1.1 จากลาตลอดกาล

“คุณนิลจะออกไปจริง ๆ เหรอคะ”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตหน้ากระจกหลังจากที่ถอดชุดเจ้าบ่าวออกแล้วสวมทับด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่

ค่ำคืนนี้...เป็นคืนเข้าหอของเธอกับ ‘นิล’

“ใช่” ชายหนุ่มไม่หันกลับมาเพียงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวที่เพิ่งได้สถานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายผ่านกระจกบานใหญ่

“แต่คุณย่าไม่ค่อยสบาย วันนี้ลุงหมอบอกว่าอาการไม่ค่อยดีนะคะ” คุณย่าจันทร์ไม่ได้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ไหว้วานให้เพื่อนที่เป็นหมอมาช่วยดูอาการให้อย่างสม่ำเสมอและยังมีพยาบาลที่จ้างมาดูแลเป็นพิเศษ แม้ว่าเธอกับลุงหมอจะเกลี้ยกล่อมให้คุณย่าย้ายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น แพทย์จะได้ช่วยรักษาได้อย่างทันท่วงที

ทว่าคุณย่าก็ไม่ยินยอม ยังยืนยันว่าจะอยู่ที่บ้านและถ้าต้องหมดลมหายใจ ก็อยากขอให้ตนเองได้จากโลกใบนี้ไปในบ้านของคุณย่าเอง

มือที่กำลังติดกระดุมหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา

“เธอเชื่อจริง ๆ เหรอ”

“เชื่ออะไรคะ”

“ก็เรื่องที่ย่าป่วยหนัก”

คำพูดของเขาทำให้ ‘สายซอ’ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว นิลมีความคิดแบบนี้ได้อย่างไร คุณย่าจันทร์ เป็นคุณย่าของเขานะ ทำไมเขาถึงได้มีความคิดอคติเช่นนี้ได้

“คุณนิลหมายความว่ายังไง”

ร่างสูงเพรียวหันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความอัดอั้น ใบหน้าฉายชัดถึงความอึดอัดใจ

“ฉันรู้จักย่าดี ย่าทำทุกอย่างได้เพื่อให้ฉันแต่งงานกับเธอ” เป็นย่าเป็นหลานกัน มีหรือจะไม่รู้นิสัยใจคอ

ย่าเอ็นดูสายซอมาก รักหญิงสาวมากกว่าเขาที่เป็นหลานชายแท้ ๆ เสียด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดเรื่องสมบัติของพ่อกับแม่ เขาไม่มีทางยอมแต่งงานกับสายซอแน่ ๆ

“ไม่ใช่นะคะ คุณนิลเข้าใจคุณย่าผิดแล้ว”

เธอพยายามแก้ตัวให้คุณย่าจันทร์ รู้ดีว่าการแต่งงานระหว่างเธอกับเขาเป็นเพราะความต้องการของคุณย่าและนิลเองก็ไม่อยากให้สมบัติของพ่อกับแม่ที่สร้างไว้ให้เขา ต้องตกเป็นของเธอคนเดียว เขาถึงได้จำใจแต่งงานกับเธอ ทั้งที่เขาเองก็ไม่เคยชอบขี้หน้าเธอเลย

“เลิกโกหกแทนย่าสักทีเถอะ” เขาสะบัดหน้าพลางถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงด้วยความรำคาญใจ

เขาไม่ได้หัวอ่อนเหมือนสายซอ ที่ย่าบอกให้ทำอะไรก็ทำตามคำสั่งทุกอย่างโดยไม่มีอิดออด

ชายหนุ่มหยิบนาฬิกาเรือนหรูมาใส่ หยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กพร้อมด้วยกุญแจรถ พร้อมที่จะก้าวเดินออกจากห้อง ทว่า ผู้เป็นเจ้าสาวที่กำลังจะถูกทิ้งให้นอนเฝ้าห้องหอเพียงลำพังรีบเดินเข้าไปขวางหน้าประตู

“ซอไม่ได้โกหก คุณย่าดูเหนื่อยมากจริง ๆ วันนี้ยังเรียกหาคุณนิลหลายครั้ง”

“หลบ” เขาสั่งเสียงห้วน สองตาจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง กล้าดีอย่างไรมาขวางทางเขา ให้แต่ง เขาก็แต่งให้แล้ว ยังจะต้องการอะไรจากเขาอีก

หรือสายซออยากให้เขาทำหน้าที่สามี?

“อย่าไปเลยนะคะ อยู่บ้านก่อน เผื่อคุณย่าเรียกหาคุณนิลอีก” เธอไม่ได้สนใจว่าเขาจะออกไปไหน เธอกลัวแค่ ถ้าคุณย่าเรียกหา เขาไม่อยู่และกลัวว่า...มันอาจเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของคุณย่าจันทร์กับนิล

“ฉันบอกให้หลบ!”  เขาสะบัดแขนของหญิงสาวจนเธอเซถอยพร้อมตะคอกใส่อย่างไม่ไว้หน้า “ถ้าจะเล่นละคร ก็เล่นกันไปสองคน อย่าสะเออะมายุ่งกับฉันอีก!”

พอผลักเธอให้พ้นทางได้ เขาก็กระชากประตูเปิดแล้วกระแทกปิดเสียงดังลั่นทั้งชั้น

สายซอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา เธอหันกลับไปมองทางเดินที่ทอดไปยังห้องของคุณย่า

เธอเกลียด เธอโกรธนิลนัก

เขาเป็นถึงหลานชายของคุณย่า รู้ว่าท่านป่วย แต่ก็ยังใจร้ายใจดำกับผู้มีพระคุณของเขาได้ ชาตินี้ทั้งชาติ เธอจะไม่มีวันรักผู้ชายคนนี้ เธอให้ทั้งชีวิตต้องถูกผูกอยู่ติดกับเขา เขาก็จะไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของเธอ