สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด

"รับโองการจากสวรรค์ จักรพรรดิมีรับสั่งว่า พระชายาจวิ้นอ๋องจิตใจไร้คุณธรรม ประพฤติตนผิดจารีต ... ประหารชีวิตด้วยการจับถ่วงน้ำ ให้เป็นแบบอย่างแก่สตรี"

เสียงแหลมสูงของขันทีดังก้องโสตประสาท ทำให้เยว่จื่อรุ่ยที่ถูกจับขังไว้ในคุกมืดมาครึ่งปีจนร่างกายผอมโซจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกสั่นสะท้าน ดวงตาที่มืดบอดเพราะไม่เคยได้พบแสงสว่างมานานเบิกกว้าง หยาดน้ำตาที่แห้งเหือดไปนานแล้วเอ่อคลอไหลรินอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ที่หลั่งออกมาไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวเสียใจ แต่เป็นเพราะความรู้สึกเย้ยหยันสมเพทในชะตาของตนเอง

"พี่ชายของเจ้ายังอายุน้อยและเป็นลูกชายเดียวของตระกุลเยว่ จื่อรุ่ยเด็กดี... เจ้ากับเขาเป็นพี่น้องฝาแฝดคลานตามกันมา ครั้งนี้เจ้าก็ไปยังค่ายราชวงศ์แทนพี่ชายเจ้าเถอะ"

เยว่จื่อรุ่ยจดจำความยินดีในตอนนั้นได้ดี ด้วยเป็นครั้งแรกที่บิดาเอ่ยชมนางว่าเป็นเด็กดี ดังนั้นตัวนางที่โง่เขลาจึงได้ตอบตกลงในทันที

"รับโองการจากสวรรค์ จักรพรรดิมีรับสั่งว่า คุณชายใหญ่ตระกูลเยว่ฝีมือรบโดดเด่น มีราชโองการเรียกเข้าวังเพื่อรับพระราชทานยศเป็นรองแม่ทัพ"

“แปดปีมานี้เป็นเพราะเจ้าใช้ตัวตนของข้า ทำให้ชีวิตของข้าอยู่อย่างยากลำบาก วันนี้ข้าทวงสถานะของข้าคืนก็นับว่าถูกต้อง”

“ในเมื่อตอนนี้พี่ชายของเจ้ากลายเป็นแม่ทัพไปแล้ว เจ้าที่ไม่อาจออกรบได้อีก เช่นนั้นก็แต่งให้องค์ชายสิบเอ็ดเถิด”

ในคืนเข้าหอชายหนุ่มเปิดผ้าคลุมหน้าของนาง จากนั้นก็จับมือบางพร้อมกับให้คำมั่นที่หนักแน่น

“จื่อรุ่ยแม้ข้าเป็นเพียงองค์ชายไร้อำนาจ แต่ข้าขอสัญญาชีวิตนี้จะปกป้อง และรักเพียงเจ้าผู้เดียว”

ภาพอดีตที่เคยอ่อนหวานปานน้ำผึ้ง บัดนี้กลับกลายเป็นคมดาบที่ย้อนกลับมาเชือดเฉือนลำคอของนางเอง

ริมฝีปากแตกแห้งยกยิ้มเย้ยหยัน นางเติบโตมาบนเส้นทางอันหนาวเหน็บขาดความรักเป็นทุนเดิม เมื่อได้รับไออุ่นจากผู้เป็นสามีจึงหลงใหลไปกับคำหวาน ทุ่มเทสติปัญญาที่ผ่านการฝึกฝนมานานในกองทัพมาช่วยเขากำจัดศัตรู สร้างพันธมิตร กลายเป็นองค์ชายที่โดดเด่นขึ้นมาภายในเวลาแค่ครึ่งปี

หากแต่หลังจากนั้นไม่นานทูตของเผ่าอู๋ห์ก็เดินทางมาเจรจาเจริญสัมพันธไมตรี ตามธรรมเนียมแคว้นหนานจิงแล้วผู้ดูแลทูตต่างแคว้นจะต้องเป็นเชื้อพระวงศ์ชาย ทว่าเผ่าอู๋ห์เพิ่งรบแพ้หนานจิงไปยังไม่ถึงหนึ่งปี ไฟแค้นยังไม่ทันมอดสนิท ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ย่อมไม่มีใครอยากเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวเสี่ยงชีวิต ดังนั้นเผือกร้อนนี้จึงตกมาใส่หัวขององค์ชายสิบเอ็ดหนานจวิ้นเฉิน

