LOGINตอนพิเศษ 3 เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำสายตาของคนเจ้าเล่ห์ยังจ้องมองร่างบางเขายังกลืนน้ำลายลงคอสองน้ำผ่านไปที่ควรจะหยุดพักแต่คนตัวโตนั้นกลับหื่นกระหายและต้องการมากกว่าเดิมร่างหนาจึงจู่โจมอุ้มภรรยาตัวเองวางลงบนเตียงช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงนมสองเต้า ร่างหนารีบขึ้นคร่อมทับร่างบางสายตาท
ตอนพิเศษ 2 ชามาร์ขยับจากที่เท้าแขนลงด้านข้างลำตัวเล็กปรับเปลี่ยนเป็นจับเอวของเธอและกระแทกเอ็นร้อนสวนเข้าไป เมื่อร่างบางเสร็จ เธอครางร้องเสียงดังมากกว่าเดิม คนตัวโตปรับเปลี่ยนท่าให้เธอนอนตะแคงจับเรียวขายกพาดไหล่ของเขาหนึ่งข้างแท่งเอ็นร้อนถูเข้าออกช่องสว่างอยู่ในท่าตะแคง "อุ้ย อื้อ อ๊าส์" มือหนาโ
ตอนพิเศษ 1 "เมียค้าบ" สายตาของคนบางคนที่ใช้คำพูดออดอ้อนจ้องมาทางพัดชาพร้อมทั้งเรียกเมียด้วยน้ำเสียงหวาน คนตัวโตลุกขึ้นเดินจากเตียงพุ่งตรงมาหาพัดชาที่กำลังนั่งทาครีมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังปลายคางวางบนไหล่ของพัดชา สายตาของทั้งคู่มองจ้องกันผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้า
บทที่ 46 ทำไมหมอถึงส่ายหน้าไปมาแบบนั้นไม่หยุดดูเหมือนว่าเส้นคอของหมอจะกระตุกจนเขาเกิดอาการล้มลงไปที่หน้าประตูพยาบาลรีบวิ่งมาช่วย "คุณหมอคะ...ขอโทษนะคะ คนไข้พอดีว่าคุณหมอผ่าตัดเมื่อกี้เกิดอาการเครียดกังวลกลัวว่าจะไม่สำเร็จเลยทำให้คุณหมอนั้นเกร็ง ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วค่ะ ขอตัวพาคุณหมอไปพักก่อนนะค
บทที่ 45 ในขณะที่พัดชากำลังนั่งดื่มนมอย่างสบายใจไม่รู้ว่าเหมยแอบมาตอนไหน พอมารู้ตัวอีกทีเหมยจะเอามีดแทงเข้าที่หน้าอกของเธอ แต่พัดชาจับมือเอาไว้ได้ทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งกันด่ากันด้วยความแรงเสียงเหมยตะโกนดังลั่นกรีดร้องดังพยายามที่จะแทงมีดเข้าหน้าอกของพัดชา "พรึ่บ! พัดชาออกแรงเหวี่ยงอีกครั้งจนเหนื่
บทที่ 44 ในเมื่อเขาตกลงที่จะเป็นลูกน้องของเธอและยกทุกอย่างให้พัดชาที่ยอมรับข้อเสนอ เขาจะได้รู้ว่าการที่ไม่มีอะไรและถูกทำร้ายเป็นแบบไหนซึ่งในตอนแรกพัดชาเธอไม่เคยคิดจะเอาคืนเขา แต่เขายื่นข้อเสนอนี้ให้กับตัวเธอเองหลังจากที่ออกโรงพยาบาล ชามาร์ผู้ที่เคยเป็นเจ้าของบ้านและเจ้านายในตอนนี้กลายเป็นลูกน้องไ
บทที่ 19 ชามาร์ไม่เคยคิดที่จะรักพัดชามีแต่ความเกลียดแต่ในวันนี้เขาสงสารพัดชาที่ต้องรับกรรมโดยที่ตัวเองไม่ได้ก่อโดยเฉพาะในส่วนของเขาที่ทำร้ายเธอเพราะคิดว่าเป็นลูกสาวของเดชา หลังจากพัดชาถูกย้ายตัวออกมาจากห้องฉุกเฉินก็ได้อยู่ในห้องพักฟื้นและให้น้ำเกลือพร้อมกับเลือด "ฉันไม่รู้จริงๆ" มือหนากุมมือข
บทที่ 18 จะเรียกว่านาทีฉุกเฉินของพัดชาก็ได้เพราะเลือดที่ต้องการนั้นยังมาไม่ถึงส่วนลูกน้องที่ให้ไปหาพ่อที่แท้จริงของพัดชาก็ยังไม่ติดต่อกลับ "เป็นยังไงบ้างเจอตัวพ่อของพัดชาไหม" ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและกลัวแววตาแดงก่ำ เมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทเข้าไปหาเขาจึงรีบพุ่งตัวเข้าหาลูกน้องถามถึงพ่อของพัดชา
บทที่ 21 "เปิดประตู" ชามาร์รู้ว่าพัดชานั้นหนีออกจากโรงพยาบาลเขาจึงตามลูกน้องคนสนิทมาและได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งท้องของเขาเปื้อนเลือดซึ่งดูน่าสงสัยและลูกน้องคนสนิทก็สงสัยจนบอกกับเจ้านายสายตาของชามาร์กวาดมองไปที่รถต่อให้เป็นกระจกดำก็รู้ว่ามีคนอยู่ในนั้น "คุณชามาร์!! คุณจำผมไม่ได้เหรอ" กวินเอ่ยขึ
บทที่ 16 "เธอตายแล้วครับ" ด้วยความที่ลูกน้องนั้นมองแต่ตาเปล่ายังไม่ทันได้สัมผัสหรือเข้าไปใกล้พัดชา ในสิ่งที่มองเหมือนกับว่าพัดชาสิ้นลมหายใจแต่จริงๆ แล้วเธอเพียงแค่เป็นลม "มึงพูดบ้าอะไร" ชามาร์ตกใจเมื่อเห็นพัดชาล้มลงไปแบบนั้นคิดว่าเธอสิ้นลมหายใจจริงๆ หลังจากที่เขานั่งยองๆ ลงแล้วคว้าเธอประคองขึ้น







