5...“ก็ยัยคนนี้ไงคะที่ไปเคาะกระจก (4)

ร่างสูงใหญ่เดินสำรวจไปรอบๆ รถ ดูทุกล้อว่ามีปัญหาที่ล้อใดบ้าง ร่างสูงก้มๆ เงยๆ หลายครั้งอย่างใช้ความคิด พลางยกมือหนาขึ้นเสยผมที่เปียกน้ำฝนปรกใบหน้าคมเข้มอยู่บ่อยครั้ง เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่เขาสวมอยู่ก็เปียกแนบกับร่างกำยำ

คิ้วเรียวได้รูปสวยของพยาบาลสาวขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ เห็นชายหนุ่มตากฝนอย่างนั้นก็รู้สึกหงุดหงิด หลังจากได้สติหญิงสาวจึงนึกได้ว่าตนเองพกร่มคันเล็กใส่ไว้ในกระเป๋าด้วยเนื่องจากหน้านี้หน้าฝน หากเรฟก็ดูจะไม่ใส่ใจกับสิ่งอื่นใดนอกจากล้อรถ เธอจึงยิ่งเป็นกังวล...คนอะไรไม่รู้ สนใจรถมากกว่าตัวเองซะอีก เดี๋ยวก็ได้หวัดกินกันพอดี คิดได้ดังนั้นชินานางจึงหยิบร่มออกจากกระเป๋าแล้วก้าวลงจากรถพร้อมกับกางร่ม ก่อนจะเดินอ้อมไปหาคนที่กำลังหาอุปกรณ์อยู่ที่หลังรถ

พื้นถนนซึ่งเป็นทางเลี่ยงถนนใหญ่นั้นค่อนข้างเฉอะแฉะ และมีโคลนที่ทำให้หญิงสาวก้าวเดินอย่างยากลำบาก เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปหาคนตัวสูงใหญ่ที่กำลังก้มหน้าก้มตารื้อค้นบางอย่างวุ่นวาย ชินานางคิดอยากช่วยชายหนุ่มจึงขยับเข้าไปใกล้แล้วชะโงกหน้าไปดู แต่จังหวะนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นพอดีทำให้คนทั้งคู่ไม่ทันตั้งตัวต่างก็ผงะถอยหลังด้วยความตกใจ

“เฮ้ย!” เรฟอุทานเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะตามเขาลงมา

“ว้าย!” ร่างบางที่ผงะถอยหลังไปเหยียบลงตรงบริเวณที่ลื่นพอดี ทำให้หญิงสาวพยายามพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้มด้วยการรีบก้าวเท้าอีกข้างไปข้างหน้า แต่กลับกลายเป็นว่าเท้าลื่นไถลทั้งสองข้างจนเท้าแยกออกจากกัน

ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ผวาเข้าไปช่วยรั้งร่างอิ่มเอาไว้ แต่เขาเองก็เหยียบตรงพื้นที่ลื่นเช่นกันแรงที่ดึงตัวหญิงสาวมาด้วยส่งผลให้เขาหงายหลังลงนั่งก้นกระแทกพื้น ส่วนตัวเธอเองก็ทับลงมาที่เขาอีกในสภาพที่นั่งคร่อมลงบนตักพอดิบพอดี

ร่มคันเล็กร่วงหลุดจากมือของชินานางไปแล้วในตอนนี้ ทั้งเธอและเขาไม่รับรู้อะไรนอกจากการชะงักค้าง เพราะร่างกายที่สัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งคู่สบตากันนิ่งแต่เพียงครู่เดียว แสงกะพริบแปลบปลาบ ตามด้วยเสียงฟ้าคำรามลั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว และรีบผุดลุกขึ้นมือคว้าเกาะท้ายรถเพื่อพยุงตัวเองให้ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อหญิงสาวผละออกมาแล้ว เรฟจึงค่อยคลายอาการตกอยู่ในภวังค์ พอลุกขึ้นได้ก็ตวาดเธอเสียงลั่น

“ทำอะไรของคุณ!”

“ฉัน...ก็แค่อยากช่วย...”

“ใครขอไม่ทราบ” เขาพูดแบบไม่รักษาน้ำใจ

ชินานางที่ก้มหน้าหลบตาเขาตลอดเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด หญิงสาวจ้องตาเขาวาววับ ริมฝีปากอิ่มที่เริ่มซีดเพราะการตากฝนเม้มแน่น แต่ไม่มีสิ่งใดเอื้อนเอ่ยออกมา จากนั้นเธอก็สะบัดหน้า หยิบร่มแล้วเดินขึ้นรถไป

เรฟมองตามร่างอิ่มสมส่วนในชุดขาวที่เปียกทั้งตัว แล้วหันกลับเมินหน้าหนีอย่างระงับอารมณ์บางอย่างที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าต้องสะกดกลั้นมันมากเพียงใด

นานกว่าครึ่งชั่วโมงต่อมาประตูด้านคนขับก็ถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามานั่ง โดยที่อีกฝ่ายซึ่งกำลังคิดถึงบางอย่างอยู่ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอหันมองเขาโดยอัตโนมัติแล้วก็ต้องตาโต เมื่อเห็นว่าเขาถอดเสื้อโชว์แผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยงาม ซึ่งขณะนั้นชายหนุ่มกำลังเอื้อมแขนข้ามเบาะเพื่อโยนเสื้อเชิ้ตไปไว้ที่เบาะหลัง เขาจึงหันมาทางฝั่งของเธอเต็มๆ

