ลวงรักท่านรองแสนร้าย

แนะนำตัวละคร

นางเอก

ชื่อเล่น เพลง เพลงขวัญ

ชื่อจริง นางสาว พิณรณี มีอำนวย อายุ25ปี

นักศึกษา จบใหม่ คณะบริหารธุรกิจจากมหาลัยชื่อดัง

เกรดนิยมอันดับสอง

หน้าสวย อ่อนหวาน จิตใจดี

สถานะ:โสด

ที่บ้านค่อนข้างยากจน ตั้งแต่เล็กจนโต เธอต้องอดมื้อกินมื้อ

ชีวิตลำบาก

ยายเธอเป็นหนี้นอกระบบ เพราะเอาเงินไปส่งเธอเรียน

เธอสงสารยายที่อายุก็เข้าเจ็ดสิบแล้วแต่ยังต้องทำงานงกๆอยู่เลยและเธอก็อยากจะพายายออกไปจากชีวิตมันที่น่าสมเพชแบบนี้เสียที

"สวัสดีค่ะ....คุณศิรัญ"

"ไม่ว่าฉันจะต้องเป็นเมียน้อยใคร....ถ้ามันทำให้ชีวิตของฉันหลุดพ้นจากชีวิตแบบนี้....ฉันยินดี"

พระเอก

ชื่อเล่น ศิรัญ

ชื่อจริง ศิรัญ วิหารไกรกาล อายุ30ปี

รองประธานบริษัทผลิตและส่งออกอาหารแช่แข็งยักษ์ใหญ่ของประเทศ หนุ่มหล่อ ขวัญใจสาวในออฟฟิศ

แต่ทุกคนก็ได้แค่แอบปลื้ม เพราะเขาคนนี้

แต่งงานแล้ว

ฐานะทางบ้าน รวยระดับเศรษฐี รวยชนิดที่ว่า เอาเงินมาโปรยเล่นยั งได้

สถานะ:แต่งงานแล้ว

"คุณเป็นเลขาของผม.....ผมเลือกคุณ"

ร่วมด้วย

ชื่อเล่น อัง

ชื่อจริง อังศิญา วิหารไกรกาล อายุ27ปี

ภรรยาสาวของรองประธานบริษัทยักษ?ใหญ่ที่ทั้งคู่เข้าพิธีมงคลสมรสกันมาได้สามปีแล้ว แต่ก็ยังไร้ทายาทสืบสกุล

"อังรักคุณนะคะรัญ"

"แต่อังยังไม่พร้อมที่จะมีลูกในตอนนี้"

"หวังว่าคุณจะเข้าใจอังนะคะ"

ตอนที่1

บริษัท ทรัพย์อนันต์กรุ๊ปจำกัด

11:00น.

เพลงขวัญ พิณรณี ....

"ทางเรายินดีที่จะรับคุณเข้าทำงานนะคะคุณพิณรณี... มีอำนวย"

ฉันยิ้มออกมาหลังจากที่รอลุ้นกับคำตอบของผู้หญิงตรงหน้าที่เธอทำตำแหน่งฝ่ายบุคคลหรือคนที่คัดคนเข้าทำงานที่บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งนี้

"ขอบคุณมากค่ะ" ฉันยกมือไหว้เธอคนนั้นพร้อมกับยิ้กว้างน้ำตาคลอเป้า

"ยินดีที่จะได้ร่วมงานกับคนที่มีความสามารถแบบคุณค่ะ... คุณคือคนที่ทางบริษัทของเราต้องการ"

เธอว่าพร้อมกับยิ้มกริ่มให้ฉัน ฉันก็ยิ้มให้เธอ

"เริ่มทำงานได้ในวันพรุ่งนี้เลยนะคะ"

"ได้เลยค่ะ"ฉันตอบเธอกลับไปพร้อมกับยกมือไหว้ลาเธออีกครั้งก่อนจะเดินออกมาจากห้องสัมภาษณ์งานด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสุข

ยายจ๋ายายหนูได้งานทำแล้วนะ ต่อไปเราสองคนจะไม่ลำบากแบบแต่ก่อนแล้ว

ฉันยิ้มอย่างกับคนบ้ารู้ตัวอีกทีก็เดินออกมาถึงหน้าบริษัทแล้ว

ฉันหันไปมองป้ายชื่อบริษัทยักษ์ใหญ่

ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

ในที่สุดฉันก็ทำได้ ฉันทำตามความตั้งใจได้แล้วนะ

ยายจะต้องดีใจมากแน่ๆ

กริ๋งๆๆๆๆ

ฉันที่มัวแต่ยืนยิ้มอยู่คนเดียวก็ต้องสดุ้งตดใจเพราะเสียงโทรศัพท์เข้า

ฉันไม่รอช้ารีบยื่นมือลงไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตัวเองสะพายไหล่ไว้ขึ้นมารับสาย

แต่ก็แอบแปลกใจเพราะเบอร์ไม่โชว์ชื่อ

"ฮัลโหล... สวัสดีค่ะ"

(สวัสดีค่ะคุณพิณกรณีมีอำนวยใช่ไหมคะ?)

