ตอนที่5

ฉันก็นั่งลงตรงจานข้าวที่ยายวางไว้ว่าเป็นของฉัน

"ยายไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อกับข้าวจ๊ะ?"ฉันมองกับข้าวที่อยู่บนโต๊ะพลางเอ่ยถามยายไปอย่างสงสัย

เพราะเมื่อวาน ทั้งบ้านเหลือเพียงแค่ปลาทูตัวเดียว เรายังแบ่งกันกิน โดยที่ยายเสียสละให้ฉันได้กิน และมันก็เป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้

"ไปขอเซ็นร้านยายแววมาน่ะ....เดี๋ยวยายทำขนมไปขายค่อยเอาเงินไปจ่ายเขา"ยายว่าพลางยิ้มบางๆให้ฉัน เพื่อให้ฉันสบายใจ แต่ฉันรู้ดีว่าในใจยายเองก็กังวลอยู่ไม่น้อย

"เพลงเรียนจบแล้ว...ต่อไปยายจะไม่ต้องเหนื่อยแล้วนะคะ"

"เพลงจะไปหางานทำหาจนกว่าจะได้งานทำจ่ะ"

"หาเงินเดือนสักสี่ห้าหมื่นไปเลย"

"ยายเชื่อจ่ะ.....หลานยายน่ะเก่งอยู่แล้ว"ยายว่าพลางยิ้มแก้มปริให้ฉัน เป็นรอยยิ้มที่บองว่าท่านภูมิใจในตัวฉันมาก

ทั้งที่จริงฉันเป็นภาระของยายมาตลอด

ฉันนึกโกรธพ่อโกรธแม่ฉันมาตลอด และไม่เคยคิดที่จะถามยายว่าพ่อแม่ฉันอยู่ไหน ทำไมเขาถึงปล่อยให้ฉันอยู่กับยาย ทั้งๆที่ยายเองก็อายุมากแล้ว

ต่อให้ไม่มีพวกเขา ชีวิตฉัน ก็มีความสุขดี

"อิ่มแล้วเหรอ?"ยายถามฉันมาเมื่อเห็นว่าฉัน วางช้อนสั้นลงบนจานหลังจากที่กินข้าวไปเพียงแค่ไม่กี่คำ

"หนูอิ่มแล้วค่ะ....แต่หนูขอห่อพวกนี้ไปไว้กินมื้อกลางวันได้ไหมคะยาย?"ฉัยเอ่ยถามยายไป และสักพักยายถึงจะตอบฉันกลับมา

ยายยิ้มให้ฉันก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ

"ได้ซิจ๊ะ....เดี๋ยวยายเอาไปใส่ถุงให้นะ"

"ค่ะ....ขอบคุณนะคะยาย"ฉันยิ้มร่าให้ยายพลางเอ่ยขอบคุณท่านไป ท่านก็ยิ้มให้ฉันก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการห่อข้าวให้ฉันเอาไปกินกลางวันในตอนที่ไปหาสมัครงานน่ะ จะให้ฉันไปซื้อ เงินฉันก็ไม่ได้มีมากพอขนาดนั้น และอีกอย่างฉันกินของที่ซื้อกินตามร้านอาหารโดยไม่แบ่งยายไม่ได้ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันอิ่มและปล่อยให้ยายอด ฉันทำใจไม่ได้

"อดทนนะจ๊ะยาย....หนูจะทำให้ยายมีความสุขแบบที่ยายบอกหนูเสมอมาว่า...."

"ชีวิตของยายไม่เคยมีความสุขจนกระทั่งมีหนูเข้ามาในชีวิต"

"หนูไม่เคยเป็นภาระของยายแต่หนูคือกำลังใจของยาย"

"หนูรักยายนะ"

คำพูดทุกคำ ที่ยายบอกฉันตอนก่อนนอน คำพูดที่ส่งฉันเข้านอนในทุกคืน และรอยยิ้มที่ดูภูมิใจในตัวฉันของยาย ฉันจำมันได้ดี ทุกคำพูด.....ฉันจะทำทุกอย่าง ทำทุกทางเพื่อให้ยายของฉัน มีความสุข แบบจริงๆเสียที

ฉันไม่อยากเห็นยายเหนื่อยแบบนี้อีกแล้ว

ฉันสงสารท่าน ท่านเหนื่อยเพื่อฉันมามากแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะทำให้ยายมีความสุขและพักผ่อนได้เสียที.....

