดเขาเกร็งขึ้นมาอีกจึงก้มลงมาใกล้ ปลายจมูกโด่งแทบจะแตะขมับบาง ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากสังเกตอาการแปลกๆ ของเธอเท่านั้น

“คุณพักตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน ผมขอไปล้างตัวหน่อย แล้วเดี๋ยวจะเอาน้ำส้มมาให้นะ จะได้สดชื่นขึ้น”

เขาดันอีกฝ่ายให้นั่งที่โซฟาเบาๆ แล้วผละห่างออกมา จังหวะนั้นเองสายตาคมก็บังเอิญลดต่ำลงแล้วก็ปะทะกับเสื้อเชิ้ตขาวที่เปียกปอนของหญิงสาว เนินเนื้อขาวอิ่มกับเสื้อชั้นในสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเห็นได้ชัดทำเอาถึงกับลมหายใจสะดุด ทว่าเอียนก็ยังควบคุมตัวเองได้ดีไม่มีอาการผิดปกติให้สังเกตเห็นได้ง่ายๆ ร่างสูงใหญ่ขยับถอยออกไปแล้วเดินไปยังห้องน้ำตามที่บอกไว้โดยมีตาคู่กลมโตหวานฉ่ำมองตาม

แผ่นหลังกว้างที่มีมัดกล้ามแน่นหนาทำให้เพียงขวัญละสายตาไม่ได้เลย แน่นอนว่าเวลาปกติเธอไม่มีทางมองใครที่ไหนแบบนี้แน่ ทว่าเวลานี้สติส่วนใหญ่ถูกแอลกฮอลล์ควบคุม การกระทำแต่ละอย่างบางครั้งก็เป็นไปโดยไม่รู้ตัวสักนิด

เมื่อได้อยู่นิ่งๆ ฟังเสียงน้ำไปเรื่อยๆ เปลือกตาบางของเพียงขวัญก็ค่อยๆ ปิดลง เธอไม่ได้ตั้งใจจะหลับแค่อยากพักสายตาให้อาการหนักหัวและมึนลดน้อยลง แม้จะตั้งใจแบบนั้นทว่าสุดท้ายก็เผลอเคลิ้มหลับไป

=====