1.2 จากลาตลอดกาล

นิลขึ้นมานั่งบนรถด้วยอารมณ์ที่ยังหงุดหงิด เขามองไปยังห้องนอนที่เป็นห้องหอ เห็นเงาร่างเล็กของ

สายซอยืนอยู่หลังผ้าม่าน เธอคงกำลังมองเขา กำลังหวังว่าเขาจะกลับเข้าบ้าน ฝันไปเถอะ!

ดวงตาสีนิลละจากเงานั้นแล้วเลื่อนมองไปยังห้องที่อยู่สุดปลายทางเดิน ในห้องเปิดไฟสลัวและเปิดผ้าม่านไว้ เขาไม่เห็นเจ้าของห้อง เดาว่าก็คงนอนพักอยู่บนเตียง เพราะเหนื่อยจากงานแต่งของเขากับสายซอมาตลอดวัน

ดวงตาของนิลจับจ้องอยู่จุดนั้นเพียงไม่กี่นาที เขาก็หันกลับมาแล้วสตาร์ทรถ ขับออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไปทันที เสียงรถของนิลดังขึ้นไม่นานก็ค่อย ๆ เงียบไป มีเพียงเสียงประตูรั้วเลื่อนอัตโนมัติที่ยังเลื่อนดังอยู่ในความเงียบสงัด

สักวัน...เขาจะได้รับรู้รสชาติของการเป็นคนที่ถูกเมิน สักวัน...คนที่ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้ไหลต้องเป็นเขา

สายซอนั่งจมอยู่กับความคิดอยู่สักพักใหญ่ เธอยังอยู่ในชุดเจ้าสาว ใบหน้ายังคงมีเครื่องสำอางแต่งแต้มพร้อมด้วยคราบน้ำตา เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัว ๆ

 หญิงสาวรูปร่างบอบบางรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตู สีหน้าของพยาบาลวัยกลางคนบอกชัดเจนว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น

“คุณซอ คุณท่าน...รีบไปดูคุณท่านเถอะค่ะ”

สายซอใช้มือหิ้วชายชุดแต่งงานแล้ววิ่งพรวดไปยังห้องของคุณย่าจันทร์ ทันทีที่เข้าไปในห้อง คุณย่านอนหายใจแผ่ว ดวงตาพร่ามัว

“เจ้านิลล่ะ”

หญิงสาวยื่นมือจับมือเหี่ยวย่นของท่านไว้แน่นแล้วยกแนบแก้มที่ยังชื้นด้วยหยดน้ำตา

“คุณนิลออกไปข้างนอก เดี๋ยวก็กลับมาค่ะ”

เธอโกหกคุณย่า คืนนี้ นิลจะกลับหรือไม่กลับบ้าน เธอไม่รู้ ไม่รู้เลยจริง ๆ

“โกหกย่าไม่เก่งเลย” คุณย่าจันทร์ยิ้มบาง ๆ มองหลานสะใภ้สุดรักด้วยแววตาหม่นเศร้า น้ำตาของสายซอร่วงเผาะ แต่เธอก็รีบเช็ดทิ้ง เพราะไม่อยากทำให้คุณย่าเป็นห่วงและไม่สบายใจ  “นิล...คงโกรธย่ามาก”

เสียงสะอื้นของสายซอเริ่มดังขึ้น ดังจนเธอต้องรีบยกมืออีกข้างปิดปากไว้

“ถ้านิลกลับมา บอกนิลด้วยว่าย่ารักนิล” คำพูดจากปากของหญิงชราแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ย่ารักซอนะ ขอโทษนะลูก”

“คุณย่า...” น้ำตาของสายซอไหลพราก เธอรู้ว่าคุณย่าขอโทษเธอเรื่องอะไร คุณย่ารู้สึกผิดที่ให้เธอแต่งงานกับนิล เพราะท่านรู้ว่าเธอกับเขาไม่ได้รักกัน “ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ เดี๋ยวเหนื่อย ไปโรงพยาบาลนะคะ เดี๋ยวซอพาไป”

“ไม่ต้องลูก ย่าอยากไปอย่างสงบในบ้านที่ย่ารัก”

เสียงของคุณย่าจันทร์เบาราวเสียงกระซิบ ดวงหน้าที่มีริ้วรอยเหี่ยวย่นเผยอรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนค่อย ๆ เลือนหายไป เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงอย่างเนิบช้าจนแนบสนิทจากนั้นมือที่กุมมือสายซอไว้ก็ค่อย ๆ คลายลง

“คุณย่า คุณย่าอย่าทิ้งซอไป” สายซอทรุดลงข้างเตียง ร้องไห้จนตัวสั่นโยน เสียงร่ำไห้ดังก้องทั่วห้อง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหลังมือของผู้สูงวัย

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ มือคู่นี้ยังลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ยังยิ้มให้เธอเหมือนทุกครั้ง

แต่ตอนนี้...ไม่มีอีกแล้ว

ไม่มีเสียงเรียกชื่อเธอ ไม่มีคำถามว่าเหนื่อยไหม ไม่มีคนคอยห่มผ้าให้เวลาหลับคาโซฟา ไม่มีอีกแล้ว...

ความจริงนั้นทำให้สายซอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เธอก้มหน้าลงซบกับมือของคุณย่า ไหล่เล็กสั่นสะเทือนด้วยแรงสะอื้น

“ซอยังไม่พร้อมเลย...” น้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบแก้มไม่หยุด “ไหนคุณย่าบอกว่าจะให้ซอพาไปเที่ยว ซอยังไม่ได้พาคุณย่าไปเที่ยวเลย”

ไม่มีคำตอบกลับมาจากร่างของหญิงชราที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหลังใหญ่ มีเพียงความว่างเปล่าที่บีบรัดหัวใจของเธอจนแทบหายใจไม่ออก

สายซอหลับตาลง ภาพในวัยเด็กผุดขึ้นมาทีละภาพ วันที่เธอร้องไห้เพราะถูกเพื่อนล้อ วันที่ป่วยจนต้องนอนโรงพยาบาล วันที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ทุกช่วงเวลาสำคัญของชีวิต ล้วนมีคุณย่าจันทร์อยู่เคียงข้างเสมอ คุณย่าไม่ใช่แค่ผู้มีพระคุณ แต่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่มอบความรักให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข

ยิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งไหลริน

“ซอจะอยู่ได้ยังไงคะ...” เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง น้ำตาก็ยังคงไหลลงอาบสองแก้ม “ต่อไปถ้าซอเหนื่อย ซอจะกอดใคร”

หญิงสาวร้องไห้จนตัวโยน มือยังจับมือของคุณย่าไม่ยอมปล่อยราวกับต้องการยื้อเวลา ยื้อความอบอุ่น ยื้อคนที่รักที่สุดเอาไว้ แม้จะรู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ สายซอยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น น้ำตายังไม่เหือดแห้งไปจากใบหน้า เธอลูบหลังมือของคุณย่าเบา ๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนก้มลงจูบมือที่เคยโอบกอดเธอมาตลอดชีวิต

“หลับให้สบายนะคะ...” เสียงนั้นเบาจนแทบเป็นกระซิบ “ไม่ต้องห่วงซอ ซอจะพยายามเข้มแข็ง แต่คืนนี้ขอให้ซออ่อนแออีกสักคืนเถอะนะคะคุณย่า”

และในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบงันนั้น เสียงร้องไห้ของหญิงสาวยังคงดังแผ่วเบาราวกับหัวใจดวงหนึ่งกำลังแตกสลายไปพร้อมกับการจากลาของคนที่รักที่สุดในชีวิต