แต่งานอะไรนะ ที่จะทำให้ฉันมีเงินภายในสามวัน ไปใช้หนี้ พวกเจ้าหนี้ได้น่ะ ฉันมองไม่เห็นหนทางนั้นเลย มันมืดมนไปหมด...

สายของวันเดียวกัน

ติ๊ดๆๆๆ

"อ้อโทรศัพท์หนูจ่ะยาย"ฉันเอ่ยบอกยายไปในขณะที่มีเสียงดังจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นจากโต๊ะที่เรานั่งกินข้าวเช้าเมื่อครู่ก่อนที่ฉันจะลุกมาช่วยยายจัดของ

"จ้ะหนูไปรับโทรศัพท์เถอะลูกเดี๋ยวตรงนี้ยายจัดเองนะ"ยายตอบพลางยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน ฉันก็ยิ้มกริ่มให้ท่านก่อนจะตอบท่านและเดินไปรับโทรศัพท์ของตัวเอง

"เบอร์ไม่คุ้นนะ?"ฉันพึมพำพลางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองหลังจากที่หยิบโทรศัพท์มาดูคนที่โทรเข้ามา

"ฮัลโหลสวัสดีค่ะ"ฉันกดรับสายของปลายสายเบอร์ไม่คุ้นไป เผื่อจะเป็นที่มีธุระกับฉัน ฉันจึงตัดสินใจรับอย่างไม่คิดเยอะ

(ฮัลโหลสวัสดีค่ะไม่ทราบว่าใช่คุณพิณรณีมีอำนวยใช่ไหมคะ)ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงพูดกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส

"ใช่ค่ะพิณรณีพูดสายค่ะ" ฉันตอบปลายสายไปด้วยหัวใจทึ่สั่นระริก จะว่าเป็นพวกทวงหนี้ก็ไม่น่าใช่ เพราะฉันไม่เคยติดหนี้ใครนะ

(ค่ะเราโทรจากบริษัทวิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ปจำกัดนะคะ.., จะโทรมาเรียนให้คุณพิณรณีทราบว่าทางเราต้องการนัดคุณมาสัมภาษณ์งานในวันนี้ค่ะขอโทษที่ติดต่อมาฉุกละหุกแบบนี้นะคะ)เสียงของปลายสายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆอย่างเกรงใจ

ผิดกับฉันที่มองเรื่องนัดวันนี้เป็นวันที่มีเวลาเยอะและรวดเร็วไปด้วยซ้ำโทรและเรียกไปสัมภาษณ์ในวันนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

มันเร็วสำหรับฉัน ไม่ได้ช้าเลย

แต่ที่จริงแล้ว ฉันก็แอบมีหวังว่าไปสัมภาษณ์งานวันนี้และขอให้ได้งานเลยจะได้ไหม

"ไม่เป็นไรค่ะ....จะให้ดิฉันเข้าไปวันนี้เวลาไหนคะ"ฉันพยายามทำเสียงที่สั่นเพราะกำลังตื่นเต้นให้เป็นคำพูดใส่ปลายสายไป

(เวลาบ่ายโมงตรงคุณพิณรณีเข้ามาที่บริษัทได้เลยค่ะ)

"โอเคค่ะขอบคุณมากค่ะ"

(ค่ะทางเรายินดีค่ะสวัสดีค่ะคุณพิณรณี)

"สวัสดีค่ะ"ฉันกดวางสายไปพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างจนรู้สึกว่ากว้างมากจริงๆ