สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด

"เป็นแค่บุตรสาวขุนนางต้องโทษ ยังกล้าวางท่าจองหองใส่ข้า! ใครอยู่ข้างนอก ไปเอาแส้ลงทัณฑ์ประจำตระกูลมา!"

น้ำเสียงกร้าวระคายหูดังก้องไปทั่วห้องที่ประดับด้วยผ้าแดงมงคล  เยว่จื่อรุ่ย ค่อยๆ ปรือตาขึ้นด้วยสติที่พร่าเลือน กลิ่นกำยานหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำให้ทำให้ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนสิ้นลมชัดเจนขึ้นมา...

ไม่ใช่ว่านางถูกจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำกลางเมืองอยู่หรอกหรือ?

เยว่จื่อรุ่ยสลัดศีรษะเบาๆ ความเย็นยะเยือกของสายน้ำที่เคยบีบคั้นลมหายใจในยามนี้หายไปจนหมดสิ้น รอบตัวกลับกลายเป็นห้องหอที่ตกแต่งด้วยม่านแดงและอักษรมงคล ราวกับสถานที่นี้คือห้องหอของบ่าวสาว หรือว่านางจะตายไปแล้วและตอนนี้กำลังตกอยู่ในห้วงฝัน

ทว่าสติยังไม่ทันแจ่มชัด ความเจ็บปวดราวกับผิวหนังถูกฉีกกระชากก็แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริง

ดวงตาหงส์มองดูปิ่นมุกบนศีรษะที่ตกกระเด็นหลุดร่วงแตกกระจายบนพื้น ก่อนจะตวัดสายตามองไปยังผู้ที่กล้าลงมือฟาดแส้ใส่หลังนางด้วยแววตาดุดัน คิ้วเรียวพลันขมวดแน่นเมื่อภาพที่ปรากฏคือบุรุษแปลกหน้าในชุดสีแดงเข้มซึ่งถูกตัดเย็บด้วยผ้าไหมเนื้อดี ที่ปลายแขนยังปักลายเมฆามงคลด้วยดิ้นทอง ให้ความสูงส่งสง่างาม ตรงข้ามกับกิริยาต่ำช้าของชายที่สวมใส่ คิ้วเรียวขมวดแน่นมากขึ้นพลางนึกในใจ... ชายผู้นี้คือใครกัน!

"เสิ่นหลี่รุ่ย! จ้องหน้าข้าเช่นนี้ ยังไม่ยินยอมลงนามอีกใช่หรือไม่!"

สิ้นคำแส้ในมือหนาก็สะบัดฟาดลงบนแผ่นหลังบอบบางอีกครั้ง เยว่จื่อรุ่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่นางกำลังสับสนกับนามที่เขาเรียกขานตน  เสิ่นหลี่รุ่ย คือใครกัน พลันภาพที่นางไม่เคยพบพานก็หลั่งไหลเข้ามาในห้วงความทรงจำราวกับน้ำป่าที่ไหลหลากในยามวัสสานฤดู

ที่แท้... 'เสิ่นหลี่รุ่ย' ที่อีกฝ่ายเรียกขานก็คือคุณหนูสามตระกูลเสิ่นผู้มีชะตากรรมแสนอาภัพ เพราะบิดาและพี่ชายคนรองถูกใส่ความข้อหารับสินบน ทำให้คนทั้งตระกูลถูกเนรเทศสู่ชายแดนใต้ เพื่อไม่ให้ผู้เป็นน้องสาวต้องลำบากพี่ชายคนโตของเสิ่นหลี่รุ่ย ถึงกับยอมละทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่าขอร้องอดีตราชครูเกาถึงสามวันสามคืน และใช้คุณงามความดีของตนทั้งหมด อ้อนวอนราชครูเกาขอตำแหน่งอาจารย์แห่งสำนักศึกษาหลวงให้สหายสนิทอย่าง จิ้งเจิ้นเหยา เพื่อแลกกับการที่อีกฝ่ายจะรับน้องสาวเขาแต่งเข้าเป็นฮูหยินเอก

ทว่าในวันที่ครอบครัวตระกูลเสิ่นต้องเดินเท้าออกจากประตูเมืองด้วยความอดสูเสิ่นหลี่รุ่ยที่สวมชุดมงคลสีแดงชาด ปักลายโบตั๋นอันประณีตเข้าสู่พิธีแต่งงาน กลับถูกสามีใจทรามจิ้งเจิ้นเหยารับ จี้ม่านม่าน อดีตคู่หมั้นของพี่ชายนางเข้ามาเป็น 'อนุ' ในวันเดียวกัน หลังเสร็จสิ้นพิธียังบังคับให้ร่างเดิมลงชื่อประทับตรายินยอมยกให้จี้ม่านม่านเป็น 'ภรรยาเท่าเทียม'

"เสิ่นหลี่รุ่ย! ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ประทับลายนิ้วมือลงในหนังสือยินยอมเสีย! เขียนลงไปว่าเจ้ามีน้ำใจกว้างขวาง สงสารที่ม่านม่าน ไร้ที่พึ่งพิง จึงขอให้ข้ารับนางมาเป็นภรรยาเท่าเทียม เพื่อช่วยดูแลอดีตคู่หมั้นของพี่ชายเจ้า!"

เสียงตวาดของจิ้งเจิ้นเหยาเรียกสติของเยว่จื่อรุ่ยให้กลับมายังปัจจุบัน นางเหลือบมองไปชายหนุ่มตรงหน้าแล้วแค่นยิ้มเย็นชา...

ช่างเป็นบุรุษหน้าหนา ไร้อายนัก! เพราะกลัวว่าหากข่าวเรื่องเขารับเมียน้อยในวันแต่งงานหลุดรอดออกไป ชื่อเสียงบัณฑิตผู้มีคุณธรรมของเขาจะมัวหมอง และกลัวว่านางจะไปร้องเรียนต่อทางการจนเขาเสียตำแหน่งที่เพิ่งได้มา จึงบังคับให้นางลงนามเป็นหลักฐานว่า 'ยินยอมเอง' เพื่อใช้เป็นเกราะคุ้มกันตนเองในภายหลัง

ดวงตากลมเหลือบมองไปทางสตรีในชุดสีชมพูหรูหรา ใบหน้าอ่อนหวาน ท่วงท่าอ่อนช้อยบอบบาง ชวนให้ผู้พบเห็นอยากทะนุถนอมปกป้อง ทว่าแววตากลับฉายความริษยาอย่างปิดไม่มิด

ช่างเป็นสตรีแพศยาจริงๆ ไม่เพียงหักหลังพี่ชายเจ้าของร่างเดิมในยามตกยาก ยังแต่งเข้าจวนตระกูลจิ้ง แย่งชิงสามี ยึดครองสถานะ กดข่มทรมานเจ้าของร่างเดิมอย่างไร้ไมตรีอีกด้วย

คิดมาถึงตรงนี้ในใจของเยว่จื่อรุ่ยรู้สึกปวดหนึบ ชัดเจนถึงความรู้สึกคับแค้นใจของเสิ่นหลี่รุ่ยผู้เป็นเจ้าของร่างเดิม

‘ชีวิตนี้ของข้าเจ็บปวดเกินทน ฝากท่านช่วยทวงคืนความเป็นธรรมให้แก่ข้าด้วย’ เสียงแผ่วเบาจากก้นบึ้งของดวงจิตเดิมสะท้อนขึ้นมา เยว่จื่อรุ่ยรับรู้ได้ในทันทีว่าคือข้อความที่เจ้าของร่างเดิมต้องการบอกกล่าวกับนาง จึงตอบรับในใจอย่างหนักแน่น...

“เจ้าไม่ต้องกังวล ความคับแค้นใจที่เจ้าได้รับ ข้าจะทวงคืนให้เป็นทบทวี”!

หลังตอบรับคำของเจ้าของร่างเดิม ในอกของเยว่จื่อรุ่ยก็รู้สึกปลอดโปร่ง ชัดเจนว่าอีกฝ่ายปล่อยวางและจากไปแล้ว ดวงตาของเยว่จื่อรุ่ยฉายแววอ่อนโยนชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ ช้อนขึ้นจดจ้องสองชายหญิงตรงหน้า... ดูเหมือนว่าหลังจากที่นางสิ้นใจตายภายใต้แม่น้ำอันเย็นยะเยือกแล้ว สวรรค์จะสงสารชะตากรรมของนาง จึงให้โอกาส 'ยืมร่างคืนวิญญาณ'  เกิดใหม่เป็นเสิ่นหลี่รุ่ย ที่ตายไปเพราะความคับแค้นใจ

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางกลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้... ผู้ที่เคยรังแกนางและเจ้าของร่างเดิม ก็จงเตรียมตัวรอไว้ให้ดี ชาติใหม่ชีวิตนี้ นางจะสะสางทวงแค้นคืนทีละคนอย่างสาสมแน่นอน