"ใช่ค่ะ" ฉันตอบปลายสายกลับไปพลางขมวดคิ้วงุนงงสงสัยว่าใครกันที่รู้ชื่อจริงนามสกุลจริงฉันแบบนี้

(ทางเราติดต่อมาจากบริษัททรัพย์อนันต์กรุ๊ปจำกัดนะคะ)

"อ้อค่ะ"

(ทางเราต้องขอโทษคุณพิณรณีจากใจจริงนะคะที่ตอบตกลงคุณพิณรณีไปแบบนั้น...พอดีทางเราไม่ทราบค่ะว่าท่านประธานได้รับคนในตำแหน่งของคุณพิณรณีมาเรียบร้อยแล้ว)

(ทางเราต้องกราบขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ.....)

คำพูดที่ดูสุภาพและอ่อนโยนแต่ความหมายในข้อความมันช่างบาดหัวใจฉันให้เจ็บปวด

ตึก

ฉันเผลอปล่อยโทรศัพท์หลุดมือจนไม่รู้ตัวและไม่รอให้ปลายสายพูดให้จบหรือพูดอะไรกับปลายสายไป

เพราะฉันไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะยืนแล้ว

เหมือนมันหมด หมดทุกอย่างความสิ้นหวังในชีวิต

พรึบ

ร่างของฉันถูกอ้อมแขนของใครบางคนรับไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างของฉันจะล่วงลงสู่พื้นก้นกระแทกพื้น

ฉันหรี่ตาพยายามจะมองหน้าของคนที่เสียสละอ้อมแขนอันอบอุ่นนี้มารับร่างฉันไว้

แต่มันก็ยากเหลือเกินเพราะแสงแดดยามเกือบเที่ยงส่องตรงศีรษะฉันพอดี ทำให้มองใบหน้าของคนตรงหน้าได้อย่างไม่ชัดเจน ฉันกระพริบตาปริบๆเพื่อพยายามปรับโฟกัสดวงตาใหม่อีกครั้ง

แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าเต็มของเขาได้ เพราะเขาสวมใส่แมสสีดำปกปิดใบหน้า ที่จะมองชัดก็คงจะเป็นดวงตาและแววตาเข้มที่จ้องมองมาที่ฉัน ใบหน้าของฉันสะท้อนอยู่ในแววตาของเขาอย่างเด่นชัด

"เป็นอะไรไหมครับ?"เสียงเข้มทุ้มเอ่ยขึ้นพลางมองสอดส่องสายตามาที่ฉันอย่างห่วงใย

"ไม่เป็นไรค่ะฉันแค่รู้สึกหน้ามืดนิดหน่อยขอบคุณนะคะ" ฉันว่าพลางพยายามจะยันตัวยืนได้ตัวเอง

เขาก็ช่วยเหลือฉันโดยการดันร่างของฉันให้ยืนทรงตัวำด้ด้วยตัวเอง

"ขอบคุณค่ะ"ฉันเอ่ยขอบคุณเขาไปก่อนจะโค้งตัวให้เขาหลังจากที่ยืนได้ด้วยตัวเองแล้ว เขาก็ละมืออกจากร่างของฉันไป ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อรับคำขอบคุณจากฉัน

"คุณศิรัญครับ!!"เสียงของใครบางคนที่ดังอยู่จากทางด้านหลังของผู้ชายร่างสูงโปร่งที่ช่วยเหลือฉันดังขึ้น สงสัยเขาจะเรียกคนนี้สินะ

"ขอตัวก่อนค่ะ"

"ครับ"ฉันยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินหันหลังออกมาจากที่แห่งนี้

ด้วยหัวใจที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

หมดสิ้นแล้ว ความหวังที่ฉันคาดหวังไว้ หมดแล้วจริงๆ

แต่ถึงยังไงๆวันนี้ฉันต้องได้งานให้ได้