ตอนที่2 จัดการเอง

หลังจากจบกิจกรรมในหอประชุม เธอจึงพาตัวเองมานั่งเหงาหงอยบนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ของคณะตัวเอง ภาพใบหน้าหล่อเหลาของหมอไทก้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่ทว่ากลับรู้สึกปวดแปลบแทนที่จะมีความสุขที่ได้นึกถึงหน้าเขา

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ” เสียงพึมพำหงุดหงิดหลุดออกมา มือเล็กบีบกันแน่นอยู่บนตัก

“ทำไมต้องเอาเรื่องอายุต้องมาเป็นอุปสรรคด้วยวะ แค่เด็กแล้วจะทำไม กูไม่ได้จะกวนใจอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ทำไมต้องรังเกียจเด็กถึงขนาดนั้นด้วย”

ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความผิดหวัง น้ำตาเอ่อคลอออกมา ทั้งที่เพิ่งจะตกหลุมรักใครสักคน กลับถูกปฏิเสธก่อนจะทันได้เริ่มต้น

"เห้อออ"

ข้าวฟ่างนั่งมองเพื่อนอยู่ ก็ถอนหายใจออกมา ไม่คิดว่าเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว เพื่อนจะเป็นหนักขนาดนี้ ก่อนจะเอื้อมมือไปตบหลังมือเพื่อนเพื่อปลอบใจ

“เอาน่ามึง... เขาก็แค่พูดถึงสเปคเท่านั้นแหละ ไม่ได้แปลว่าจะไม่รักใครที่อายุน้อยกว่าหรอก อย่าเพิ่งท้อใจสิ”

“ไม่ท้อได้ไงวะ มึงก็ได้ยินว่าเขาพูดตรงขนาดไหน กูก็อุตส่าห์วางแผนจะเดินหน้าจีบพี่เขา บ้าจริง ๆ เลย” เธอเถียงกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แต่ทว่ายังคงความเอาแต่ใจตามสไตล์

“แล้วกูชอบไปแล้วด้วยอ่ะ จะตัดใจได้ยังไงวะ”

เวลาต่อมา

ความเจ็บใจที่ถูกปฏิเสธก่อนจะได้เริ่มแผนการตามจีบ ทำให้เฌอรีนลากตัวข้าวฟ่างออกมาปลดปล่อยอารมณ์ที่ผับดังย่านกลางเมือง

เธอแต่งกายจัดเต็ม ทิ้งคราบนักศึกษาวัยใส ด้วยชุดเดรสสีดำมันวาวรัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างมีชั้นเชิง เนินอกอวบอิ่มโผล่พ้นออกมาดึงดูดสายตา เรียวขาสวยถูกปกปิดเพียงแค่คืบเดียว ดูเย้ายวนจนผู้ชายรอบข้างต่างหันมองกันเป็นตาเดียว

“โธ่เว้ย!!! ทำไมชีวิตกูถึงโชคร้ายขนาดนี้วะ” มือเล็กยกแก้วจิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าปากรวดเร็วราวกับน้ำเปล่า นัยน์ตากลมโตหม่นหมองด้วยความไม่เข้าใจในโชคชะตา

“นาน ๆ จะเจอผู้ชายที่เข้าตา ตรงสเปคขนาดนี้ ไม่ใช่แค่หน้าตาหล่ออย่างเดียวนะ แต่ความเย็นชาแบบนั้น มันเร้าใจกูมากอ่ะ”

เฌอรีนบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว จินตนาการลอยล่องไปไกลถึงเรื่องบนเตียง ว่าผู้ชายที่ท่าทางเรียบเฉยแบบนั้น เวลาอยู่บนเตียงเขาจะร้อนแรงขนาดไหน ลีลารักคงจะดุดันไม่น้อย เพราะเธอเคยเห็นตามคลิปวีดีโอวาบหวิวมาบ้าง

ถึงแม้ภายนอกจะดูเป็นผู้หญิงกล้าได้กล้าเสีย แต่ทว่าความจริงแล้วเธอยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่อง และในใจลึก ๆ ก็ปรารถนาจะมีค่ำคืนแรกกับใครสักคนที่เธอชอบ และคนนั้นเธอก็อยากจะให้เป็นหมอไทก้าคนนี้

ขณะที่ความคิดยังวนเวียนอยู่กับผู้ชายคนนั้น ดวงตากลมโตก็บังเอิญเหลือบมองขึ้นไปยังชั้นสองของผับอย่างไม่ตั้งใจ

ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างราวกับเห็นภาพลวงตา

เขา... คนนั้นไง!

ไทก้านั่งอยู่ที่โต๊ะวีไอพีชั้นสองของผับ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นช่วงลำคอแข็งแรง แผงอกที่โผล่พ้นออกมาเล็กน้อย ดูเย้ายวนกว่าตอนสวมชุดทำงาน เขานั่งดื่มกับเพื่อนของเขา แต่ทว่ากลับดูโดดเด่นจนสายตาเฌอรีนไม่อาจหันมองไปทางอื่นได้

และสิ่งที่ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจคือ... เขากำลังมองลงมาที่เธออยู่พอดี

สายตาคมคู่นั้นจ้องมองมาตรง ๆ ไม่มีการหลบสายตา เหมือนโลกทั้งใบมีเพียงแค่คนสองคนเท่านั้น

“เชี่ย!!! โลกกลมจังวะ ผับมีเป็นร้อยแห่ง ทำไมกูถึงได้มาเจอพี่เขาที่นี่วะ”

