Chapter 6. จะกล้าดูหนังสือแบบนั้น

          ซิ่นหลิงไม่คิดว่า... ซิ่นฮวาจะกล้าดูหนังสือแบบนั้น

          ซิ่นฮวาเข้าใจสายตาของซิ่นหลิง นางทำจมูกย่นเหมือนแมวน้อย ท่าทางน่าเอ็นดูแต่หารู้ไม่ว่าใช้ไม้นี้กับซิ่นหลิงมิได้

          “ถ้าข้าไม่ช่วย เจ้าก็ให้คนอื่นช่วยอยู่ดีใช่หรือไม่”

          ซิ่นฮวาพยักหน้ารับ นั่นทำให้ซิ่นหลิงหลับตาโอดครวญในใจ ที่เขาเห็นนางแต่งกายเป็นบุรุษถูกมารดาวิ่งไล่หมายทำโทษในวันนี้ คงเพราะความคิดแปลกประหลาดเช่นนี้เป็นแน่

          “เอาเถอะ ข้าจะหาทางให้ก็แล้วกัน”

          “เร็วๆ ด้วย ข้าอยากไปก่อนวันบวงสรวงเทพมังกรดิน”

          “หา!” ใช้งานผู้อื่นแล้วยังมีการมาเร่งอีก

          “ไยรีบร้อนถึงเพียงนี้ นี่เจ้าวางแผนร้ายอันใดอยู่หรือไม่”

          “ไม่ใช่แผนร้ายเสียหน่อย” นางลูบปลายจมูกตัวเอง “เอาเป็นว่าเจ้ารับปากแล้ว ต้องช่วยให้ถึงที่สุด”     ซิ่นหลิงได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วง ที่เขาไปร่ำเรียนมาไม่มีกลวิธีรับมือหญิงดื้อและซุกซนอย่างนางเลย แล้วนี่ชายใดหนอที่จะถูกนางรังแกกลั่นแกล้งเอา

          หรือว่าจะเป็น... ป่านนี้แล้ว นางยังไม่ตัดใจอีกหรือ?

          ร่างบอบบางเร้นกายในความมืดกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเองอย่างเงียบเชียบ ไร้ร่องรอยความผิดปกติใด ซึ่งนางมักทำเช่นนี้เป็นประจำ แม้ในห้องดับเทียนทำเป็นว่าเจ้าของห้องเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ซิ่นฮวาค่อยๆ วางเท้าลงไปแต่ละก้าวอย่างเบาที่สุด เมื่อเดินมาถึงเตียงนอนของตนแล้ว นางลอบถอนหายใจโล่งอก ระยะหลังนางเริ่มคล่องแคล่วกับการแอบย่องไปมายามค่ำคืน แต่หน้าห้องมีน้า

ปี้เอ๋อร์คอยเฝ้าอยู่ ทำให้นางต้องยิ่งระมัดระวังตัวให้มากขึ้น นางถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นบนเตียงนอนของตน มือเรียวดึงปิ่นปักผมออก ใช้นิ้วสางเส้นผมยาวสลวยของตนพลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวทั้งหมด อันเป็นเหตุผลให้นางไปขอร้องให้ซิ่นหลิงช่วยพานางไปหอนางโลม

          อีกสามวันจะถึงวันบวงสรวงเทพมังกรดิน ซึ่งปีนี้ตรงกับวันเกิดของนางพอดี แม้นางเคยถูกชายผู้นั้นปฏิเสธคำขอแต่งงานมาแล้ว นางก็...ไม่ยอมแพ้หรอก! นางไม่ยอมตัดใจจากรักแรกเด็ดขาด

          หญิงสาวมองเหม่อไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามราตรีกาล ใกล้คืนพระจันทร์เต็มดวงแล้ว ดวงจันทร์อวดโฉมงดงามอยู่บนท้องฟ้า นางปล่อยใจให้

ตัวเองคิดถึงครั้งแรกที่ได้พูดคุยกับชายผู้นั้น... พี่ชาย ...เทพมังกรดิน

          ตั้งแต่จำความได้ นางมักมองเห็นชายผู้หนึ่ง เขาเป็นบุรุษรูปร่างสูงสง่า ดวงตาคู่นั้นยามมองใต้แสงพระอาทิตย์ให้ความรู้สึกเจิดจ้า แต่กระนั้นคล้ายกับฉาบด้วยหมอกเบาบาง เส้นผมสีเงินสลวยดุจเส้นไหม เขามักอยู่ในอาภรณ์สีขาวคล้ายเมฆบนท้องฟ้า ริมฝีปากบางมักเม้มจนเรียบตึง นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมีเพียงนางที่มองเห็นชายผู้นี้ เมื่อครั้งที่นางยังเป็นเด็กเล็ก มักชี้ให้ซิ่นหลิงมองไปที่บุรุษผู้นั้น แต่ซิ่นหลิงกลับมองไม่เห็น แต่นางมั่นใจว่าคนผู้นั้นมีตัวตน เมื่อเห็นเขามองมาทางนาง นางรีบยกมือยกไม้โบกไปมา ทว่าอีกฝ่ายกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น หลบตา และบางครั้งก็หายไปนานหลายสิบวันกว่าจะมาให้นางเห็นอีกสักครั้ง

