พันธนาการลวงรักร้าย

คณะวิศวกรรมศาสตร์ “เอวารีบไปรีบมานะ เราจะรออยู่ตรงนี้” ซีลีนสาวน้อยวัย 19 ปี เอ่ยบอกกับเพื่อนรักของเธอเสียงอ่อน พร้อมกับมองไปทางซ้ายทีขวาทีราวกับว่าเธอกำลังกลัวว่าใครบางคนจะบังเอิญพบเธอเข้า“โอเค เราจะรีบไปรีบมา...” เอวาพยักหน้าเบาๆ เพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ก่อนที่ร่างบางจะรีบวิ่งเข้าไปใต้ตึกอาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าในทันทีคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะเดียวที่ซีลีนถูกสั่งห้ามไม่ให้เฉียดกายเข้ามาใกล้โดยเด็ดขาด คำสั่งนี้มาจากพี่ชายฝาแฝดของเธอที่กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนี้ ‘พวกเขาให้เหตุผลว่านักศึกษาส่วนใหญ่ของคณะเป็นผู้ชาย และนิสัยก็ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนกับพวกเขา’ ถึงประโยคสุดท้ายเธอจะไม่ค่อยอยากจะเชื่อ แต่ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาเธอก็ทำตามคำสั่งของพี่ชายฝาแฝดของเธอเสมอมา จนกระทั่งวันนี้...“ถ้าพี่เซนต์กับพี่เซบบ์มาเห็นเข้าซีลีนเหลือแค่ชื่อแน่เลย ฮืออออ” ซีลีนพึมพำมาพร้อมกับชะเง้อคอขึ้นมองหาเพื่อนรักของเธออย่างร้อนใจปึก!!!“อะ โอ้ยยยย!!!” ซีลีนร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างบางของเธอจะเสียหลักล้มลงไปที่พื้นตรงหน้า หญิงสาวหันกลับมามองร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาชนเธอจนล้ม พร้อมกับรีบลุกขึ้นยืนทันที

“ทำไมมาช้าจังวะ” เอเดนเอ่ยถามเพื่อนรักของเขาที่พึ่งเดินเข้ามาสมทบด้วยความสงสัย ปกติเฮคเตอร์เป็นคนที่ตรงต่อเวลาเสมอ แต่นี่เขามาช้ากว่าที่นัดกันเอาไว้ตั้ง 15 นาที“ไอ้เสือมันมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนอีกแล้วเหรอวะ”“ไอ้เสือไหนวะ” เอเดนเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย พวกเขาเป็นเพื่อนรักกันมานาน แต่มีเพียงเอเดนคนเดียวที่เรียนอยู่คณะอักษร เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นที่คณะวิศวะหากเพื่อนๆ ของเขาไม่เล่าให้ฟังเขาก็คงไม่มีทางรู้อย่างแน่นอน“ไอ้เสือรุ่นพี่ปี 3 ที่กูเล่าให้ฟังไง สมองมึงจำอะไรได้บ้างไหมเนี่ย” ฟาโรห์เอ่ยออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ข้างกายของเอเดน“ไอ้เวรนั่นอะนะ จัดแม่งเลยดิ...”“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก...”“แล้วเรื่องอะไรวะ ที่ทำให้คุณชายเฮคเตอร์ของพวกเราหยุดใส่ใจได้ตั้ง 15 นาที”“เรื่องที่มึงไม่ต้องรู้อะครับ”“โธ่!! คุณเพื่อนครับ”“ไปๆ รีบไปกันได้แล้ว”“เออ วันนี้กูยอมมึงก่อนก็ได้”ชายหนุ่มทั้ง 3 คนพากันเดินขึ้นไปบนรถตู้คันหรูที่จอดรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว เพียงไม่นานรถคันดังกล่าวก็ถูกขับออกไปในทันที...1 สัปดาห์ต่อมา...“วันนี้ลูกสาวของคุณแม่สวยจังเลยค่ะ” กะทิเดินเข้ามากอดไหล่มนของลูกสาวเ

