2...เวลาเกือบเที่ยงคืน (3)

ตติยะพาเอื้อมทรายมาขึ้นรถสปอร์ตยี่ห้อเวลเลโอคันสวยของตนเอง แล้วขับมันเลี้ยวโค้งลงมาตามชั้นต่างๆ เพื่อออกจากตึกสูงใหญ่ที่มีสัญลักษณ์ของเวลเลโลอย่างเร็วและชำนาญ หากแต่คนที่นั่งไม่ได้รู้สึกดีไปด้วยเลยแม้แต่น้อย

“ติว...จะรีบไปไหน ขับช้าๆ ก็ได้”

เหมือนคำพูดของเธอจะทำให้เขารู้ตัวว่าไม่ควรเอาอารมณ์ขุ่นมัวมาใส่ในเวลาขับรถ อีกอย่างคนที่ทำให้เขาไม่พอใจก็ไม่ใช่คนที่นั่งอยู่ข้างตัวในเวลานี้ แต่เป็นผู้ชายที่พยายามส่งสายตาเจ้าชู้ใส่เพื่อนเขาต่างหาก

จากสายตาที่เห็น นายเอนกอาจจะเอ็นดูเอื้อมทรายตามประสาเจ้านายกับลูกน้องจริง เขาจึงพอยกประโยชน์ให้ไปได้ แต่ผู้ชายที่ชื่อชวินไม่ใช่อย่างแน่นอน เป็นผู้ชายด้วยกันทำไมเขาจะดูสายตานั้นไม่ออก นายชวินนั่นชอบเอื้อมทรายแน่ แต่ก็นิ่งและแสดงความสงสัยมาทางเขาแค่เพียงสายตาเท่านั้น ไม่พูดอะไรมาก ส่วนไอ้เจ้าของรถคนนั้นนี่สิ สายตามันกะลิ้มกะเหลี่ยชัดเจน ซ้ำยังทำท่าพูดหว่านล้อมจะไม่ให้เอื้อมทรายมากับเขาอีกด้วย

โธ่...เขาเป็นเพื่อนนะ ยังไงเธอก็ต้องมากับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานอย่างเขาแน่ ตัวเองทำเจ้าชู้ไก่แจ้ใส่แบบนั้น คิดหรือว่าเอื้อมทรายจะดูไม่ออก

“ไปรู้จักกับไอ้เจ้าของรถคนนั้นได้ยังไงน่ะแซนด์ ท่าทางไม่น่าไว้วางใจเลย” คิดแล้วก็ถามออกไปทันที

“เขา...เอ่อ เป็นเพื่อนกับคนรู้จักน่ะ เห็นบอกว่ารถที่เพิ่งซื้อมาใหม่มีปัญหา แซนด์ก็เลยบอกให้มาลองปรึกษาคุณเอนก เจ้าของสำนักงานทนายความที่ทำงานอยู่ดู ไม่คิดว่าเขาจะมาวุ่นวายกับเราแบบนี้”

หญิงสาวบอกเสียงอ่อย เข้าใจในเจตนารมณ์ของสมุทรดี

“แล้วนายคนที่ชื่อชวินนั่นไม่ว่าอะไรหรือไง”

“ทำไมพี่ชวินต้องว่าอะไรด้วย”

เอื้อมทรายเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจพร้อมกับหันมามองที่เขา ตติยะเพียงแต่เหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะมองทางต่อและพูดขึ้น

“อย่าบอกนะว่าดูสายตาเขาไม่ออก”

เพียงเท่านั้นก็ได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดออกมาจากคนตัวเล็ก เธอลดตัวลงพิงพนักเต็มที่พร้อมกับหลับตาลง เหมือนได้กลับมาอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ไว้ใจได้ ไม่จำเป็นต้องระแวดระวังสิ่งใดอีกแล้ว ก่อนจะค่อยๆ ระบายคำพูดออกมา

“พี่ชวินเป็นคนดี เขาช่วยแซนด์ทุกอย่างตั้งแต่สมัยเรียน จนกระทั่งเรียนจบก็พามาทำงานที่สำนักงานทนายความที่เขาเป็นทนายอยู่ แต่...เขาเป็นคนดีเกินไป”

“ดีเกินไป” ชายหนุ่มหลุดขำพรืดออกมา

“ไม่อยากเชื่อเลย ว่าจะได้ยินคำน้ำเน่าพวกนี้หลุดออกจากปากทนายคนเก่งที่แสนจะมั่นใจในตัวเอง”

“แซนด์พูดจริงนะติว พี่ชวินดีเกินไป ไม่เหมาะกับแซนด์ แล้วแซนด์ก็ไม่ได้คิดกับพี่เขาแบบนั้น”

หญิงสาวพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ได้ฟังในสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด เพราะเขายังออกความเห็นในแง่มุมของตนเองต่อไป

