สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด

"เป็นแค่ลูกสาวขุนนางต้องโทษ วางท่าทีอะไรกัน ใครอยู่ข้างนอกเอาแส้ลงฑัณประจำตระกูลมาให้ข้า!"

เสียงที่ไม่คุ้นหูสะท้อนดังลั่น เยว่จื่อรุ่ยค่อยๆ ปรือตาขึ้นด้วยความรู้สึกสับสนมึนงง ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ตัวนางถูกจับใส่กรงหมูโยนลงแม่น้ำกลางเมืองหรอกหรือ เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน ทว่าสติยังไม่ทันชัดเจน ความรู้สึกปวดแสบก็แผ่ซ่านไปทั้งแผ่นหลัง ดวงตาคมพลันตวัดมองผู้ลงมือด้วยความขุ่นเคือง หากแต่ภาพใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยก็ทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น

ชายผู้นี้เป็นใครกัน!

"เสิ่นหลี่รุ่ย! จ้องหน้าข้าเช่นนี้ ยังไม่ยินยอมใช่หรือไม่"

พูดจบแส้ในมือหนาก็ฟาดลงบนแผ่นหลังเล็กอีกครั้ง คิ้วเรียวของเยว่จื่อรุ่ยขมวดแน่นมากขึ้น ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากแส้ยาว แต่เป็นเพราะความสงสัยในใจของนาง

เสิ่นหลี่รุ่ยเป็นผู้ใดอีก พลันภาพความทรงจำที่ไม่เคยพบพานก็ไหลเข้ามาในความคิดของเยว่จื่อรุ่ยราวสายน้ำหลากในฤดูฝน

ที่แท้ เสิ่นหลี่รุ่ย ก็คือคุณหนูสามตระกูลเสิ่น เพราะบิดาและพี่ชายคนรองเสิ่นหลี่เฉียงต้องโทษรับสินบน ทำให้ทั้งตระกูลถูกเนรเทศไปยังชายแดนใต้ เพื่อไม่ให้หญิงสาวต้องลำบากเสิ่นหลี่อี้ผู้เป็นพี่ชายคนโตจึงให้นางแต่งกับจิ้งเจิ้นเหยาซึ่งเป็นสหายสนิท โดยแลกกับการที่เสิ่นหลี่อี้ช่วยเจรจาให้ราชครูเกาแต่งตั้งจิ้งเจิ้นเหยาเป็นอาจารย์ประจำสำนักศึกษาหลวงแทนเขา

ไม่คาดคิดว่าในวันที่คนตระกูลเสิ่นรับโทษเดินทางออกจากประตูเมือง เสิ่นหลี่รุ่ยที่ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเข้าสู่ประตูตระกูลจิ้ง ก็ถูกรังแกในทันที

"เสิ่นหลี่รุ่ย! ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง จะยินยอมโดยดีหรือไม่"

เสียงของชายหนุ่มซึ่งคาดว่าน่าจะเป็น จิ้งเจิ้นเหยา สามีผู้ที่พี่ชายคัดสรรมาอย่างดีให้เสิ่นหลี่รุ่ยดังขึ้น เรียกสติซึ่งจมอยู่กับเรื่องราวมากมายของเยว่จื่อรุ่ยให้กลับมายังปัจจุบัน แต่เพราะถูกเรื่องราวมากมายถาโถมเข้าในความทรงจำแบบกะทันหัน จึงทำให้สติของนางมึนงงไปชั่วขณะ จนต้องสลัดศีรษะไปมาไล่อาการสับสนที่จู่โจมเข้ามา

ดูเหมือนว่าตอนนี้ตัวนางจะเกิดใหม่แล้ว เพียงแต่การเกิดใหม่นี้กลับไม่ใช่วิถีปกติ แต่เป็นการยืมร่างเพื่อเกิดใหม่

“หูหนวกหรือ ข้าถามไม่ได้ยินหรือไร!!”

