ตอนที่6

ตึกๆๆๆๆ

"ยายจ๋ายาย"ฉันรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านไปหายายที่กำลังนั่งจัดของใส่หาบใบเก่าของท่านอยู่

ท่านละมือจากการจับของและหันมามองหน้าฉัน ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัย

"ใครโทรมาจ๊ะ....ยิ้มหน้าบานเชียว?"

"บริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการแวดวงอาหารและของอุปโภคหลายๆอย่างจ๊ะยายเขาโทรมาให้หนูไปสัมภาษณ์งานบ่ายโมงตรงวันนี้ค่ะ" ฉันพูดไปเสียงสั่นเครือไปด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัวเร็วจนหายใจแทบไม่ทัน

ยายเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะยิ้มกว้างแววตาชื่นชมเต็มไปด้วยความสุข

"ยายดีใจด้วยลูกขอให้หนูได้งานนะ"

"จ๊ะยายยายอวยพรให้หนูด้วยนะ"

"ถ้าหนูได้งานที่นี่....อาจจะช่วยให้เราได้สุขสบายขึ้นกว่านี้"ฉันพูดไปพลางน้ำตาคลอไปและหันไปมองบ้านที่ถูกมุงด้วยสังกะสีและกำแพงของบ้านก็ถูกตีตรึงปิดบังจากภายนอกด้วยสังกะสีที่ขึ้นสนิมบางจุดเป็นรูด้วยซ้ำ

แถมวันดีคืนดี ฝนตกหลังคารั่วก็มี เราสองคนยายหลานต้องนอนกอดกันท่ามกลางเสียงฟ้าผ่า และความหนาวเหน็บจากปรอยฝนที่หยดลงโดนร่างกายของเราสองคน

"จ่ะหลานยายเก่งที่นี่ต้องรับหลานยายอยู่แล้ว"ยายว่าพลางยื่นมือมาลูบผมฉัน ฉันก็ยิ้มกว้างให้ยายก่อนจะโน้มตัวไปโผล่กอดยายด้วยความรัก

ที่ล้นเปี่ยมอยู่ในหัวใจ

11:30น.

"ยายจะขายแถวนี้หรือคะ?"ฉันเอ่ยถามยายไปในขณะที่เดินมาหยุดทางเข้าของตลาดใหญ่โต ที่มีทั้งของสดและของคาวของหวานเสื้อผ้า เครื่องสำอาง ของบริโภคและอุปโภครวมครบจบในที่เดียวของตลาดแห่งนี้ ที่เปิดตลอด24ชั่วโมง

ในตลาดแห่งนี้มีแม่ค้าขายของเป็นพันแผงเห็นจะได้ มีทั้งหมดสามชั้น เรียกได้ว่าเป็นตลาดสดที่ยกระดับให้ดูหรูหราและสะดวกสบาย ราคาสามารถจับต้องได้ มีทั้งของแพงและไม่แพง เริ่มตั้งแต่หลักสิบถึงหลักพันและหลักหมื่นก็มี

เป็นตลาดที่คนรวยเป็นเจ้าของ อย่างตระกูลวิหารไกลกาล ตระกูลที่ร่ำรวยติดอันดับของประเทศ

ฉันก็ฟังเขาเล่าต่อๆกันมา

ชีวิตคนรวยนี้ ช่างดีจริงๆนะ

"เพลงส่งยายแค่ตรงนี้ก็ได้จ๊ะ....." นายเอ่ยขึ้นเมื่อฉันเดินมาถึงด้านข้างของตัวอาคารตึกที่หนึ่งแล้ว ตึกนี้เป็นตึกหน้า คนจะพลุกพล่านหน่อย

และตอนนี้ก็เป็นเวลาใกล้จะเที่ยงก็เริ่มมีนักเขียนนักศึกษารวมถึงสาวหนุ่มที่ทำงานโรงงานอุตสาหกรรมหรือพนักงานออฟฟิศเริ่มพักกลางวันมาหาของกิน

"แต่ตรงนี้จะไม่ร้อนเกินไปหรือจ๊ะยาย?"ฉันเอ่ยถามยายไปพลางสอดส่องสายตาไปรอบก็เห็นผู้คนเดินผ่านไปผ่านมานับร้อย ทำให้มีฝุ่นและมลพิษที่ไม่ค่อยดีเพราะมีควันจากท่อไอเสียของรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์

