เข้าสู่ระบบ“อ๊ะ...อื้อ...หมอก...ตะ...แต่พี่...ยังไม่พร้อม...”
“ทำไมถึงยังไม่พร้อม...หมอกพร้อมแล้วนะ...” เอ่ยถามเสียงแหบพร่าพร้อมกับจ้องมองร่างเล็กนิ่งอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ในเมื่อเธอและเขาเข้าใจกันแล้ว ทำไมยังไม่พร้อมอีก เธอติดอะไรกัน
“คือ...” เธอหลบสายตาเขา เอาตรงๆ ถ้าเรื่องความรู้สึกของเธอตอนนี้มันพร้อมจะให้เขาเข้ามาแล้วแหละ แต่ที่เธอจะสื่อคือ เธอยังไม่พร้อมที่จะมีอีกคน ด้วยเพราะอะไรหลายๆ อย่าง ที่มันยังไม่ลงตัว และยังไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ เลยทำให้เธอไม่กล้าที่จะเผลอไผลไปกับเขา
ม๊วฟ!
“อื้ม...หมอกใจร้อน...พี่ชาคิดนาน” คนตัวโตโน้มลงไปฉกจูบเธอหน้าตาเฉย จากนั้นก็ใช้ปลายจมูกซุกไซ้ไปตามกรอบหน้า และลำคอสาวสวยตรงหน้าอย่างหื่นกระหายด้วยท่าทีรีบร้อน
ในคราแรกที่เธอดูเหมือนจะต่อต้าน ทว่าเมื่อถูกความร้อนแรงแผดเผา เธอก็พร้อมที่จะหลอมละลายไปกับการกระทำของเขาในทันที
ทุกครั้งที่ถูกคนตัวโตสัมผัสและเป่ารดลมหายใจอันร้อนระอุ บนผิวกายเธอ ก็ทำร่างเล็กนั้นสั่นสะท้านไปทั่วทั้งกาย ไม่รู้ว่าเพราะความร้อนจากความร้อนแรงของเขา หรือเ
สองเท้าของผู้เป็นแม่ก้าวฉับๆ ไปด้วยความร้อนใจ ดวงตาที่ร้อนผ่าวพยายามมองลอดผ่านม่านน้ำตาที่กำลังจะทลายลงมาในเวลาต่อมา หัวใจด้วยน้อยสั่นไหวราวกับมันกำลังจะขาดใจ ความห่วงใยของเธอมันทำให้เธอนั้นอยู่แทบไม่เป็นสุข กระวนกระวายใจกลัวว่าลูกชายของตนนั้นจะเป็นอันตรายในขณะที่สายหมอกเองก็มีทีท่าเป็นห่วงไม่ต่างจากเธอเช่นกัน พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ตนนั้นก็ไม่รอบคอบ เผลอเปิดห้องอ้าเอาไว้จนเจ้าแมวนมสดหนีออกจากห้องได้“รันเวย์ลูก...รันเวย์อยู่ไหน...” เดินไปก็เรียกรันเวย์ไปด้วยครืน ครืน ครืน!!เสียงฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีจากสีฟ้าเมื่อครู่เป็นสีเทาและครึ้มเพราะถูกเมฆฝนที่กำลังจะตั้งเคล้ามาแทนที่“รันเวย์...รันเวย์ครับ...” สายหมอกเร่งฝีเท้าแล้ววิ่งพล่านหาลูกด้วยความร้อนรน ยิ่งเมื่อเห็นว่าฝนฟ้าเริ่มจะตกก็ยิ่งพลันรู้สึกเป็นห่วงเข้าไปใหญ่ซ่าส์!!!ในเวลาต่อมา ฝนก็กระหน่ำตกลงมาในทันที ทำให้ใบชาและสายหมอกจำต้องรีบเร่งฝีเท้าวิ่งตามหาลูกชายให้เจอ โดยที่ไม่คิดที่จะหยุดความพยายามลงเลยสักวินาทีเดียว ตอนนี้ที่น่าห่วงไม่ใช่เรื่องเปียก แต่เป็นลูกชายของเขาต่างหากที่ต้องตามหาให้เจอ“ฮือ...รันเวย์...รันเวย์อยู่ไหนลูก...”
