6…นกต่อหรือเหยื่อล่อ (3)

เธอกำลังมึน...

เพียงขวัญคิดขณะพยายามฝืนทำร่างกายให้ดูเหมือนเป็นปกติ หญิงสาวดื่มคอกเทลไปแล้วห้าแก้ว มันมากเกินไปสำหรับคนคออ่อนเช่นเธอ แต่ไม่อาจปฏิเสธหวังหมิงที่สั่งมาให้เพิ่มได้ แม้พยายามจิบช้าที่สุดแล้วแต่ราวกับอีกฝ่ายจ้องมอมเหล้าเธอ เมื่อเห็นคอกเทลของเธอพร่องไปมากกว่าครึ่งแก้วเขาจะสั่งแก้วใหม่เพิ่มทันทีถึงเธอจะบอกว่าเกรงใจแล้วก็ตาม

“เพิ่มอีกแก้วไหมครับ”

“ไม่แล้วล่ะค่ะ พายเริ่มมึนแล้ว เดี๋ยวเดินกลับห้องไม่ไหว”

เพียงขวัญรีบปฏิเสธแล้วอธิบายเพิ่มเมื่อหวังหมิงหันไปยังลูกน้องของตน

“อ้าวงั้นเหรอ ต้องขอโทษจริงๆ ผมเองก็ลืมคิดไปว่าคุณอาจจะคอไม่แข็ง วันนี้ผมรู้สึกสดชื่นมากเลย รู้ไหมว่าตั้งแต่ขึ้นมาบนเรือยังไม่มีเคยมีสาวสวยขนาดนี้มานั่งดื่มด้วยสักที”

“เอ่อ...”

หญิงสาวเหลือบไปทางเอียนอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี ซึ่งอีกฝ่ายก็เบนสายตามายังเธอแวบเดียวแล้วเมินไปราวกับไม่ได้ยินคำพูดหวังหมิงที่เหมือนจะเกี้ยวพาเธอ ทว่าเพียงขวัญมั่นใจว่าเห็นมุมปากเขายิ้มนิดๆ

“คุณหวังให้เกียรติพายเกินไปแล้วล่ะค่ะ”

เธอพยายามถ่อมตัวพร้อมยิ้มให้ ไม่รู้หรอกว่าดวงตาที่หวานอยู่แล้วของตนนั้นหวานเยิ้มเพียงใด และยิ้มแบบนั้นก็ทำให้มุมปากของหนุ่มหล่อในโต๊ะขยับลงเป็นเรียบตึงฉับพลัน

“แบบนี้สาวที่เต้นรำกับคุณหวังเมื่อวานมาได้ยินคงน้อยใจแย่ ไหนจะยังสามสาวสแปนิชที่ชวนพวกเราว่ายน้ำกับเธอเมื่อวานอีก”

คำพูดที่หลุดออกมาแบบไม่ทันรู้ตัวเองของเอียนทำให้หวังหมิงหัวเราะลั่นจนหลายคนที่อยู่บริเวณสระน้ำหันมอง

“สาวๆ ถูกใจคุณมากกว่าผม ว่ายน้ำด้วยกันก็เอาแต่โผเข้าไปเล่น ไปนัวเนียกับคุณกันหมด แต่ก็นั่นแหละนะ หนุ่มหล่อหุ่นล่ำใส่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียว ใครจะแลลุงแก่ๆ คนหนึ่ง”

หวังหมิงเล่นงานชายหนุ่มกลับอย่างไม่ไว้หน้าเมื่อโดนเตะตัดขา และมันก็ทำให้เอียนขรึมไปอย่างชัดเจน บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นจนเพียงขวัญคิดว่าไม่ควรอยู่ต่ออีกแล้ว แต่เมื่อก้มมองนาฬิกา...อีกสองชั่วโมงครึ่งจะเริ่มการประมูลมันเร็วเกินไปที่เธอจะแยกตัวไปตอนนี้

“คุณมีธุระเหรอครับ”