ไหนจะแสงแดงยามใกล้เที่ยงที่ร้อนระอุจนไอร้อนขึ้นตามถนน

ฉันหันไปมองยายที่เดินตามหลังฉันมา ยายเอาผ้าขนหนูผืนเก่าแต่สะอาดเพราะยายเป็นคนสะอาด อาหารและขนมไทยที่นายทำมาขายก็สะอาดและถูกสุขอนามัยทุกอย่าง

แต่ฉันไม่อยากเห็นยายลำบากแบบนี้อีกแล้ว

น้ำตาของฉันตกในใจเมื่อมองเห็นภาพที่ยายต้องตากแดด ลำบากเพื่อให้ฉันได้มีชีวิตที่สุขสบาย ยอมเสียสละเพื่อฉัน

หาบนี้ก็หนักไม่ใช่เล่น นะ แค่ฉันแบกจากบ้านมาหน้าตลาดด้วยระยะทางและเวลาไม่นานแต่ก็ทำให้ปวดบ่าไหล่ได้ แล้วยายล่ะ ยายแบกมันทั้งวัน

"ยายจ๋ายาย"ฉันมองหน้ายายพลางเอ่ยเรียกท่านด้วยน้ำเสียงสั่นๆน้ำตาคลอเบ้า ยายมองหน้าฉันอย่างสงสัยก่อนจะมุ่งตรงมาหาฉัน

"เป็นอะไรลูกจะร้องไห้ทำไม?"ยายว่าพร้อมกับยื่นมือมากอบกุมโครงแก้มของฉัน ฉันก็ยกมือกขึ้นมาจับมือยายกุมไว้พร้อมกับมองยายด้วยความรักและความเห็นใจและสงสารยายจับใจ

"หนูสงสารยายจังเลยจ่ะ"

"โถ่ลูกยายไม่เหนื่อยเลยแค่ยายเห็นเพลงขวัญของยายยิ้มยายก็มีแรงมากมายอย่างบอกไม่ถูกแล้วลูก"ยายว่าพร้อมกับยิ้มกว้างให้ฉัน แววตาที่แสนอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักที่มีในฉันในแววตาของยาย ทำให้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว

"ร้องใหญ่เลยลูก"

"อย่าร้องนะเดี๋ยวไปสัมภาษณ์งานและหน้าตาจะไม่สวยนะ" ยายว่าพร้อมกับยื่นผ้ามาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างแผ่วเบา

ยายยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน

ฉันก็จ้องมองหน้ายายอย่างไม่วางตา

"เพลงขวัญของยายอย่าคิดมากเลยลูกยายมีความสุขที่มีหนูเข้ามาในชีวิตของยาย"

"ถ้าหนูอยากตอบแทนยายแค่หนูใช้ชีวิตของหนูฝห้มีความสุขแค่นี้ยายก็สุขเหลือล้นแล้วลูก"

"ขอบคุณนะจ๊ะยายที่รักหนู"

"จ้ายายรักหนูที่สุดของหัวใจยาย" สิ้นคำยายฉันก็โผล่เข้าสวมกอดยายอย่างแน่นทั้งกอดทั้งหอมยายให้หนำใจ

และก็ช่วยยายขายของจนเวลาเที่ยงตรง

ฉันจึงขึ้นรถเมล์เดินทางไปยังบริษัทวิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ป

ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวและลุ้ยระทึกทุกวินาที

ขอให้ฉันได้งานที่นี่ด้วยเถอะนะเจ้าค่ะ

ลูกขอเบิกบุญที่ลูกเคยทำมา ให้บริษัทนี้รับลูกเข้าทำงาน

ยายของลูกจะได้สุขสบายไม่เหนื่อยอย่างที่ผ่านมา

"ตาจ๋า.....ช่วยอวยพรให้เพลงด้วยนะจ๊ะให้เพลงได้งานนี้ด้วยนะ"ฉันยกมือไหว้ตั้งจิตอธิษฐานถึงตาจ๋า ที่จากไปเมื่อหลายปีก่อน