ข้าวฟ่างที่ได้ยินแบบนั้น ก็หันมองตามสายตาของเพื่อนสนิท "จริงด้วยวะ"

"เขาจะจำกูได้ไหมวะ"

เฌอรีนเม้มริมฝีปากแน่น ก้มมองสภาพตัวเองที่ต่างจากตอนใส่ชุดนักศึกษาราวฟัากับเหว แต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็มแบบนี้ เธอมั่นใจว่าเขาคงจำเธอไม่ได้แน่นอน

แต่ทว่าเธออยากทดสอบความมั่นใจของตัวเอง เมื่อเห็นเขายังคงจ้องมองมาตาไม่กระพริบ เธอจึงตัดสินใจกระทำสิ่งที่ผู้หญิงทั่วไปคงไม่กล้า คือส่งยิ้มยั่วยวนชวนฝัน ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาชูเป็นเชิงทักทายจากระยะไกล ส่งสายตาหยาดเยิ้มให้เขาเต็มที่

และผลลัพธ์ที่ได้... ทำให้เธอขนลุกซู่ทั้งตัว

เขากระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก ก่อนจะยกแก้วไวน์ชูขึ้นสูง ตอบสนองการกระทำของเธออย่างช้า ๆ ด้วยท่าทางเรียบเฉย แต่ทว่ากลับเร้าใจสุดขีด

ทางด้านของไทก้าที่กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์บิดหมุนไปมาช้า ๆ แสงไฟสีสลัวสาดส่องลงมาประกอบกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเย้ายวนลึกลับ สายตาคมคายจ้องมองร่างบางชุดดำด้านล่างอย่างไม่ละสายตา

ผู้หญิงคนนี้... รูปร่างสมส่วนงดงามราวกับปั้นแต่งขึ้นมา หน้าตาก็สวยสะดุดตา ท่าทางมีความมั่นใจเต็มร้อย จนดูน่าดึงดูดใจอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นเธอยิ้มหวานสบตาแล้วยกแก้วขึ้นเป็นเชิงทักทายขึ้นมา ความรู้สึกในใจก็พองโตขึ้นมาทันที ในฐานะผู้ชายที่ยังโสด และมักชื่นชมความงามของเพศตรงข้าม การตอบสนองกลับไปจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ทว่าเขาก็แค่ถูกใจที่ได้มองเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นต้องรีบร้อนเข้าไปทำความรู้จักให้ยุ่งยาก

"มองไรวะ ใจลอยไปถึงชั้นล่างแล้วสัด"

เสียงหยอกเย้าดังขึ้น ทำให้ไทก้าหันมองเพื่อนสนิทและเจ้าของผับอย่างธันเดอร์ ที่นั่งยิ้มล้อเลียนมองตามสายตาของเขาตลอดเวลา

"สนใจไหมวะ กูเห็นมึงมองจนเบ้าตาจะหลุดอยู่แล้วนะ"

ไทก้าทำเพียงแค่ยักไหล่ขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ราวกับพูดถึงเรื่องทั่วไป

"ก็แค่อยากมอง"

"หืม... จริงเหรอวะ สวยขนาดนั้นหายากนะเว้ย ดูท่าทางเขาก็สนใจมึงเหมือนกัน กูเห็นจ้องมึงตาไม่กระพริบเลย"

"....."

"จัดเลยดิว่ะ คืนนี้มึงจะได้ไม่ต้องกอดหมอนข้าง"

ธันเดอร์กระตุ้นเพื่อนด้วยสีหน้าทะเล้น ตามนิสัยที่ชอบหยอกเย้าเพื่อนตามประสา บางครั้งเขาก็ยุ่งถึงขั้นคอยจัดการให้เพื่อนเงียบ ๆ หรือที่เพื่อนในกลุ่มชอบบอกว่าเขาเสือกไม่เข้าเรื่อง

แต่ทว่าเจ้าตัวกลับยังคงนั่งนิ่งสบาย ไม่มีท่าทีจะลุกไปพูดคุยหรือทำความรูัจักกับสาวคนนั้น ทำเพียงแค่จิบไวน์ไปเรื่อย ๆ ถึงแม้ดวงตาคมจะยังคงมองร่างบางด้านล่างตลอดเวลา

"ยังไม่อยากได้ถึงขนาดนั้น"

"หึ..."

ได้ยินคำตอบแบบนั้น ธันเดอร์จึงแค่นหัวเราะในลำคอ รู้ดีถึงนิสัยเพื่อนรักว่าเป็นคนเย็นชาและไม่ค่อยสนใจใครง่าย ๆ แต่ในฐานะที่เพื่อนในกลุ่มมีลูกโตกันเกือบหมดแล้ว ครั้งนี้เขาเลยคิดจะจัดการให้เพื่อนเอง

"ถ้ามึงไม่กล้า เดี๋ยวกูจัดการเอง"

พูดจบธันเดอร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดพิมพ์ข้อความสั่งงานลูกน้องคนสนิทอย่างรวดเร็ว โดยมีข้อความสั่งให้นำกระดาษเขียนข้อความขอช่องทางการติดต่อ ส่งไปให้หญิงสาวคนนั้นโดยเร็ว ทั้งหมดที่เขาทำไปก็แค่อยากเห็นเพื่อนรักคนนี้เป็นฝั่งเป็นฝาสักที