หวังหมิงเหมือนจะสังเกตเห็นท่าทางของเธอ เพียงขวัญใจกระตุกกลัวว่าตนเองจะทำอะไรที่ดูผิดปกติ พยายามยิ้มอ่อนแล้วส่ายหน้าให้แนบเนียน

“แค่รู้สึกเกรงใจน่ะค่ะว่าพายจะรบกวนนานเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่หรอกครับ บอกแล้วว่าผมชอบที่มีสาวสวยมานั่งดื่มด้วย แต่อีกสักพักพวกเราคงต้องกลับไปเตรียมตัว ตอนนั้นผมจะให้คนไปส่งคุณถึงห้องเลย เพราะฉะนั้นให้เกียรติดื่มเป็นเพื่อนเราสองคนต่อเถอะครับ”

“พายดื่มไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ”

หญิงสาวบอกเสียงอ่อน ไม่รู้ว่ามันเป็นเสียงที่ดูหวานจับใจแถมดูยั่วยวนอยู่ในที

“แย่จัง ผมคงมอมคุณซะแล้ว งั้นเอาเป็นว่าผมไปส่งคุณด้วยตัวเองตอนนี้เลยดีกว่า...”

“เอ่อ ไม่...อย่าเลยค่ะ”

เธอรีบห้ามด้วยสีหน้าตกใจ

“ทำไมล่ะครับ ผมผิดเองที่ขอให้คุณดื่มมากเกินไป เพราะฉะนั้นผมก็ต้องรับผิดชอบ”

น้ำเสียงอีกฝ่ายราวกับอยากแสดงความจริงใจทว่าสีหน้าและท่าทางดูเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะไว้ใจได้ คนที่โดนมัดมือชกจะไปส่งส่ายหน้าหวือ ในใจเริ่มตระหนก

เอียนมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ แต่ที่ยังเฉยเพราะคิดว่าบางทีหญิงสาวอาจจะเพียงแค่อยากเล่นตัวกับหวังหมิง เพราะเธอพูดคุยยิ้มแย้มกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าท่าทางยั่วยวน ในขณะกับเขากลับดูกลัวๆ เกร็งๆ ชอบกล

“คุณดูหน้าซีดนะคนสวย ผมว่ารีบกลับห้อง...”

มือหยาบยื่นมาหาเธอพร้อมคำพูด ทำเอาร่างอิ่มสมส่วนสะดุ้งเฮือกขยับถอยห่างเพราะอยู่ๆ ก็ถูกคนที่ไม่สนิทชิดเชื้อมาแตะเนื้อต้องตัว ทว่าการรีบขยับโดยที่มีอาการมึนเมาทำให้ตัวเธอเอียงวูบไปอีกด้านเกือบจะตกเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันรับรู้ถึงความเจ็บด้วยซ้ำก็สัมผัสกับสิ่งที่แข็งแกร่งแน่นหนาและอบอุ่นแทน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่โชยเข้าจมูกก่อเกิดอาการร้อนวูบกลางอก

เอียนถลาเข้ามารับร่างอิ่มเอาไว้ได้ทันทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ อาจเป็นเพราะเขาคอยสังเกตท่าทางของเธออยู่แล้วจึงจับจังหวะได้พอดีก่อนหญิงสาวจะหล่นจากเก้าอี้

เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นมองคนช่วยแล้วเกิดอาการเกร็งไปทั้งตัวเมื่อได้สบกับตาคมคู่สีน้ำตาลอ่อน เธอรีบพยายามขยับนั่งให้ตรงโดยมีชายหนุ่มช่วยเหลือ

เมื่อหญิงสาวปลอดภัยดีแล้วเอียนจึงถอยออกมาเพราะรับรู้ได้ว่าสาวสวยเนื้อตัวนุ่มนิ่มตัวแข็งทื่อเมื่อตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ผมไม่คิดว่าคุณจะตกใจขนาดนั้น”

หวังหมิงถามขึ้นเมื่อหญิงสาวกลับมานั่งอย่างปกติแล้ว

“ไม่เป็นอะไรค่ะ พอดีไม่คิดว่าคุณจะ เอ่อ...”

เสียงพูดชะงักไปเพราะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่ควรพูดตรงเกินไป แต่ตอนนี้สติของเธอไม่ค่อยมั่นคงแล้วจึงยากที่จะคิดทบทวนให้รอบคอบก่อนพูด

“ท่าทางคุณไม่ค่อยดีเลย ไปพักดีกว่านะครับ”

เอียนเป็นคนเสนอขึ้นมา เขาคิดว่าหวังหมิงก็คงดูออกว่าสาวสวยคนเดียวในกลุ่มเหมือนจะไม่ชอบการแตะเนื้อต้องตัวเท่าไร อย่าว่าแต่ชายวัยกลางคนอย่างหวังหมิงแม้แต่กับเขาเองก็เช่นกัน แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปที่ถึงจะไม่ถูกใจหวังหมิงก็ต้องพยายามเข้าหาเขา

เพียงขวัญพยักหน้ารับและพยายามลุกขึ้น

“ตกลงให้ผมไปส่งไหมครับ ซินยอริต้า”

“ไม่เป็นไรค่ะ พายกลับเองได้”

เมื่อได้รับการปฏิเสธด้วยคำพูดหวังหมิงจึงยักไหล่ ในเมื่อหญิงสาวแสดงออกมาทั้งท่าทางและคำพูดขนาดนี้เขาก็ใจกว้างมากพอ อีกนัยหนึ่งคือไม่อยากหน้าแตกซ้ำอีกนั่นเอง

“งั้นก็ขอบคุณที่ให้เกียรติดื่มกับหนุ่มขี้เหงาอย่างเราสองคนนะครับ”

หวังหมิงตบท้ายพร้อมรอยยิ้มของหนุ่มสูงวัยใจดี บงบอกว่าไม่ถือสากับการถูกสาวสวยปฏิเสธ เรื่องแบบนี้มันต้องพอใจทั้งสองฝ่ายนี่นา

“พายต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกคุณทั้งสองคนที่เลี้ยง ยังไงขอตัวก่อนนะคะ”

แม้จะยังไม่ถึงเวลาที่เธอควรห่างจากเอียนทว่าเพียงขวัญอยากถอยออกให้ห่างจากหวังหมิง เธอยอมรับว่ารู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้ เขามีบางอย่างที่ไม่น่าเข้าใกล้เอาเสียเลยในความรู้สึกของเธอ

หญิงสาวยิ้มลาทั้งเอียนและหวังหมิงก่อนจะพยายามทรงตัวให้ดีและก้าวออกจากห้องนั้นมา คิดว่าจะไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นสักหน่อยแล้วค่อยกลับมาดักซุ่มดูเอียนในสักมุมหนึ่งก็คงพอได้

เอียนมองตามร่างสวยอวบอิ่มไปก่อนจะหันกลับมาแล้วก็พบกับสายตาเจ้าเล่ห์รู้ทันของหวังหมิง

“คุณจะตามเธอไปก็ได้นะ”

หวังหมิงบอกยิ้มๆ ทำเอาเอียนคิ้วกระตุก และอีกฝ่ายก็พูดต่อ

“คุณสนใจเธอ”

แม้ไม่ได้เอ่ยถามทว่าสายตาของเอียนก็เป็นคำถามชัดเจนว่า ‘คุณรู้ได้ยังไง’

“ช่วงสองสามวันมานี้ผมเห็นผู้หญิงเข้าหาคุณหลายคน ถึงจะยอมวันไนท์สแตนด์กับบางคนแต่คุณไม่เคยมองตามใครเหมือนคนนี้เลย”