ชินานางมองแล้วรีบหลบวูบ ความรู้สึกที่เพิ่งจะระงับให้หายเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าขาวซีดร้อนผ่าวแดงซ่านขึ้นมาทันที ทั้งที่สองแขนโอบกอดร่างสั่นเทาเพราะความหนาวเหน็บของตัวเองไว้ แต่เมื่อเห็นเขาในสภาพนี้ก็ชวนให้เธอนึกคิดไปถึงตอนที่ล้มลงไปอยู่บนตักเขา ก็เธอโตมาจนป่านนี้ และยังเรียนมาทางด้านนี้อีกต่างหาก ทำไมจะไม่รู้ว่าภายใต้สะโพกของเธอนั้น มีบางสิ่งที่แสดงถึงความเป็นผู้ชายแท้อยู่ ซึ่งนี่เองก่อให้เกิดความรู้สึกประหลาดล้ำที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนขึ้นภายในกาย

และเวลานี้ความรู้สึกนั้นมันก็ได้กลับมาเยือนหญิงสาวอีกครั้งแล้ว ชินานางรีบเบือนหน้าหลบกลัวเขาจะจับอารมณ์ของตนเองได้ แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อรับรู้ว่ามีเสื้อสูทวางคลุมมาที่ร่างของเธอ ความเอื้ออาทรและไออุ่นจากร่างหนาที่ขยับเข้ามาใกล้ทำให้หญิงสาวใจสะท้าน แต่ก็ยังก้มหน้าก้มตาอยู่เช่นเดิม ด้วยยังไม่กล้าสบสายตาคมของเขา เพราะยังกลัวอารมณ์วูบวาบที่วิ่งวนอยู่ในร่างตนเอง

“ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

เรฟไม่ตอบรับหรือเอ่ยสิ่งใดออกมา เขาสตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปตามเส้นทางที่เป็นทางเข้าบ้านสวนเรื่อยๆ

===================

จนกระทั่งเลยผ่านยามเฝ้าสวนมาแล้วภายในรถก็ยังเงียบกริบอยู่เช่นเดิม และในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านไม้หลังใหญ่ รถโฟร์วีลคันใหญ่จอดนิ่งสนิท สองชีวิตในนั้นยังนั่งนิ่งไม่ขยับ สักพักก็มีเสียงเคาะกระจกเรียกสติคนทั้งคู่ ชินานางรีบลนลานเปิดประตูลงไปเมื่อเห็นผู้ที่กางร่มยืนอยู่ข้างรถเป็นสองสาวมีอายุซึ่งคนหนึ่งเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านนี้

“ยัยหนู มาแล้วเหรอลูก แม่รอตั้งนานแน่ะ พี่ตัวดีของเราเขากลับมาแล้วใช่ไหม หน็อยดูสิ พาน้องกลับซะค่ำมืดดึกดื่นทั้งที่ฟ้าฝนก็ตกหนักขนาดนี้ ทำเอาแม่ห่วงแทบแย่ แบบนี้ต้องจัดการสักหน่อยแล้ว...ไงยะพ่อตัวดี”

คุณป้าของตติยะลูบหัวลูบตัวลูกสาวคนโปรดอย่างเป็นห่วง ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มอีกคนซึ่งก้าวลงรถมาแล้วยืนนิ่งไม่ขยับ แต่เมื่อเห็นหน้าเขาชัดๆ คุณอรพิมก็ต้องชะงัก

“ไม่ใช่พี่ติวหรอกค่ะคุณแม่...นี่คุณเรฟ เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ติวค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยปากแนะนำ เธอรู้เพียงเท่านี้ตามที่ตติยะบอก และคิดว่าชายหนุ่มอาจจะเป็นญาติทางฝ่ายพ่อของพี่ชายเธอ

ชายหนุ่มคนเดียวในนั้นยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนด้วยสายตาและสีหน้านิ่งเฉย เหมือนไม่รู้สึกใดๆ ทั้งที่เขาไม่ได้ใส่เสื้อด้วยซ้ำ หญิงสาวยังแอบคิดว่าเขาไม่หนาวบ้างหรืออย่างไรที่ยืนตากฝนตัวเปลือยอย่างนั้น

“สวัสดีครับ...ผม เรฟฟอร์ด เบิร์กเล่ ครับ”

เขาบอกชื่อตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมกับจ้องหน้าผู้ให้กำเนิดราวกับท้าทาย คุณอรพิมนิ่งงันไปเมื่อได้ยินชื่อของคนพูด ป้าจิตต์เองก็อุทานขึ้นมาเบาๆ แต่เพราะเสียงฝนและฟ้าร้องที่กำลังกระหน่ำอยู่ชินานางจึงไม่ทันสังเกตอะไร ชายหนุ่มยืนนิ่งชั่วอึดใจเมื่อเห็นว่าไม่มีใครคิดจะพูดอะไรเขาจึงเอ่ยขอตัว แล้วกลับขึ้นรถขับเลยไปยังบ้านหลังที่เป็นตัวตึกอย่างรวดเร็ว

=====