All Chapters of ลวงรักท่านรองแสนร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

13:30น.บริษัท วิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ปจำกัด"นี่เป็นที่ที่สุดท้ายแล้ว......""ถ้าที่นี่ไม่รับเรา....เราคงต้องหางานอย่างอื่นทำแล้วล่ะ"ฉันพึมพำออกมา อีกครั้งเมื่อพาตัวเองมาหยุดยืนหน้าป้ายของบริษัทที่ห้า ที่ใหญ่กว่าบริษัทแรกที่ฉันไปสมัครมาที่แรกอยู่เท่าตัวบริษัทนั้นปฏิเสธมาทั้งที่รับฉันเข้าทำงานแล้ว ขออย่าให้บริษัทใหญ่นี้ทำกับฉันแบบนั้นอีกเลยนะแต่ที่จริงฉันน่าจะรับรู้และชินกับความรู้สึกที่โดนปฏิเสธได้นะเพราะฉันก็โดนปฏิเสธมาทุกทีที่เข้าไปยืนเลซูเม่มาและหวังว่าขอให้ทีนี้รับฉันเข้าทำงานเถอะฉันยืนมองป้ายหน้าบริษัทที่ใหญ่โตและหรูหรา ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เหนือหัวเพื่อทำการบนบานศาลกล่าว ว่าขอให้ได้งานนี้และฉันจะนำหัวหมูสี่หัวมาถวายแก่ศาลพระภูมิศาลตายายของบริษัทนี้เลยนะเจ้าค่ะ"กินข้าวก่อนดีกว่า""จะได้มีแรงทนต่อความผิดหวัง"ฉันยิ้มให้กำลังใจตัวเองและเอ่ยออกไป อย่างที่คิดไว้ ถึงต่อจะให้บนบานยังไงฉันก็รู้ดี ว่าฉันคงจะไม่ได้ทำงานตามที่เรียนมาและตั้งใจไว้แน่ๆฉันมองหาที่นั่งใต้ต้นไม้ ก็พบกับม้าหินอ่อน ที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่สองต้นฉันยิ้มออกมาก่อนจะเดินพุ่งตรงไปยังใต้ต้นไม้แห่งนั้น"มาทำอะไรครับ?"แ

เมื่อพวกมันไปแล้ว ฉันก็หันมาหายาย"ไม่เป็นไรนะจ๊ะยาย""เดี๋ยวหนูช่วยเก็บ"ฉันเอ่ยบอกยายไปทั้งน้ำตา ยายก็มองหน้าฉันก่อนจะร้องไห้ออกมาและยื่นมือมาโอบโครงแก้มของฉันอย่างอ่อนโยน"ยายขอโทษนะเพลงขวัญที่ทำให้หนูต้องลำบากและมีชีวิตที่แย่เเบบนี้""ยายจ๊ะ.....ยายอย่าพูดแบบนี้นะ.....""เพลงโชคดีที่มียายคอยเลี้ยงดูเพลงจนมีวันนี้ถ้าไม่มียาย....""ป่านนี้เพลงคงจะไม่ได้เรียนหนังสือดีๆแบบนี้" "เพลงเรียบนจบแล้วนะจ๊ะยาย""ต่อไปเพลงจะทำงานเลี้ยงยายเองนะ"ฉันเอ่ยบอกยายไปพลางยิ้มให้ยายไปด้วยยายก็พยักหน้าและมองหน้าฉันอย่างซาบซึ้งใจก่อนที่เราทั้งคู่จะโผเข้าสวมกอดกันอีกครั้งชีวิตของฉันทั้งชีวิตตั้งแต่ฉันจำความได้ ก็มีแต่ยายจำปาคนนี้ของฉันเพียงคนเดียวที่ยายทำงานหนัก ตรากตรำเลี้ยงดูฉันมาจนเติบโตได้อย่างทุกวันนี้โดยไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลยสักคำ มีแต่รอยยิ้มที่คอยให้กำลังใจฉันฉันภูมิใจที่มียาย ถึงแม้ตลอดชีวิตของฉันที่ผ่านมา จะเจอแต่คำดูถูก เหยียดหยามและพูดว่า ฉันมันจน ฉันมันน่ารังเกียจจนฉันไม่มีใครคบ เพื่อนคนเดียวที่ฉันมี ก็คงจะเป็นเอริ ที่เธอดีกับฉันและไม่รังเกียจคนจนแบบฉันฉันตั้งใจเรียนและสอบได้ทุนเรียนตั้