“มิน่าล่ะ แซนด์ไม่เปิดโอกาสให้เขาแบบนี้นี่เอง หมอนั่นถึงได้หงอ ไม่กล้าแสดงออก ไม่กล้าแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสักนิด เออ...ว่าแต่ ชวิน พี่รหัสแซนด์น่ะเหรอ”

“อืม...คนนี้แหละ”

“น่าแปลก...ติวเป็นเพื่อนแซนด์มาสี่ปี เขาเป็นพี่รหัสแซนด์อยู่สามปี แต่ติวไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย”

“ก็คุณชายติวมัวแต่ควงสาวเที่ยว ไม่เคยเข้าห้องสมุด จะไปเจอพี่ชวินคนที่วันๆ เอาแต่ติวแล้วก็อ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดได้ยังไงล่ะเจ้าคะ”

พอได้พูดคุยกันหลายประโยคมากขึ้น เอื้อมทรายก็เผยความเป็นตัวของตัวเองออกมา กล้าเล่นกล้าแซวชายหนุ่มและพูดตรงๆ ไม่เกร็งเหมือนในช่วงแรกๆ

ความเป็นเพื่อนหลายปีก่อนผูกพันกันมาอย่างไร ขณะนี้ก็ยังคงเป็นอยู่อย่างนั้น ตติยะยิ้มที่มุมปาก รู้สึกเต็มตื้น เมื่อเขายังมีเพื่อนคนนี้อยู่เคียงข้างเหมือนเช่นเคย ความรู้สึกทุกอย่างยังเหมือนเดิม ดีใจยิ่งนักที่ได้เพื่อนรักกลับมา

“ก็ติวมันไม่ใช่พวกหนอนหนังสือนี่นา” เขาบ่นอย่างไม่จริงจังนัก

“จ้า...ไม่ใช่หนอนหนังสือหรอก แต่จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเนี่ยนะ”

“บอกแล้วไง ว่าคนมันฟลุก” เขายังบอกเธอคำเดิมไม่เปลี่ยน

“นี่แน่ะ!” พูดปุ๊บมือบางก็กระทบเข้าที่ศีรษะของชายหนุ่มปั๊บ

“ก็บอกแล้วไงล่ะ ว่าถ้าเชื่อนาย มีหวังได้ออกลูกเป็นลิงแน่”

คนถูกตบหัวแบบไม่ทันได้รู้เนื้อรู้ตัวชะงักกึก พอดีกับที่รถติดไฟแดง ทำให้เขาหยุดรถแล้วหันมามองหน้าหญิงสาวที่ขณะนี้หน้าซีดไปแล้ว เพราะลืมตัวทำเหมือนสมัยยังเรียนอยู่ ทั้งที่ก็โตๆ กันแล้ว

เขาอาจจะโกรธที่เธอไปลามปามเขาขนาดนั้น เอื้อมทรายคิดอย่างเศร้าๆ แต่แล้วความคิดนั้นก็สะดุด เมื่อหัวของเธอถูกสั่นคลอนจนแทบหลุด เป็นผลจากมือใหญ่ที่ขยี้ลงมาทั้งสองข้างพร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มดังขึ้นที่ข้างหู ทำให้เธอต้องใช้มือปัดใบหน้าขาวคมกับมือใหญ่เป็นพัลวันด้วยความรำคาญ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมแพ้ จึงเกิดการยื้อยุดกันชั่วขณะหนึ่ง

“อย่ามาทำแบบนี้นะ รู้ไหมว่ากว่าจะทำทรงนี้ได้มันใช้เวลานานแค่ไหน”

แม้เธอจะแหวกลับเสียงดัง แต่มือใหญ่ก็ยังขยี้ไม่หยุดจนหญิงสาวหน้าบูดบึ้ง

“โกรธจริงเหรอเนี่ย เดี๋ยวพาไปกินอาหารญี่ปุ่น เอาไหม”

“ไม่ต้องมาถาม เพราะนายต้องชดใช้อยู่แล้ว”

มือเล็กผลักหน้าที่ยื่นมาจนใกล้อย่างกระเซ้าเย้าแหย่ออก แต่คนชอบแกล้งก็ยังขยี้หัวเธอใหม่อีก มือเล็กปัดออก มือใหญ่ก็ขยี้ใหม่อย่างกวนอารมณ์

เมื่อไฟเขียวขึ้นมานั่นแหละ การต่อสู้ถึงสิ้นสุดลงเพราะชายหนุ่มต้องมุ่งมั่นกับการขับรถ แล้วสองคนก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน เมื่อหลายสิ่งหลายอย่างในตัวของทั้งสองยังคงเดิม มิตรภาพของเพื่อนยังไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา แม้ว่าคนทั้งคู่จะอยู่ในชุดที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แต่ความเป็นตัวตนของตัวเองก็ยังคงอยู่

=====