LOGIN“ใครจะไปคิดว่าคืนเดียวแบบไม่ตั้งใจ จะทำให้ซุปตาร์ตัวท็อปของวงการต้องกลายเป็นพ่อคนแบบไม่ทันตั้งตัว”ตัวอย่าง… “ไม่ใช่ว่าเธอท้องกับคนอื่นแล้วมาโมเมให้ฉันรับผิดชอบหรอกใช่ไหม” “เธอไม่ใช่สาวไซด์ไลน์?” “สาวไซด์ไลน์?” ดวงตาคู่สวยหันมองเขาช้า ๆ สีหน้าเย็นลงกว่าเดิมหลายเท่า แล้วอยู่ ๆ มือเรียวสวยก็เลื่อนขึ้นมาดึงผมที่เซ็ตไว้เป็นอย่างดีของฉงไป๋เฮ่อ “ไซด์ไลน์เหรอ!” หมับ! “โอ๊ย!” ไป๋เฮ่อสะดุ้งทันทีเมื่อมือเรียวของซินอวี้กระชากผมที่เซ็ตมาอย่างดีเต็มแรงจนศีรษะเขาแทบหงาย อี้เฉินถึงกับผวาหันกลับมาอย่างตกใจ “เฮ้ย ๆ ๆ! ใจเย็นคนสวย!” “ใจเย็นบ้านนายสิ!” ซินอวี้สวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ “ฉันอุตส่าห์มาบอกดี ๆ แต่นายดันมองฉันเป็นผู้หญิงแบบนั้น?” “ปล่อยก่อน เจ็บ!” ไป๋เฮ่อพยายามดึงมือเธอออก แต่ยิ่งดึงซินอวี้ยิ่งกระชากแรงกว่าเดิม “ก็สมควร!” “ใครใช้ให้นายพูดหมา ๆ ใส่ผู้หญิงก่อน!” “โอ๊ย เจ็บนะเว้ย”
View Moreภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป
คำโปรย: “ใครจะไปคิดว่าคืนเดียวแบบไม่ตั้งใจ จะทำให้ซุปตาร์ตัวท็อปของวงการต้องกลายเป็นพ่อคนแบบไม่ทันตั้งตัว” แนะนำตัวละครหลัก ‘ฉงไป๋เฮ่อ’ (พระเอก) นักแสดงชายวัย 29 ปี ส่วนสูง 190 เซ็นติเมตร ซุปตาร์ระดับตัวท็อปของวงการ ชื่อเสียงคือทุกอย่างในชีวิตเขาและเขาก็ไม่เคยพลาด…จนกระทั่ง “คืนเดียวที่ไม่ได้ตั้งใจ” กลับเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ภายนอกอาจจะดูเป็นหนุ่มเย็นชา ปากร้าย แต่ลึก ๆ แล้ว… เขาไม่ใช่คนที่จะหนีความรับผิดชอบ แม้สิ่งนั้น จะทำลายความฝันที่เขาสร้างมากับมือก็ตาม ‘ซินอวี้ หลิน’ (นางเอก) หญิงสาววัย 23 ปี ส่วนสูง 178 เซ็นติเมตร ลูกสาวนายพล เติบโตมาในครอบครัวที่มีทั้ง “อำนาจ” และ “กฎเกณฑ์” เป็นกรอบชีวิต เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาควบคุมนอกจากพ่อของเธอ และการตั้งครรภ์ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี เธอไม่ต้องการให้ชีวิตเป็นแบบนี้… และเธอก็เลือกจะไม่ทิ้งเด็กในท้อง เรื่องย่อ… ใครจะไปคิดว่าคืนเดียวที่ไม่ได้ตั้งใจ จะทำให้ซุปตาร์ตัวท็อปของวงการอย่าง ‘ฉงไป๋เฮ่อ’ ต้องกลายเป็น “พ่อของเด็กในท้อง” แบบไม่ทันตั้งตัว ขณะที่ ‘ซินอวี้หลิน’ ลูกสาวนายพล กำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เธอไม่เคยวางแผนไว้ในชีวิต คือการตั้งครรภ์ สิ่งที่เธอกังวล ไม่ใช่แค่เด็กในท้อง หากแต่เป็น “ความลับนี้” ห้ามไปถึงหูครอบครัวของเธอโดยเด็ดขาด หนึ่งคนมีชื่อเสียงที่ห้ามพัง อีกคนมีครอบครัวที่ห้ามรู้ เมื่อความจริงผูกทั้งสองไว้ด้วยกัน “ความรับผิดชอบ” จึงกลายเป็นข้อตกลงที่ฉงไป๋เฮ่อไม่ค่อยจะเต็มใจนัก เขาไม่ต้องการเธอ เธอไม่ต้องการให้ชีวิตมีตราบาป และเพื่อให้ทุกอย่างจบลงอย่างเงียบที่สุดโดยไม่ทำร้ายใคร ทั้งสองจึงต้อง “อยู่ในชีวิตกันและกัน” ในฐานะคนแปลกหน้าที่มีความลับเดียวกัน แล้วตกลงว่า หลังคลอดจะแยกย้ายกัน โดยเด็กในท้องฝ่ายชายจะรับผิดชอบทั้งหมด ตัวอย่าง… “ไม่ใช่ว่าเธอท้องกับคนอื่นแล้วมาโมเมให้ฉันรับผิดชอบหรอกใช่ไหม” “เธอไม่ใช่สาวไซด์ไลน์?” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในรถเงียบลงอีกครั้ง อี้เฉินถึงกับหลับตาปี๋แล้วเอาหัวพิงเบาะด้านหน้าเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนตัวเองกำลังจะพูดอะไรโง่ ๆ ออกมา ไป๋เฮ่อ… มึงเลือกคำพูดได้เหี้ยมาก” เขาพึมพำเสียงอ่อน ส่วนซินอวี้… เธอเงียบไป เงียบจนไป๋เฮ่อเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เอง ก่อนที่ร่างบางจะค่อย ๆ หัวเราะออกมา แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิด มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะ แต่มันเหมือนคนที่กำลังผิดหวังในคำตอบของดาราระดับประเทศมากกว่า “สาวไซด์ไลน์?” ดวงตาคู่สวยหันมองเขาช้า ๆ สีหน้าเย็นลงกว่าเดิมหลายเท่า แล้วอยู่ ๆ มือเรียวสวยก็เลื่อนขึ้นมาดึงผมที่เซ็ตไว้เป็นอย่างดีของฉงไป๋เฮ่อ หมับ! “ไซด์ไลน์เหรอ!” “โอ๊ย!” ไป๋เฮ่อสะดุ้งทันทีเมื่อมือเรียวของซินอวี้กระชากผมที่เซ็ตมาอย่างดีเต็มแรงจนศีรษะเขาแทบหงาย อี้เฉินถึงกับผวาหันกลับมาอย่างตกใจ “เฮ้ย ๆ ๆ! ใจเย็นคนสวย!” “ใจเย็นบ้านนายสิ!” ซินอวี้สวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ “ฉันอุตส่าห์มาบอกดี ๆ แต่นายดันมองฉันเป็นผู้หญิงแบบนั้น?” “ปล่อยก่อน เจ็บ!” ไป๋เฮ่อพยายามดึงมือเธอออก แต่ยิ่งดึงซินอวี้ยิ่งกระชากแรงกว่าเดิม “ก็สมควร!” “ใครใช้ให้นายพูดหมา ๆ ใส่ผู้หญิงก่อน!” “โอ๊ย เจ็บนะเว้ย”ต๋อม~เสียงน้ำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของรอบบริเวณ ซินอวี้มองภาพตรงหน้าอยู่พักหนึ่งเหมือนคิดอะไรในหัว ก่อนสุดท้ายเธอจะค่อย ๆ หันไปมองบ้านไม้ด้านหลังอีกครั้งจริง ๆ แล้วที่นี่สงบมาก สงบจนเหมือนเวลาหมุนช้าลงไปหมด ไม่มีคนวิ่งวุ่น ไม่มีข่าว ไม่มีนักข่าวตามถ่าย ไม่มีใครคอยจับตามองทุกการขยับตัวของไป๋เฮ่อ เหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่พวกเขาสองคนจริง ๆ“ถ้าทำเป็นบ่อตกปลา…” ซินอวี้พูดขึ้นลอย ๆ“ก็คงมีคนมานั่งตกทั้งวัน”“ใช่ไหมล่ะ” ไป๋เฮ่อเอ่ยเสริม ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันมองรอบ ๆ อีกครั้งเหมือนกำลังจินตนาการภาพตามจริงจัง“ตรงนั้นปลูกผักได้ ตรงนี้ทำโต๊ะไม้ไว้นั่งทานข้าว” เขาชี้ไปเรื่อย ๆ จนซินอวี้เริ่มหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง“นายเอาจริงเหรอเนี่ย ดาราอันดับหนึ่งของประเทศจะมาเปิดบ่อตกปลา? หรือทำโฮมสเตย์”“ฟังดูเท่นะ พ่อตาส่งมาสั่งสอน แต่ตอนนี้ลูกสาวกับลูกเขยเหมือนกำลังคิดทำกิจการ”สิ้นเสียงนั้น ซินอวี้หลุดหัวเราะออกมาเต็มเสียงทันที ลมหนาวพัดผ่านเบา ๆ จนปลายผมของเธอปลิวเล็กน้อย ส่วนไป๋เฮ่อ… เขามองรอยยิ้มของเธอเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นตามอย่างไม่รู้ตัวอย่างน้อย ตั้งแต่มาถึงที่นี่ ซินอวี้ก็เริ