          ปีที่นางอายุห้าขวบ มาร์คัสกับรองแม่ทัพซานม่านหวากลับมาที่ตุนหวง หลังจากที่ทั้งสองท่องยุทธภพหลายปี นางรู้แค่ว่าทั้งสองเป็นสหายของบิดามารดา กลับมาครั้งนี้พาซาโม่ซึ่งในเวลานั้นอายุสี่ขวบมาด้วย เด็กชายตัวไม่เล็กนั้นมอง

ผิวเผินไม่ต่างจากเด็กสี่ขวบทั่วไป ทว่าดวงตาสีน้ำตาลแดงคู่นั้นต่างหากที่ถูกผู้คนหวาดกลัว ซ้ำยังมีท่าทางเหมือน ‘หมาป่า’ นั่นอีก เมื่ออยู่ใกล้ใครชอบยื่นจมูกไปดมกลิ่น ท่าทางไม่ต่างจากสุนัขนัก ซานม่านหวาเป็นรองแม่ทัพของบิดา นางเคยได้ยินชื่อเสียงมานานเพิ่งได้พบเป็นครั้งแรก ทั้งมาร์คัสเองก็ไม่เหมือนผู้อื่น ว่ากันว่าเป็นคนของชนเผ่าอีกซีกโลก ทว่าอาจเพราะนางเติบโตที่ตุนหวง เมืองที่หลากหลายชนเผ่าและวัฒนธรรม นางเคยเห็นผู้คนทั้งผิวขาวซีด ผิวเข้มดำสนิทราวกับถ่าน หรือแม้กระทั่งผมสีทอง ผมสีแดงดวงตาสีฟ้า สีเขียว ทั้งภาษาการพูดรวมกันอาหารการกิน แม้นางอายุเพียงห้าขวบแต่รู้เรื่องราวพวกนี้อย่างดียิ่ง เพราะพี่จ้าวต้าหรือพ่อบ้านจ้าวต้านอกจากเป็นพ่อบ้านประจำจวนชินอ๋องแล้วยังมีสถานะเป็นพ่อค้า คอยติดต่อผู้คนมากมาย ทำให้นางกับซิ่นหลิงที่อยากรู้อยากเห็นได้เห็นสิ่งแปลกตาจนกลายเป็นชินตา

          รองแม่ทัพซานม่านหวาเป็นหญิงแต่ท่าทางห้าวหาญสมเป็นรองแม่ทัพ มาร์คัสผู้เป็นสามีรูปร่างสูงใหญ่แต่กลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอ บิดามารดาของนางไม่ถือยศศักดิ์ กับบ่าวคนสนิทอย่างจื่อเหยี่ยนและปี้เอ๋อร์ก็นับเป็นสหาย ทว่าไม่ใช่กับทุกคน บางคนเป็นบ่าวไพร่ช่างนินทา นางได้ยินสาวใช้บางหยิบเอานิสัยประหลาดของซาโม่มาล้อเลียน นางผู้รักความถูกต้องยุติธรรมจึงออกโรงปกป้อง นางถูกมารดาจับได้และลงโทษให้ไปสำนึกผิดเพียงผู้เดียวที่สวนกระจ่างใจ แต่กระนั้น นางมั่นใจว่าองครักษ์ของท่านพ่อคอยจับตาดูนางอยู่

          “เรื่องนิดเดียวเอง ไยท่านแม่ต้องโกรธถึงเพียงนี้”

          เด็กหญิงเบ้ปาก นางแค่ทนได้ยินผู้อื่นดูถูกดูแคลนซาโม่ไม่ได้ มีคนนินทาว่าร้ายว่าซาโม่ไม่ใช่มนุษย์ ท่านป้าซานม่านหวาก็กระไร ไม่เห็นปกป้องซาโม่บ้างเลย ในฐานะที่นางเป็น ‘พี่สาว’ ของซาโม่ นางต้องออกหน้าปกป้อง

          นางแค่เด็กตัวเล็กๆ แค่นางบังเอิญปีนต้นไม้เจอรังมดแดง แล้วบังเอิญนางกำนัลปากร้ายอยู่ด้านล่าง แล้วก็บังเอิญอีกนั่นแหละที่นางเขย่ากิ่งไม้แล้วรังมดแดงตกใส่นางกำนัลพวกนั้น นางก็แค่หัวเราะหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องของนางกำนัล องครักษ์เจิ้งหู่ทะยานมาพานางลงจากต้นไม้ นางไม่เข้าใจว่าทำไมท่านแม่โกรธนางนักหนา ทุกอย่างมันบังเอิญทั้งนั้น

          ทุกอย่างก็ ‘แค่เรื่องบังเอิญ’ จริงๆ นะ!

          “ท่านพ่อก็กลัวท่านแม่ ไม่เข้าข้างข้าเลยสักนิด”

          เด็กหญิงตัวน้อยยังพึมพำคนเดียว แม้นางห้าขวบแต่เฉลียวฉลาดไม่น้อย ในขณะที่นางนั่งแกว่งเท้าไปมาบนเก้าอี้กลมเพื่อรอให้ใครสักคนมารับแล้วบอกว่าท่านแม่หายโกรธเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา พลันสายตาของนางเห็นบุรุษในอาภรณ์สีขาวและเส้นผมสีเงินยวงยืนอยู่ใต้ต้นหลิวของท่านแม่

          “พี่ชาย!”

          บุรุษหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยแต่เก็บอาการให้สงบนิ่งแล้วหันมาตามเสียงที่ได้ยิน แต่เมื่อมองไปก็เห็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยที่ส่งยิ้มกว้างมาทางเขา แม้ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาไหวระริก หวังใจว่าจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด....