ตอนที่4

เมื่อพวกมันไปแล้ว ฉันก็หันมาหายาย

"ไม่เป็นไรนะจ๊ะยาย"

"เดี๋ยวหนูช่วยเก็บ"ฉันเอ่ยบอกยายไปทั้งน้ำตา ยายก็มองหน้าฉันก่อนจะร้องไห้ออกมาและยื่นมือมาโอบโครงแก้มของฉันอย่างอ่อนโยน

"ยายขอโทษนะเพลงขวัญที่ทำให้หนูต้องลำบากและมีชีวิตที่แย่เเบบนี้"

"ยายจ๊ะ.....ยายอย่าพูดแบบนี้นะ....."

"เพลงโชคดีที่มียายคอยเลี้ยงดูเพลงจนมีวันนี้ถ้าไม่มียาย...."

"ป่านนี้เพลงคงจะไม่ได้เรียนหนังสือดีๆแบบนี้"

"เพลงเรียบนจบแล้วนะจ๊ะยาย"

"ต่อไปเพลงจะทำงานเลี้ยงยายเองนะ"ฉันเอ่ยบอกยายไปพลางยิ้มให้ยายไปด้วย

ยายก็พยักหน้าและมองหน้าฉันอย่างซาบซึ้งใจก่อนที่เราทั้งคู่จะโผเข้าสวมกอดกันอีกครั้ง

ชีวิตของฉันทั้งชีวิตตั้งแต่ฉันจำความได้ ก็มีแต่ยายจำปาคนนี้ของฉันเพียงคนเดียว

ที่ยายทำงานหนัก ตรากตรำเลี้ยงดูฉันมาจนเติบโตได้อย่างทุกวันนี้โดยไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลยสักคำ มีแต่รอยยิ้มที่คอยให้กำลังใจฉัน

ฉันภูมิใจที่มียาย ถึงแม้ตลอดชีวิตของฉันที่ผ่านมา จะเจอแต่คำดูถูก เหยียดหยามและพูดว่า ฉันมันจน ฉันมันน่ารังเกียจ

จนฉันไม่มีใครคบ เพื่อนคนเดียวที่ฉันมี ก็คงจะเป็นเอริ ที่เธอดีกับฉันและไม่รังเกียจคนจนแบบฉัน

ฉันตั้งใจเรียนและสอบได้ทุนเรียนตั้งแต่ประถมศึกษาจนฉันสอบเข้ามาหาลัยอินเตอร์ได้เป็นนักเรียนทุน เรียนฟรี และตอนนี้ฉันก็เรียนจบแล้ว

โดยเบื้องหลังความสำเร็จของฉัน มียายคอยอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจสำคัญให้ฉันเสมอมา

ถึงต่อให้ฉันจะต้องเจอกับคำดูถูกเหยียดหยามสักเพียงใด แต่ฉันก็ไม่เคยน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองเลยสักนิดเดียว

20:30น.

"ยายจ๊ะ"ฉันเอ่ยเรียกยายพลางใช้ช้อนกลางตักปลาทูที่เหลือเพียงซีกเดียวให้ยาย

"ยายไม่ชอบกินปลา....กินทีไรรู้สึกมึนหัว"ยายเอ่ยขึ้นพลางดันมือที่ถือช้อนของฉันกลับไปลงในจานของฉัน

"เพลงกินเถอะลูก"ยายมักจะปฏิเสธฉันทุกครั้ง ในเวลาที่เราแบ่งของกันกิน

บ้านทั้งบ้านมีเพียงแค่ปลาทูนึ่งเพียงตัวเดียว ซีกหนึ่งฉันก็กินไปแล้ว อีกซีกหนึ่งฉันจึงคิดที่จะให้ยาย

แต่ยายก็ปฏิเสธฉันด้วยการบอกว่า ท่านแพ้มัน ท่านไม่ชอบกิน

ซึ่งฉันรู้ว่ายายโกหก ยายอยากให้ฉันกิน

ฉันก็นั่งกินทั้งน้ำตา อย่างนึกสงสารยาย

ยายอายุจะเจ็ดสิบปีแล้วแต่ยังต้องทำงานหนักอยู่ไม่เคยได้หยุดพัก ไม่เคยได้นอนตื่นสายตั้งแต่ฉันจำความได้

ฉันอยากเห็นยายได้อยู่อย่างสุขสบายกว่านี้

"ยายจ๊ะ....เพลงเรียนจบแล้วและเพลงก็จะกำลังหางานทำจ้ะ"

"ถ้าเพลงได้งานแล้วเนี่ย.....ยายต้องเลิกขายของนะจ๊ะ"

"ยายอยู่เฉยๆไม่ได้หรอกลูก"

"เบื่อตายเลยแบบนั้น"ยายเอ่ยออกมาพลางยิ้มกริ่มให้ฉัน ฉันก็ทำหน้างอใส่ยาย

"แต่เพลงอยากให้ยายได้พักผ่อน....ยายเหนื่อยมามากแล้วนะ"

"ยายไม่เหนื่อยเลยลูก.....ยายมีความสุขดี....ยายชอบขายของ"

"แต่ร้านเราพังขนาดนั้น....แล้วยายจะเอารถที่ไหนไปขายของล่ะจ๊ะ?"ฉันเอ่ยถามยายไปอย่างสงสัย ยายก็ยิ้มให้ฉันแต่เป็นรอยยิ้มที่ฝืนยิ้มว่าท่านยังไหวแม้ในใจท่านจะอ่อนล้าเพียงใด

"หาบเร่ไงลูก....เมื่อก่อนยายก็เคยหาบเร่ขายของมาก่อน"

"แต่มันจะไม่เหนื่อยหรือจ๊ะยาย?"ฉันเอ่ยถามยายไปพลางยื่นมือไปจับมือยายมากุมไว้และนึกเป็นห่วงยายขึ้นมา เมื่อภาพความทรงจำตอนเด็กๆฉายขึ้นมาในหัวภาพที่ยายเคยหาบของไปขายที่หน้าโรงเรียนฉัน เพื่อรอรับฉันกลับบ้าน แดดทั้งร้อนหาบก็หนักแต่ยายกลับยิ้มกว้างเมื่อเห็นฉันเดินออกมาจากประตูหน้าโรงเรียนในตอนเลิกเรียน

ยายอายุมากแล้ว กลัวแกจะเหนื่อยเกิน

ฉันไม่อยากเห็นยายเหนื่อยอีกแล้ว

"ไม่เหนื่อยหรอกลูก.....เพลงไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นนะยายยังไหว"ยายว่าพร้อมยิ้มกว้างและตักข้าวเปล่าเข้าปากของท่านพร้อมกับเคี้ยวข้าวและยิ้มให้ฉันไปด้วย

ฉันเองก็ยิ้มให้ท่าน พร้อมตักข้าวที่มีปลาทูทั้งตัวอยู่ในจานฉันกินข้าวทั้งน้ำตาที่มันตกในอก รอยยิ้มของยาย ทำให้ฉันยิ่งเกลียดชีวิตแบบนี้

เมื่อไหร่ โชคชะตา จะมีมาถึงฉันเสียที ฉันอยากหลุดพ้นจากชีวิตแบบนี้ ที่ฉันเลือกดิ้นรนเรียนมหาลัยอินเตอร์ก็เพื่อจะพาตัวเองและยายออกไปจากชีวิตแบบนี้เสียที

ในค่ำคืนนี้ฉันก็คงจะนอนหลับอย่างไม่มีความสุขเหมือนกับทุกๆคืนที่ผ่านมา

เช้าวันต่อมา.......

"ยายจ๊ะยาย!!"ฉันตะโกนเรียกยายหลังจากที่แต่งตัวเสร็จพร้อมกับวิ่งลงมาจากบันไดไม้เก่าๆของบ้าน

เพื่อหาร่างท้วมของยายฉัน

และที่ๆทำให้ฉันรู้ว่ายายอยู่ที่ไหนก็คือ

"จ้ามากินข้าวก่อนเพลงยายหุงข้าวไว้รอ"ยายว่าพลางเดินมาหาฉัน ที่มาหยุดยืนหน้าโต๊ะกินข้าวพอดี

กับข้าวที่มีผัดผักบุ้งใส่เต้าเจี้ยวพร้อมกับจานไข่เจียวหอมๆและขาวสวยวางอยู่ตรงหน้าฉัน

ทำให้ฉันเงยหน้าไปมองหน้ายายพลางยิ้มอ่อนให้ท่าน

ยายก็ยิ้มให้ฉันก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน

"กินข้าวก่อนสิลูก..วันนี้จะไปหาสมัครงานไม่ใช่เหรอ?"ยายว่าพลางหยิบจานข้าวสวยมาวางลงตรงหน้าฉัน

และจัดการตักข้าวในหม้อข้าวให้ตัวเองด้วย