“คุณพ่อครับ...คุณพ่อทานข้าวหรือยัง” เสียงเด็กน้อยเอ่ยถามผู้เป็นพ่อที่ดูง่วงๆ แถมผมก็ยุ่งเพราะเพิ่งตื่น“ยังครับ...รันเวย์หิวเหรอ...” โน้มตัวลงไปถาม จากนั้นก็เดินไปเททรายให้นมสดและเทอาหารเตรียมไว้ให้“ครับ...เวย์ยังไม่ทานมื้อเที่ยงเลย นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วใช่ไหมครับ”“โอเค...งั้นเวย์อยากกินอะไรครับเดี๋ยวพ่อสั่งให้”“เรา...กินไก่ทอดกันไหมครับ...”“ได้ครับ...งั้นสั่งเผื่อมี๊ด้วยดีไหม”“เย่ๆ ...เราจะได้กินข้าวด้วยกันอีกแล้ว” แววตาของรันเวย์ทอประกายด้วยความสุข เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็พลันทำให้ผู้เป็นพ่อเผลอยิ้มตามขึ้นมาในทันที“เวย์ชอบให้พ่อแม่อยู่ด้วยกันเหรอครับ”“ครับ...”“พ่อก็ชอบให้เราอยู่ด้วยกัน...อุ๊ยลืมเลย...เดี๋ยวพ่อสั่งอาหารให้นะครับ...เล่นกับพี่ชายรอไปก่อนนะ” แล้วสายหมอกก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสั่งอาหารให้ลูกชาย จากนั้นก็ขอตัวเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้พออาหารมาส่งที่หน้าห้อง เขาก็จัดแจงใส่จานให้ลูก จากนั้นก็ให้ลูกชายกินไปก่อน ส่วนเขาก็เดินไปหาใบชาที่ห้องเพื่อเรียกให้มาทานมื้อกลางวันด้วยกันก๊อก ก๊อก ก๊อก!!แกร๊ก แอ๊ด!!“ลูกกวนเหรอ...งั้นให้ลูกมาเล่นที่ห้องพี่ก็ได้
“คือว่า...พอดีว่าน้องสาวให้หมอกลองน้ำหอมกลิ่นใหม่น่ะ...หมอกบอกแล้วนะว่าไม่ฉีด”“ไหนบอกว่าไปทำธุระไง...”“ก็ไปธุระไง”“ธุระที่ไหนเหรอ...”“ก็ที่บริษัทนั่นแหละ” และนั่นยิ่งเป็นคำตอบที่ย้ำชัดเจนว่าเขาโกหก ก็เธอเห็นกับตาว่าเขาไปกับผู้หญิงคนอื่น แล้วผู้หญิงที่เธอเจอที่ห้างก็ไม่ใช่น้องสาวของเขา แล้วทำไมต้องโกหกเธอด้วย ตั้งใจจะเอาเธอมาเป็นเมียน้อย หรือที่เข้ามาเพราะแค่มารับผิดชอบเรื่องลูกกันแน่ ร่างเล็กคิด แต่ก็ยอมนิ่งไปไม่ยอมพูดมันออกมา อยากจะรู้จริงๆ ว่าเขาจะโกหกเธอไปถึงเมื่อไหร่“แน่ใจใช่ไหม?” เลิกคิ้วแล้วมองหน้าเขานิ่ง แล้วถามเขาอีกครั้ง“นะ...แน่ใจสิ...ทำไมครับ...พี่ชาคิดว่าหมอกไปกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ...หึงหมอกเหรอครับหืม” ทำตีเนียนแล้วเดินมากอดเธอ ทำทรงออดอ้อน แต่วินาทีที่เธอรู้ว่าเขาโกหก ความรู้สึกของเธอมันก็เปลี่ยนไป เธอไม่อาจรู้สึกอย่างก่อนหน้านี้ได้เลยแต่จะให้เธอทำยังไงในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างเธอเป็นรองเขาหมดเลย ไม่ว่าจะเรื่องลูก เรื่องงาน และยังเผลอเซ
ผ่านไปสักพักใหญ่สายหมอกก็เดินกลับเข้ามาในห้อง จากที่ตอนแรกบอกว่าจะอยู่ต่ออีกวันให้เธอดีขึ้นอีกหน่อยก่อน ทว่าเขาก็ต้องเปลี่ยนแผนและรีบกลับแถมยังบอกอีกว่าพรุ่งนี้มีเรื่องด่วนที่ต้องเข้าบริษัทอีก“พี่ชา...ไม่โกรธหมอกนะครับ...”