“ข้อตกลงที่องค์ชายเสนอพวกกระหม่อมไม่ขัดข้อง เพียงแต่พระชายาขององค์ชายสิบเอ็ดช่างงดงามจริง หากว่าคืนนี้...” เยว่จื่อรุ่ยได้ยินคำพูดหยาบโลน ดูแคลนจากทูตของเผ่าอู๋ห์ก็เดือดดาลโกรธแค้นจนแทบอยากจะคว้าดาบไปบั่นคอคน เพียงแต่ยังไม่ทันขยับตัวหนานจวิ้นเฉินที่ควรปกป้องนางในฐานะสามีกลับส่งสายตาให้องครักษ์คนสนิทสองคนจับตัวนางเอาไว้ ในขณะที่อีกคนนำยาปลุกกำหนัดกรอกใส่ปากนาง

"พระชายาของข้าค่อนข้างดุดัน ขอท่านทูตโปรดระวังตัวด้วย"

เยว่จื่อรุ่ยตวัดสายตามองดูองค์ชายสิบเอ็ดผู้เป็นสามีด้วยความรู้สึก เสียใจระคนคับแค้น ช่างเป็นบุรุษขี้ขลาดและต่ำช้าเหลือจะบรรยาย

"องค์ชายหม่อมฉันเป็นชายาของพระองค์ ถูกคนเหล่านี้หยามเกียรติก็เท่ากับทำลายเกียรติของพระองค์ด้วย ส่วนท่านเป็นตัวแทนของเผ่าอู๋ห์เพื่อสุขสมกับสตรีนางหนึ่งยอมให้ชนเผ่าของตนเองเสียผลประโยชน์เช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือ"

"ชายารัก คืนนี้เป็นเจ้าที่สำส่อน เห็นท่านทูตแล้วอดใจไม่ไหว ลักลอบเข้าไปยั่วยวนเขาถึงในเรือนรับรองจะโทษพวกเราได้อย่างไร"

เยว่จื่อรุ่ยขบกรามแน่น เดือดดาลโกรธแค้นจนแทบอยากจะคว้าดาบไปบั่นคอคน เพียงแต่แค่ขยับตัวลุกขึ้น ร่างกายก็อ่อนแรงสติพร่าเรือน ทรุดตัวลงในอัอมแขนของชายต่างแดนกลายเป็นหญิงบำเรอบนเตียงให้กับเหล่าคณะทูตต่ำช้าทั้งห้าคนถึงสามวันสามคืน

ทว่าความอับยศกลับไม่จบเพียงเท่านี้ หลังจากที่ทูตเผ่าอู๋ห์กลับไปแล้ว องค์ชายสิบเอ็ดหนานจวิ้นเฉินกลับไร้เยื่อใยโดยสิ้นเชิงถวายฏีการ้องเรียนกล่าวหาว่าเยว่จื่อรุ่ยลักลอบมีสัมพันธ์กับทูตเผ่าอู๋ห์ สุดท้ายจึงถูกสั่งคุมขังถึงหกเดือน ก่อนจะประหารด้วยวิธีถ่วงกรงหมู

"คนสำส่อน? ลักลอบคบชู้? หึ..."

นางเค้นเสียงหัวเราะแหบพร่าในลำคอที่แห้งผาก รสชาติความแค้นนั้นขมปร่าและเผ็ดร้อนยิ่งกว่ายาพิษใดๆ

ยามที่นางถูกยัดลงกรงหมูและแห่ประจาน ก้อนหินและคำด่าทอที่ซัดสาดลงมากลับไม่เจ็บปวดเท่ากับภาพใบหน้าเย็นชาของสามีที่มองลงมาจากหอสูง ดวงตาคมที่ทอดมองนางด้วยความรักใคร่นักหนา บัดนี้เหลือเพียงความเหยียดหยามราวกับนางเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ต้องกำจัดทิ้ง

เมื่อลมหายใจสุดท้ายใกล้จะสิ้นสุดภายใต้สายน้ำอันหนาวเหน็บ ความเย็นเยียบของสายน้ำโอบอุ้มร่างอันแหลกเหลวของนางไว้ ทว่าไฟแค้นกลับลุกโชนสวนทางกับอุณหภูมิกาย

หากชาติหน้ามีจริง... หากสวรรค์ยังพอมีตา... ข้าขอเอาชีวิตที่เหลือนับพันชาติ แลกกับการกลับมาทวงคืนหนี้เลือดนี้ให้สิ้นซาก!

..............................................................................................