3 วันต่อมา...“ก่อนซ้อมดรัมเราไปกินข้าวหลังมหาลัยกันดีไหม” เอวาเก็บหนังสือเรียนเข้ากระเป๋าผ้าของตัวเองก่อนที่เธอจะหันไปถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“ดี...เราก็อยากกินอยู่พอดีเลย” ซีลีนหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายเอาไว้ ก่อนที่เธอจะตอบรับคำเชิญชวนของเพื่อนรักออกมาเสียงดังฟังชัดร้านอาหารตามสั่งหลังมออร่อยสมคำล่ำลือ แต่ซีลีนไม่ค่อยได้ออกไปบ่อยนัก เนื่องจากเธอถูกพี่ชายทั้ง 2 คน สั่งห้ามเอาไว้โดยเฉพาะ พวกเขาให้เหตุผลว่าหลังมหาลัยค่อนข้างอันตรายนักศึกษาทั้งในและนอกมหาลัยมักจะมีเรื่องกันบริเวณนั้นเป็นประจำ ด้วยความเป็นห่วงพวกเขาจึงไม่อยากให้น้องสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาออกมาหลังมหาวิทยาลัยหากไม่มีพวกเขาไปด้วย“แต่จะไม่เป็นไรเหรอ”“ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง วันนี้พี่เซนต์กับพี่เซบบ์ไม่อยู่มหาลัย...ทางสะดวก” ซีลีนยกยิ้มออกมาพร้อมกับตอบเพื่อนรักกลับไปเสียงดังฟังชัดกว่าเดิม“จริงเหรอ”“จริงสิ พี่เซนต์จะมารับเราตอน 5 ทุ่มหลังซ้อมเสร็จ”“ถ้าอย่างนั้นสาวๆ ก็ออกไปเฉิดฉายกันได้แล้วน่ะสิ”“ลุย”ซีลีนกับเอวาพากันเดินออกมายังประตูด้านหลังมหาวิทยาลัย ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบพากันวิ่งไปยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลด

“คุณหมายความว่ายังไง” ซีลีนเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาเสียงสั่น พร้อมกับมองไปยังร่างสูงตรงหน้าอย่างรอคำตอบ มือบางของเธอสั่นไหวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ในตอนนี้เธอไม่ได้กลัวคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่เธอกลัวในสิ่งที่เขาพูดออกมาจะเป็นเรื่องจริง“...” เฮคเตอร์ยักไหล่ให้กับคำถามของคนตัวเล็ก ก่อนที่คิ้วหนาของชายหนุ่มจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยทันทีที่เขาเห็นปฏิกิริยาของเธอ“ซีลีน” เอวาที่พึ่งเดินเข้ามาภายในยิมรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนรักของตัวเองในทันทีด้วยความเป็นห่วง“เดี๋ยวเรามานะเอวา” ซีลีนหันไปบอกกับเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ก่อนที่เธอจะหันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้ง“จะไปกับเขาจริงๆ เหรอซีลีน”“เราจะไป” ซีลีนจับมือบางของเพื่อนสาวที่กำลังกุมมือของเธอไว้แน่น เธอตัดสินใจแล้วไม่ว่าสิ่งที่เขาหรือคนอื่นๆ พูดมันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่เธอก็อยากจะเห็นมันด้วยตาของตัวเองสักครั้ง“นำไปสิคะ”“...” มุมปากหนาของชายหนุ่มปรากฎรอยยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะก้าวนำเธอไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล“เชิญ...” เฮคเตอร์เปิดประตูรถหรูของตัวเองให้กับร่างบางที่กำลังเดินตามเขามา ซึ่งการกระทำของเขามันก็ทำให้หญิงส

บ่ายวันต่อมา...“เอเดนเราจะไปทำงานกลุ่มกันที่ไหนดี” ซีลีนเดินเข้ามาถามเพื่อนร่วมคลาสด้วยน้ำเสียงที่สดใสอย่างเช่นทุกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ดวงตากลมของเธอที่บวมซ้ำไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าเธอพึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก“ที่สวนหลังคณะดีไหมครับ” เอเดนตอบกลับหญิงสาวตรงหน้ากลับไปอย่างสุภาพ นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ทั้งคู่ได้มีโอกาสพูดคุยกันถึงแม้ว่าจะอยู่คณะเดียวกันมาปีกว่าแล้วก็ตาม“ได้ค่ะ เดี๋ยวซีลีนไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดนะคะ”“ไม่ต้องไปหรอกครับ ผมยืมมาหมดแล้ว”“จริงเหรอคะ”“จริงสิครับ ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยดีไหม ถ้าไปช้าเดี๋ยวจะไม่มีที่นั่ง”“ค่ะ” ซีลีนเดินตามชายหนุ่มไปยังสวนหย่อมหลังอาคารเรียนก่อนที่ทั้งคู่จะพากันมานั่งยังโต๊ะม้าหินอ่อนบริเวณศาลาริมน้ำ พวกเขานั่งทำงานอยู่ด้วยกันโดยที่ไม่ไกลมีกลุ่มของเอวาที่กำลังทำงานกลุ่มของตัวเองอยู่เช่นกัน“ไหวไหมซีลีน” เอเดนเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามออกมาด้วยความเป็นห่วง ท่าทางของเธอในตอนนี้ดูไม่ดีเอาเสียเหรอ สีหน้าซีดเผือกของเธอทำให้เขากลัวว่าเธอจะเป็นลมไปเสียก่อนที่จะทำงานเสร็จ“ไหวค่ะ”“น้ำครับ”“ขอบคุณค่ะ”เอเด