ช่วงสายของวัน…แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในบ้านไม้ อากาศด้านนอกยังหนาวอยู่เล็กน้อย แต่ภายในกลับอบอุ่นกว่าที่คิดมากซินอวี้นั่งคุกเข่าอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตรงปลายที่นอน มือเรียวค่อย ๆ จับเสื้อกันหนาวขึ้นสีหน้าของเธอยังดูเหม่อนิด ๆ ตั้งแต่ตื่นมาส่วนไป๋เฮ่อกำลังเปิดตู้ไม้ สำรวจของภายในบ้านดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้อง จากนั้นไป๋เฮ่อก็หยิบผ้าห่มอีกผืนออกมาวางไว้บนเตียง“กลางคืนคงหนาวน่าดู” เสียงทุ้มดังขึ้นราบเรียบทำให้ซินอวี้เงยหน้ามอง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม คงจะหนาวน่าดูเลย”บ้านหลังนี้เงียบมาก เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างไม้เบา ๆ ต่างจากชีวิตในตัวเมืองปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ที่เต็มไปด้วยเสียงรถ เสียงคน และแสงไฟตลอดทั้งคืนซินอวี้ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าต่อเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนมือเรียวจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหยิบเสื้อไหมพรมตัวเล็กสีชมพูขึ้นมา เป็นเสื้อของซินเยว่ดวงตาของเธอแดงขึ้นทันทีอย่างห้ามไม่ได้ ไป๋เฮ่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นเงียบ ๆ ก่อนเดินเข้ามานั่งยอง ๆ ข้างเธอ“คิดถึงลูกเหรอ” คำถามนั้นเบามาก เบาจนเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว ด้านซินอวี้เมื่อได้ยินแบบนั้นเ
“ลูกสาวฉันไม่จำเป็นต้องลำบากไปกับผู้ชายที่ดูแลครอบครัวตัวเองไม่ได้” ซินอวี้ปริริมฝีปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกมือของไป๋เฮ่อจับไว้เบา ๆ เธอชะงักนิ่ง แล้วหันไปมองข้างตัวไป๋เฮ่อยังคงนั่งนิ่งมาก นิ่งจนเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ และหลินจื่อหานเองก็มองปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าไม่วาง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ไง เริ่มกลัวแล้ว?”แต่ผิดคาด… ไป๋เฮ่อกลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายพร้อมกับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ“เปล่าครับ ผมรับเงื่อนไข” ประโยคนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงกว่าเดิม แม้แต่หลินจื่อหานเองยังนิ่งไปวูบหนึ่งเล็ก ๆ ราวกับไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบง่ายขนาดนี้“ไป๋เฮ่อ ไม่นะ” ซินอวี้เสียงสั่นทันที แต่ชายหนุ่มกลับหันมามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนยิ้มบาง ๆ อย่างปลอบใจ จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองหลินจื่อหานอีกครั้ง“ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเอง ว่าต่อให้ไม่มีชื่อเสียง ผมก็ยังดูแลครอบครัวตัวเองได้”…ช่วงสายของวันต่อมา…รถสีตู้ดำคันหรู แล่นออกจากตัวเมืองปักกิ่งช้า ๆ ท่ามกลางอากาศเย็นของช่วงปลายปี ทิวตึกสูงและถนนกว้างใหญ่ค่อย ๆ หายไปทีละน้อย จนสุดท้ายเหลือเพียงถนนแคบ ๆ ที่ทอดยาวผ่านทุ่งแห้งและภูเขาเ
