เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป

เสียงจอแจของผู้คนดังเซ็งแซ่ ชาวบ้านมากหน้าหลายตาต่างมามุงดูเหตุการณ์ที่หน้าบ้านตระกูลหยวนกันอย่างคึกคัก บ้านหลังนี้กำลังจัดงานมงคลให้บุตรชายคนโตกับหญิงสาวชาวบ้านผู้หนึ่ง ซึ่งมารดาของฝ่ายชายเพิ่งซื้อตัวมาในราคาเพียงหนึ่งตำลึงเงินเฉาเยว่กวาดตามองไปรอบห้องเล็กซอมซ่อด้วยความรู้สึกหดหู่ สิ่งที่นางเห็นมีเพียงเตียงไม้หลังหนึ่งกับผ้าห่มเก่าขาดรุ่งริ่ง มุมหนึ่งของห้องยังใช้เก็บฟืนเสียอีกนางเป็นเพียงหญิงชาวบ้านยากจน ที่ถูกขายมาโดยไม่มีแม้สัมภาระติดตัวสักชิ้น นอกจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่กับอีกชุดที่พับพกมาด้วยเท่านั้น เหตุที่ถูกเลือกเข้าบ้านตระกูลนี้ก็เพราะราคาถูกและทำงานบ้านได้ดีนักไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีพิธีรีตรองอันใด ทุกอย่างลวก ๆ พอให้จบลงตามธรรมเนียม ขณะที่ชาวบ้านต่างแห่มาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนลานบ้านแน่นขนัดนางไม่รู้จักบ้านหลังนี้มาก่อน ระหว่างเดินทางมาก็มีเพียงแม่สื่อที่นำทาง รู้เพียงหมู่บ้านแห่งนี้ชื่อหมู่บ้านตะกูลหยวน ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีความคุ้นเคยใด ๆเสียงเปิดประตูดังขึ้น นางหันไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูง หน้าตาเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลนเดินเข้ามา“เจ้ารอนานหรือไม่?” เขาถามขึ้นขณะม

เฉาเยว่เดินถือตะกร้าใบใหญ่ตรงไปยังลำธารกลางหมู่บ้าน บริเวณนั้นมีหญิงสาวหลายคนนั่งซักผ้าอยู่ก่อนแล้ว นางมองหามุมเหมาะ ๆ แล้วจึงนั่งลง ค่อย ๆ คลี่ผ้าออก ก่อนเริ่มลงมือซักด้วยจังหวะเนิบช้าสายตาของหญิงชาวบ้านบางคนจับจ้องมายังภรรยาของหยวนเล่อด้วยแววเวทนา เมื่ออยู่ในหมู่บ้านเดียวกันแล้ว การทำความรู้จักกันไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย“เจ้าชื่ออะไรหรือ?” หยวนฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แววตาเต็มไปด้วยความสนใจเฉาเยว่เงยหน้ามองหญิงสาวตรงข้าม ยิ้มรับไมตรีอย่างอ่อนโยน “ข้าชื่อเฉาเยว่เจ้าค่ะ แล้วท่านเล่า ชื่ออะไรหรือ?”“ข้าชื่อหยวนฉิน เป็นหลานของหมอประจำหมู่บ้าน” หญิงสาวตอบพลางยิ้มพอใจ ดูแล้วทั้งสองมีวัยไล่เลี่ยกัน“ข้าเพิ่งแต่งเข้ามา ยังไม่รู้จักใครเท่าไหร่นัก ว่าแต่…ท่านเป็นคนในหมู่บ้านนี้หรือ? พอจะรู้จักครอบครัวของข้าบ้างไหม?” น้ำเสียงของเฉาเยว่เต็มไปด้วยความหวังจะได้รู้จักผู้คนและสิ่งแวดล้อมรอบตัวมากขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น หยวนฉินก็ยิ้มกว้าง ราวกับรอคำถามนี้อยู่ก่อนแล้ว “เจ้าแต่งเข้าบ้านป้าซูฟางใช่ไหมล่ะ? ข้าได้ยินเรื่องของเจ้าเหมือนกัน โชคดีจริง ๆ ที่เจ้ามาถามข้า เรื่องของบ้านนั้นข้ารู้ดีทีเด