น้ำเสียงดุดันของจิ้งเจิ้นเหยาตวาดลั่นอีกหน พร้อมกับแส้ที่ถูกเหวี่ยงฟาดลงใส่ตัวคนอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ร่างบางซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างสงบกลับไม่ยินยอมเหมือนก่อนหน้านี้ ทันทีที่หางตาเห็นปลายแส้กำลังเหวี่ยงลงมาร่างบางก็พลิกตัวหลบพร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและสง่างาม

“สตรีไร้ค่า เจ้ากล้าต่อต้านข้าหรือ”

จิ้งเจิ้นเหยายกมือขึ้นชี้หน้าหญิงสาวด้วยท่าทีแข็งกร้าว ทิ้งภาพลักษณ์บุรุษผู้อ่อนโยนกลายเป็นชายใจทรามในพริบตา

“ดี! ในเมื่อพูดคุยกันด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้ารุนแรงก็แล้วกัน”

พูดคุยกันด้วยเหตุผล การกระทำเช่นนี้ของเขากลับกล้าพูดออกมาว่าพูดคุยกันด้วยเหตุผล ช่างตลกจริงๆ

เยว่จื่อรุ่ยยกมุมปากขึ้นยิ้มเย้ยหยัน ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ชายที่คาดว่าน่าจะเป็นสามีของร่างกายนี้ก็ส่งสัญญาณเรียกบ่าวชายสี่คนเข้ามาล้อมรอบตัวนาง

“จับนางกดลายนิ้วมือให้ข้า”

คิ้วเรียวของเยว่จื่อรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น แววตาพลันแข็งกร้าวดุดันด้วยความคับแค้น พี่ชายเจ้าของร่างเดิมฝากฝังน้องสาวเอาไว้ด้วยความไว้ใจ ทว่าชายตรงหน้าไม่เพียงแต่ไร้คุณธรรม แต่งนางพร้อมกับคุณหนูรองจี้ม่านม่านผู้เป็นอดีตคู่หมั้นของเสิ่นหลี่อี้พี่ชายเจ้าของร่าง หลังทำพิธีเสร็จยังบังคับให้เสิ่นหลี่รุ่ยยกสถานะฮูหยินเอกให้จี้ม่านม่านอีกด้วย

ในเมื่อเป็นเช่นนี้อย่างนั้นนับจากนี้สถานะ 'คุณหนูสามเสิ่นหลี่รุ่ย' นาง... เยว่จื่อรุ่ย จะเป็นแทนเอง

เท้าเล็กขยับหลบการจู่โจมของบ่าวชายคนแรกที่พุ่งเข้ามา ก่อนจะหมุนตัวฟาดด้วยสันมือเข้าไปที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย ร่างสูงใหญ่ก็สิ้นสติล้มลงในทันที

“เสิ่นหลี่รุ่ย นี่เจ้า...”

จิ้งเจิ้นเหยาพูดยังไม่ทันจบประโยคชายอีกสามคนก็ถูกหญิงสาวตรงหน้าตีจนสลบไปพร้อมกัน แววตาเรียวค่อยๆ ช้อนมองมายังผู้เป็นสามี ก่อนที่ริมฝีปากจะฉีกยิ้มหวาน หากแต่กลับสร้างความตื่นกลัวให้ชายหนุ่มจนร่างกายสั่นเกร็ง

“จะ... เจ้าจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ”

พูดเสียงสั่นพลางดึงร่างเพรียวบางของจี้ม่านม่านมาเป็นเกราะกำบังเบื้องหน้าตนเอง

ขี้ขลาดตาขาว เยว่จื่อรุ่ยนึกค่อนขอดชายตรงหน้าในใจ พร้อมกับสาวเท้าเดินเข้าหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีคุกคามอย่างชัดเจน

“เสิ่นหลี่รุ่ย จะ... เจ้าอย่าเข้ามานะ ญาติผู้พี่ของข้าเป็นผู้คุมการเนรเทศครั้งนี้ หากเจ้าทำอะไรข้า ครอบครัวของเจ้าจะต้องเดือดร้อนแน่นอน”

เยว่จื่อรุ่ยยกยิ้มเย้ยหยัน จากความทรงจำเจ้าของร่างเดิม พี่ขายคนโตเสิ่นหลี่อี้รักคู่หมั้นสาวคนนี้มาก หลายปีที่คบหาทุ่มเททั้งเงินทองและความรู้สึก สุดท้ายกลับกลายเป็นเลี้ยงหมาป่าตาขาวเอาไว้ตัวหนึ่ง

“พี่ชายผู้นั้นของข้าช่างตาบอดเสียจริงๆ”

.................................