จนท้ายที่สุดแล้ว หลินจื่อหานก็ต้องยอมคุยดีกับลูกสาวและลูกเขยหลังจากความวุ่นวายเมื่อครู่สงบลง ภายในห้องรับแขกของตระกูลหลินกลับเงียบจนน่าอึดอัด ไม่มีใครกล้าพูดก่อนแม้แต่ชายชุดดำด้านนอกก็ถูกสั่งให้ออกไปจนหมด เหลือเพียงหลินจื่อหาน ซินอวี้ และไป๋เฮ่อที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่คนละฝั่งของโต๊ะรับแขกขนาดใหญ่ส่วนปืนกระบอกนั้น ตอนนี้ถูกวางอยู่กลางโต๊ะซินอวี้นั่งกัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำกันจนเย็นเฉียบ ดวงตายังแดงอยู่ไม่หาย ขณะที่ไป๋เฮ่อนั่งเงียบอยู่ข้างเธอ มือใหญ่กุมมือเรียวไว้แทบไม่อยากปล่อยหลินจื่อหานที่เอนตัวพิงโซฟา สายตาคมจะมองลูกสาวนิ่งอยู่นาน กระทั่งร่างสูงของไป๋เฮ่อตัดสินใจโค้งคำนับเพื่อเป็นการขขอโทษคนตรงหน้าอย่าสุภาพที่สุด“ผมขอโทษครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องรับแขก จนซินอวี้หันไปมองข้าง ๆ ทันทีเหมือนไม่คิดว่าไป๋เฮ่อจะทำแบบนี้“เรื่องวันนี้ ผมผิดเองที่ปล่อยให้ซินอวี้ต้องมารับหน้าคนเดียว”“…”“แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ท่านไม่สบายใจมาตลอด” ซินอวี้เม้มปากแน่นกว่าเดิมทันที เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา ไป๋เฮ่อแทบไม่เคยก้มหัวให้ใครง่าย ๆ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายกำลังกดเขาอยู่แ
เช้าวันต่อมา…@โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งซินอวี้มาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เก้าโมงเช้า ทั้งที่เมื่อก่อน ต่อให้มีเรื่องให้ตื่นเช้าแค่ไหน เธอก็ยังสามารถนอนต่อได้อีกเป็นชั่วโมงแบบไม่สะทกสะท้านแต่หลังจากรู้ว่ามีเด็กอยู่ในท้อง ชีวิตของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดอย่างเลี่ยงไม่ได้ การตื่นสายแทบไม่เกิดขึ้นกับเธออี
“ไซด์ไลน์เหรอ!” หมับ! “โอ๊ย!” ไป๋เฮ่อสะดุ้ง เมื่อมือเรียวของซินอวี้กระชากผมที่เซ็ตมาอย่างดีเต็มแรง จนศีรษะเขาแทบหงาย อี้เฉินถึงกับผวาหันกลับมาอย่างตกใจ “เฮ้ย ๆ ๆ! ใจเย็นคนสวย!” “ใจเย็นบ้านนายสิ!” ซินอวี้สวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ “ฉันอุตส่าห์มาบอกดี ๆ แต่นายดันมองฉันเป็นผู้หญิงแบบ
เวลา 10:30 น.@ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองร่างบางก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่ามั่นใจ เรือนผมยาวสีแดงไวน์ถูกปล่อยสยายเป็นลอนคลื่นอ่อน ๆ รับกับผิวขาวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบราคาแพง ดวงตาคู่เรียวเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเมกอัปโทนเย็นจนยิ่งขับให้สายตาของเธอดูทั้งเย้ายวนและหยิ่งทะนงในเวลาเดียวกันเดรสสีดำแ
หลังจากร่างบางตั้งสติและเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย ซินอวี้ก็เดินไปยังลานจอดรถทันที ก่อนจะใช้มือเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยเล็บเจลล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าราคาแพง เพื่อค้นหาช่องทางติดต่อของฉงไป๋เฮ่อ“นายต้องรับผิดชอบร่วมกับฉัน!” เรียวปากสีหวานขยับพูด คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันยุ่ง ๆ อย่างคนคิดเรื่องนี้