ตึกๆๆๆๆ"ยายจ๋ายาย"ฉันรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านไปหายายที่กำลังนั่งจัดของใส่หาบใบเก่าของท่านอยู่ ท่านละมือจากการจับของและหันมามองหน้าฉัน ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัย"ใครโทรมาจ๊ะ....ยิ้มหน้าบานเชียว?""บริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการแวดวงอาหารและของอุปโภคหลายๆอย่างจ๊ะยายเขาโทรมาให้หนูไปสัมภาษณ์งานบ่ายโมงตรงวันนี้ค่ะ" ฉันพูดไปเสียงสั่นเครือไปด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัวเร็วจนหายใจแทบไม่ทันยายเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะยิ้มกว้างแววตาชื่นชมเต็มไปด้วยความสุข"ยายดีใจด้วยลูกขอให้หนูได้งานนะ""จ๊ะยายยายอวยพรให้หนูด้วยนะ""ถ้าหนูได้งานที่นี่....อาจจะช่วยให้เราได้สุขสบายขึ้นกว่านี้"ฉันพูดไปพลางน้ำตาคลอไปและหันไปมองบ้านที่ถูกมุงด้วยสังกะสีและกำแพงของบ้านก็ถูกตีตรึงปิดบังจากภายนอกด้วยสังกะสีที่ขึ้นสนิมบางจุดเป็นรูด้วยซ้ำแถมวันดีคืนดี ฝนตกหลังคารั่วก็มี เราสองคนยายหลานต้องนอนกอดกันท่ามกลางเสียงฟ้าผ่า และความหนาวเหน็บจากปรอยฝนที่หยดลงโดนร่างกายของเราสองคน"จ่ะหลานยายเก่งที่นี่ต้องรับหลานยายอยู่แล้ว"ยายว่าพลางยื่นมือมาลูบผมฉัน ฉันก็ยิ้มกว้างให้ยายก่อนจะโน้มตัวไปโผล่กอดยายด้วยความรักที่ล้นเปี่ยมอยู่ในหั

พรึบ "อะไรคะ?"ฉันที่อึ้งอยู่กับคำว่าไม่กี่แสนของเธอ ทำให้ออกจากภวังค์ก็เกือบหนึ่งนาที ที่เธอคนนั้นยื่นธนบัตรหนึ่งพันบาทให้ฉันจำนวนหลายใบ ฉันมองธนบัตรในมือเธอตรงหน้าฉันพร้อมกับมองหน้สเธอคนนั้น ที่สวยไร้รอยสิวและรอยแผลเป็น ใบหน้าเนื้อเนียนสวย ผิวขาวเนียนใสสะอาดตา ดูแล้วไม่รู้เลยว่าเธอคนนี้อายุเท่าไหร่กันแน่ "ตอบแทนที่หนูซื่อสัตย์ไงล่ะจ๊ะ"เธอว่าพลางยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน ฉันก็มองหน้าก่อนจะเม้มปากแน่น "ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะหนูไม่ได้หวังอะไรจากคุณเลยนะคะ"ฉันเอ่ยบอกเธอไปตามความจริง ฉันแค่ต้องการนำของของที่มันจะเป็นของเธอมาคืนเธอเอง ไม่ได้ต้องการเงินทองมี่เธอจะต้องมอบให้ฉัน "รับไว้เถอะจ๊ะ......ถือว่าจะได้เป็นกำลังในการทำความดีต่อไป"เธอเอ่ยต่อหน้าตายิ้มแย้ม ผิดกับฉันที่คิดหนัก เพราะไม่รู้จะปฏิเสธไม่รับเงินเธอยังไง เพราะดูท่าแล้วเธอจะไม่ยอมง่ายๆถ้าฉันไม่เอาเงินเธอ "แต่หนูไม่ได้หวังอะไรนะคะแค่คุณได้ของคืนหนูก็ยินดีมากแล้วค่ะ"ฉันเอ่ยออกไปพลางโบกมือไปมาแทนคำปฏิเสธจนวกวนไปหมด "คิกๆ"แต่เสียงหัวเราะของคนตรงหน้าทำให้ฉันหยุดการกระทำทุกอย่างลง และมองเธอด้วยความสงสัย ว่าเธอหัวเราะฉันทำไม "ฉันไม่อยากเชื่

ตกเย็นวันนั้นคฤหาสน์วิหารไกลกาล....ห้องอาหาร...20:00น."คุณศิรัญกลับมาแล้ว" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างดีใจของแป๋วคนรับใช้ในคฤหาสน์ของวิหารไกลกาลแห่งนี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำเดินเข้าบ้านมาด้วยหน้าตาอ่อนเพลียเหน็ดเหนื่อยล้ามาจากการทำงานทั้งวัน"ทำไมเวลาเห็นฉันกลับมาเธอจะต้องดีใจแบบนี้ทุกครั้งด้วย?"ศิรัญเอ่ยถามแป๋วไปพลางส่งยื่นสูทตัวนอกให้แป๋วไป แป๋วก็รับอย่างไวก่อนจะยิ้มยิงฟันโชว์ฟันขาวอย่างทะเล้นตามประสาเด็กบ้านนอกเข้ามาอยู่ในเมืองกรุง"อย่าไปถือสาแป๋วมันเลยลูกมันคงจะทำตัวไม่ถูก"เสียงหวานที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสวยสง่าอย่างผู้ดีย่างก้าวออกมาจากพื้นที่ของห้องครัวสู่พื้นที่ห้องโถงของบ้านเธอคนนี้คือ คุณหญิง พิศมัย วิหารไกลกาล คุณผู้หญิงของบ้าน ที่อายุจะเข้าเลขห้าแต่ยังสวยสง่าสมกับผู้ดีที่มีมาตั้งแต่เกิดในตระกูลเก่าแก่"คุณแม่!?" ศิรัญที่หันไปตามเสียงก็ถึงกับร้องเสียงหลงทั้งแปลกใจและดีใจไปในคราวเดียวกัน เมื่อสายตาผสานเข้ากับผู้เป็นมารดาที่เขารักและเทิดทูลสุดหัวใจ"สวัสดีครับนี่คุณแม่กลับมาตั้งแต่ตอนไหน?"ศิรัญพลางยกมือไหว้คุณหญิงพิศมันพร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอดท่านส