เอียนยังไม่พูดอะไรแต่ไม่มีสีหน้าท่าทางจะปฏิเสธ หวังหมิงจึงพูดต่อ

“ถึงคุณจะเก็บอาการเก่งแต่ผู้ชายด้วยกันมองสายตากันออกนะคุณเชสเตอร์ ผมเองก็ยอมรับว่าเธอถูกใจผมแต่เธอปฏิเสธผมขนาดนี้ผมจะยอมถอยให้คุณก็แล้วกัน ผมมันเป็นพวกไม่ชอบบังคับใจใคร แถมคุณก็เป็นหุ้นส่วนที่ดี ผมยินดีเชียร์คุณนะ”

แม้หวังหมิงจะพูดซะยืดยาวทว่าเอียนก็ยังเงียบไม่ได้ยอมรับอะไร และตอนนั้นคนของชายหนุ่มก็ขยับเข้ามาใกล้เหมือนจะพูดอะไรพอดี เอียนจึงเอ่ยอนุญาต

“มีอะไร”

“แขกวีไอพีของท่านแจ้งข่าวมาว่าฮ.กำลังจะลงจอดที่ลานชั้นดาดฟ้าของเราครับ”

“อืม”

เอียนพยักหน้ารับรู้แล้วหันมาบอกหวังหมิง

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีแขกคนนี้ผมต้องไปรับด้วยตัวเอง”

“อ้อ...เชิญครับ เชิญ แล้วเจอกันในงานประมูล”

“แล้วเจอกันครับ”

หวังหมิงมองตามเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เดินออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปากและสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้

เพียงขวัญออกมาจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้นเพียงเล็กน้อย แอลกอฮอล์เล่นงานเธอหนักไม่น้อยและยิ่งเดินก็ยิ่งมึนหนักขึ้นแถมตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดันจากช่องท้องขึ้นมาจนถึงลำคออีกด้วย หญิงสาวพยายามที่สะกดมันลงไป เธอยังมีหน้าที่ต้องทำ เพราะฉะนั้นจึงพาร่างไม่มั่นคงของตัวเองกลับไปยังสระน้ำนั้นอีกครั้ง

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นช่องทางเดินไปห้องน้ำออกมาที่โถงก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างจังทำเอาคนที่เดินเกือบจะไม่ไหวหงายหลังแต่คนคนนั้นก็คว้าตัวเธอไว้เสียก่อน

อาการซวนเซอย่างกันหันประกอบกับการพยายามสะกดบางอย่างที่จะพุ่งออกมาเอาไว้ พอตกใจหญิงสาวก็ไม่อาจจะยับยั้งมันได้

“โอ๊ะ...”

อีกฝ่ายพูดได้แค่นั้น ในขณะที่คนที่เพิ่งพลาดรีบปิดปากตัวเองทันทีแต่ก็ไม่ทันแล้ว เธอทำเสื้ออีกฝ่ายเลอะไปแล้ว และเพียงขวัญก็รู้ว่าเขาเป็นใครเพราะจำเสื้อชายหนุ่มได้ นั่นยิ่งทำให้เธออับอายเกินกว่าจะมองหน้าเขา ร่างสวยทรุดลงในอ้อมกอดเขาหลับตาลงอย่างจงใจและความจริงเธอก็มึนเกินกว่าจะเดินต่อไหวแล้วด้วย

“คุณ...โอเคไหม”

“พาย...ขอโทษ...พาย...ไม่ไหว...จริงๆ”

หญิงสาวพึมพำทั้งที่ยังปิดปากและหลับตาอยู่

“คุณเอียนครับ”

คนของเอียนก้าวเข้ามาใกล้ๆ และมองเสื้อชายหนุ่มที่เลอะอาเจียนของหญิงสาวด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

เอียนคิดเพียงชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถามคนในอ้อมกอดที่ยังปิดปากหลับตาและเอาแต่ก้มหน้าก้มตา

“คุณเดินไหวไหม”

หญิงสาวก้มหน้างุดกว่าเดิมแล้วส่ายหัวเบาๆ เอียนจึงตัดสินใจ

“ลูยส์ นายไปรับแขกแทนฉันที ฝากขอโทษด้วย เพราะยังไงฉันก็คงไปรับเขาสภาพแบบนี้ไม่ได้หรอก ต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนอยู่ดี เอาเป็นว่าบอกแขกว่าฉันจะไปขอโทษเขาด้วยตัวเองอีกทีก็แล้วกัน”