“ท่านนอนเถอะ… ข้าไม่ไหวแล้ว” เสียงแผ่วของภรรยาทำให้เขาชะงัก ความอ่อนแรงปรากฏชัดทั่วร่าง เอวของนางระบมจนแทบขยับไม่ได้หยวนเล่อเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ยอมยุติความต้องการไว้เพียงเท่านั้น เขาล้มตัวลงกอดก่ายภรรยาไว้แนบอก ก่อนทั้งคู่จะหลับใหลไปด้วยกันรุ่งเช้า… เฉาเยว่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อเห็นแสงแรกของวันลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ด้านนอกยังมืดสลัวแต่นภาก็เริ่มเปลี่ยนสี นางปลุกสามีให้ตื่นไปล้างหน้าล้างตา แล้วจึงรีบลุกไปจัดการงานบ้านที่เป็นหน้าที่ของตนหลังผ่านวันแรกอันเหน็ดเหนื่อยไป นางก็เริ่มปรับตัวได้ดี หากไม่ทำผิดก็จะไม่โดนตำหนิจากแม่สามี ส่วนสาวน้อยน้องสามี หากไม่เข้าไปข้องเกี่ยวด้วย นางก็ไม่ถูกหาเรื่อง ทุกอย่างจึงสงบได้อย่างน่าอัศจรรย์แม้แม่สามีจะไม่ค่อยแสดงท่าทีเป็นมิตร แต่ก็ไม่มีปากเสียงกับนางมากนัก อาจเพราะรายได้ภายในบ้านมาจากหยวนเล่อแทบทั้งสิ้น ทั้งเงินค่าใช้จ่ายประจำวัน ค่าเล่าเรียนของน้องชาย และค่าสินเดิมในการแต่งสามีให้น้องสาว ล้วนมาจากเขาวันเวลาล่วงไปครบหนึ่งเดือน เฉาเยว่สังเกตว่าสามีมักนำสมุนไพรจากป่ามาขาย และนำเงินมาให้นางเก็บไว้เสมอ โดยที่แม่ของเขาไม่เคยล่วงรู้ นางแอบวิตกกลัวว่าสักว

ซูฟางปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนปนเศร้า คล้ายแม่ที่ทุกข์ใจหนักหนา นางหันไปมองลูกชายคนโตด้วยแววตาเว้าวอน ก่อนเอ่ยสิ่งที่ครุ่นคิดไว้อย่างระมัดระวัง“เจ้าใหญ่ แม่มีเรื่องจะพูดด้วยหน่อย เจ้าคงได้ยินที่ผู้ใหญ่บ้านประกาศแล้วใช่หรือไม่ ว่าครอบครัวละหนึ่งคนต้องถูกส่งไปช่วยงาน เจ้าคิดเห็นอย่างไร” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่แฝงแรงกดดันอยู่ลึก ๆหยวนเล่อวางช้อนไว้ช้า ๆ เงยหน้ามองมารดาอย่างนิ่งสงบ “ข้าแล้วแต่ท่านแม่ขอรับ”เขารู้อยู่แล้วว่าต่อให้พูดอย่างไร ก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดีเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ซูฟางก็ถอนหายใจโล่งอก ความกังวลในใจคลายลง นางยกยิ้มจาง ๆ “เจ้าก็รู้ว่าน้องชายของเจ้ายังเด็ก ต้องตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อสอบในปีหน้า มีเพียงเจ้าที่ร่างกายแข็งแรงพอจะไปได้ อีกอย่าง งานนั้นยังมีเงินเดือน หากเจ้าส่งเงินกลับมาให้เมียของเจ้า แม่จะไม่แตะต้องเลยสักตำลึงเดียว”แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงคำล่อใจเท่านั้น เพราะในใจนางไม่ได้คิดจะให้เงินหลุดมือแม้แต่น้อย ขอเพียงโน้มน้าวลูกชายได้ก็พอเฉาเยว่มองสามีอย่างเป็นห่วง ดวงตาของนางเอ่อคลอ นางไม่สนใจเรื่องเงินแม้แต่น้อย ขอเพียงได้อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขก็เพียงพอแล้ว“ท่านพี่…” นาง

คล้อยหลังสามี เฉาเยว่รีบเร่งฝีเท้าไปยังบ้านของท่านหมอเวิง นางชะเง้อมองอยู่หน้าบ้านด้วยความร้อนใจ ไม่แน่ใจว่าหยวนฉินกลับมาถึงหรือยังขณะกำลังยืนรอด้วยใจร้อนรน จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งแตะลงบนไหล่ขวาเบา ๆ“เฉาเยว่”นางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปตามเสียงเรียก แล้วก็เห็นว่าเป็นหยวนฉินที่ยืนยิ้มอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าของเฉาเยว่อ่อนลงทันที ก่อนรอยยิ้มดีใจจะปรากฏขึ้น“เจ้ากลับมาแล้วหรือ” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความโล่งใจและความห่วงใย“ข้ากลับมาแล้ว พร้อมของที่เจ้าฝากให้ซื้อด้วย เจ้าจะเข้ามาในบ้านข้าหรือไม่ นี่คือท่านตาของข้า ท่านหมอหยวนเวิง”เฉาเยว่หันไปมองชายสูงวัยที่ยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าของเขาคล้ายหยวนฉินถึงแปดส่วน จึงค้อมศีรษะให้เล็กน้อย“ท่านหมอเวิง ข้าต้องรบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ”“รบกวนอะไรกันเล่า หยวนฉินเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว ว่าเจ้าทำเช่นนี้เพราะห่วงสามีของเจ้า เรื่องนี้เป็นสิ่งดี ข้าเห็นแล้วชื่นชม” ท่านหมอเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านหมอเวิง” นางยิ้มกว้างขึ้น ความตึงเครียดที่เกาะแน่นในอกคลายลงอย่างเห็นได้ชัด“เข้ามาเถิด ยืนอยู่ตรงนี้นาน เดี๋ยวมีใครผ่านมาเห