“พี่มีเหตุผลนะหมอก พี่ไม่ใช่เด็กงี่เง่า ถ้าหมอกไม่ว่าง มีธุระก็ไปทำเลย ไม่ต้องห่วงพี่หรอก” ใบชาเอ่ยบอกด้วยความเข้าใจ ส่วนสายหมอกก็วางใจที่เธอไม่ได้งี่เง่า หรือน้อยใจอะไรเขา“งั้นเดี๋ยวหมอกเช็ดตัวให้พี่ แล้วพี่ก็นอนพักผ่อนนะครับ” กล่าวจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำมาเช็ดตัวเพื่อระบายความร้อนให้เธอและขณะนั้นเอง อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของสายหมอกก็ดังขึ้นมา ด้วยความอยากรู้เลยชะโงกหน้าไปมองที่ปลายสาย ที่เป็นรูปผู้หญิงปรากฏขึ้น และเธอจำได้ว่านั่น ไม่ใช่ประกายดาวคนที่สายหมอกเคยโกหกแน่ๆหมับ!!“อะ...เอ่อ...มาครับหมอกเช็ดตัวให้พี่ชานะ” โทรศัพท์มือถือถูกสายหมอกจับมันปิดเสียงแล้วคว่ำหน้าลงอย่างมีพิรุธ“ทำไมไม่รับสาย?” เธอเลิกคิ้วแล้วถาม ภายในใจตอนนี
“ทานเยอะๆ นะครับคุณแม่” สายหมอกตักเมนูโปรดใส่จานให้ใบชาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข สุขที่ได้ทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ฟีลครอบครัวอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะมีมาก่อน“ขอบคุณค่ะ...คุณพ่อ...” ตอบรับพร้อมกับอมยิ้มเล็กๆ กับความใส่ใจของเขา“พูดเพราะแบบนี้นี่เอง ถึงว่ารันเวย์ได้ใคร” สายหมอกไม่วายเอ่ยชมแฟนสาวรุ่นพี่“มี๊บอกว่าเด็กพูดเพราะคือเด็กน่ารัก พูดเพราะๆ จะได้มีคนรักเยอะๆ ครับ”“ใช่ครับ เด็กพูดเพราะคือเด็กน่ารัก แต่ไม่ใช่พูดเพราะอย่างเดียวแล้วจะน่ารักนะครับ ต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่ด้วย”“เข้าใจแล้วครับคุณพ่อ...ว๊าว...กุ้งอร่อยจังเลย” ตอบรับพ่อเสร็จก็หันมาตื่นตาตื่นใจกับอาหารตรงหน้าต่อและแล้วมื้ออาหารก็ผ่านไปด้วยความอิ่มเอมทั้งใจและกาย เรียกได้ว่าเป็นมื้อที่พิเศษที่สุดเลยก็ว่าได้ ยิ่งเมื่อตอนที่เขาเห็นรันเวย์ยิ้มไม่หยุด เห็นแววตาแห่งความสุข ที่ทอประกายออกมาให้เขาเห็นมันก็ยิ่งทำให้คนเป็นพ่อและแม่มีความสุขไปด้วย ถือว่าการมาเที่ยวครั้งนี้คุ้มแล้วจริงๆ&ldqu
ติ้ง!!ใบชา : หมอก พาลูกไปไหน ไม่ได้อยู่ในห้องเหรอเสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเขาทำให้เธอละสายตาจากลูกชายมาสนใจข้อความในจอแทนสายหมอก : หมอกอยู่กับลูกที่โถงโรงแรม มาสั่งข้าว แล้วรันเวย์ก็ขอเล่นบ้านบอลใบชา : ลูกไม่สบายอยู่นะหมอกต้องพักผ่อนสายหมอก : ตัวลูกเย็นแล้ว อีกอย่างหมอกปรึกษาหมอที่เป็นญาติกันแล้วด้วย หมอบอกเล่นได้ ยิ่งมีเหงื่อก็ยิ่งหาย อีกอย่างนอนโทรมมันก็จะยิ่งเพลียใบชา : ดื้อจริงๆ เลย หมอกตามใจลูกจังเลยนะ กลัวลูกไม่รักหรือไงสายหมอก : เปล่า หมอกอยากให้ลูกหายไวๆนะ อีกอย่างหมอกพิสูจน์แล้ว เหงื่อออกเยอะหายป่วยจริงใบชา : เด็กทะลึ่งสายหมอก : ทะลึ่งอะไร ก็จริงๆ นี่ รู้สึกอ่อนเพลียสงสัยคืนนี้ต้องตอกให้แตกอีกจะได้หายป่วยเร็วๆใบชา : หมอก!! พี่ไม่คุยด้วยแล้วนะสายหมอก : คิคิ หยอก...รันเวย์มาพอดีเลย กำลังกลับนะครับที่รักและประโยคนั้นก็ทำร่างเล็กที่มองข้อความของเขาถึงกับหน้าแดงก่ำ เขินที่ถูกเรียกว่าที่รัก เขินที่ถูกแซว ขินกับความสัมพันธ์ครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง&nbs