“เอ่อ...ครับ”

แม้จะรู้ว่าการที่เอียนไม่ไปรับแขกวีไอพีท่านนี้ด้วยตัวเองจะไม่สมควรอย่างยิ่ง ทว่าการไปรับในสภาพเลอะเทอะแบบนั้นจะยิ่งไม่เหมาะ ลูยส์จึงจำต้องรับคำ

“งั้นผมจะให้เจมส์ไปกับคุณด้วย”

“ไม่เป็นไร ฉันไปเอง พวกนายไปรับแขกนั่นแหละ ดูแลให้ดีแทนฉันด้วย”

“แบบนี้จะดีเหรอครับ”

“เอาเถอะ ถ้าส่งคนไปต้อนรับน้อยจะยิ่งดูไม่ดี รีบไปกันเถอะ ฮ.ใกล้จะลงจอดแล้ว”

“ครับ”

ลูยส์ เจมส์ และคนของเอียนอีกสองคนจากไปแล้ว ชายหนุ่มจึงก้มลงพูดกับหญิงสาวในอ้อมกอดของตน

“ถ้าไม่ไหว ให้ผมพาไปส่งที่ห้องไหม”

ผมที่ถูกรวบเป็นหางม้ายาวส่ายเบาๆ ใกล้ปลายคางเขาทำเอาเอียนแปลกใจ

“แล้ว...”

“เสื้อ...คุณ...”

คำพูดเบาๆ นั่นทำให้คิ้วเข้มขมวดขึ้นมา

“พาย...ขอโทษ”

“เรื่องเล็กน้อย คุณเถอะจะเอายังไง สภาพแบบนี้กลับห้องไปพักดีกว่า”

“เอ่อ...เอ่อ...”

ตอนนี้สมองส่วนควบคุมระบบความคิดของเธอแทบจะไม่ทำงานแล้ว แต่เพียงขวัญรู้ว่าตัวเองต้องดึงเอียนเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

“พาย...อยากให้คุณกลับห้อง พาย...พายถึงจะสบายใจ”

เธอพูดอู้อี้เพราะยังปิดปากอยู่อับอายเกินกว่าจะมองหน้าเขา ตอนนี้ทั้งเธอและชายหนุ่มคละคลุ้งด้วยกลิ่นน่ารังเกียจที่เธอทำเอาไว้

“แล้วคุณ...”

“พายอาย...รู้สึกผิด แต่...พาย...ได้โปรด”

สถานการณ์ของเธอช่างอิหลักอิเหลื่อเหลือเกิน เพียงขวัญแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีไม่ได้อยากอยู่กับเขาด้วยซ้ำ แต่เธอจะให้เอียนคลาดสายตาไม่ได้

“หมายความว่าให้ผมพาคุณไปด้วย”

หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ แม้จะยังก้มหน้างุดก็ตาม เอียนงุนงงกับการกระทำของอีกฝ่าย มันดูคล้ายๆ การทอดสะพานก็จริงแต่ที่เขาดูออกคือเธอเมาจริง ไม่ได้แกล้งหรือเมาแห้ง

“เอางั้นก็ได้”

เอียนบอกเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจอุ้มร่างอิ่มขึ้น ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ ท่าทางปิดปากเหลือกตามองเขาแต่คิ้วยังขมวดมุ่นทำให้เอียนนึกเอ็นดูคนเมาขี้กลัวขึ้นมาอย่างประหลาด เพิ่งเคยพบเจอผู้หญิงที่ทำตัวแปลกแบบนี้ อยากไปกับเขาแต่ก็ไม่อยากให้เขาแตะต้องตัว นึกอยากรู้จริงๆ ว่าหลังจากไปห้องเขาแล้วหญิงสาวจะทำอย่างไรต่อไปในเมื่อตัวเองก็เมาจนแทบเดินไม่ไหว

=====