ตื่นจากฝันร้าย

“เฮือก!” 

หลินอวี้เหม่ยสะดุ้งพรวดลืมตาตื่นขึ้นในฉับพลัน ใบหน้างามพริ้มเพราซีดเผือดผุดเหงื่อกาฬเต็มหน้า เนื้อตัวสั่นสะท้านมือเรียวเสลารีบยกขึ้นกุมที่ใบหน้าและทรวงอกบริเวณที่โดนดาบแทงทะลุอย่างตกใจสุดขีด

นางตายไปแล้วหรือ...

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะคุณหนูรอง” เสียงใครบางคนดังขึ้นข้างกายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

หลินอวี้เหม่ยรีบหันขวับไปมองสาวใช้ประจำตัวของตนอย่างประหลาดใจ

“เสี่ยวจู!” หญิงสาวตกใจที่ตนเองยังเปล่งเสียงพูดได้ ลิ้นยังอยู่ในปากดีไม่ได้ถูกตัดขาด 

“คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ”

“นี่เจ้ายังไม่ตายหรือเสี่ยวจู...”

“ตาย? คุณหนูรองท่านกำลังพูดเรื่องอันใดกันเจ้าคะ” เสี่ยวจูถามใบหน้าเหลอหลา ก็เห็นๆ อยู่ว่านางยืนหัวโด่อยู่นี่ 

“นี่ข้าฝันไปหรือ...”

มันเป็นเพียงฝันร้าย แต่ทำไมมันถึงรู้สึกสมจริงเช่นนี้เล่า กระทั่งกลิ่นคาวเลือดในปากยังคงอบอวลไม่หาย 

หลินอวี้เหม่ยหัวใจเต้นรัว นางมองไปรอบๆ ห้องนอนที่คุ้นตา ลมหายใจของนางยังไม่สม่ำเสมอ ขณะที่พยายามสงบสติอารมณ์ หัวใจของนางกลับเต็มไปด้วยความสับสน

ฝันร้ายที่เพิ่งเผชิญนั้นช่างสมจริงจนนางรู้สึกเหมือนว่ามันเคยเกิดขึ้น ภาพในฝันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ช่วงเวลาที่นางถูกกล่าวหาว่าคบชู้ ช่วงเวลาที่นางถูกลงโทษอย่างโหดร้ายกระทั่งถูกสามีฆ่าตายอย่างทารุณในสุสานร้างนั่น มันชัดเจนเหมือนกับว่านางเพิ่งประสบกับมันมาหยกๆ นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดและความเศร้าสลดเหมือนในฝัน

“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ” เสี่ยวจูถามอย่างห่วงใย 

“เสี่ยวจู ขอคันฉ่องทองเหลืองให้ข้าที” 

สาวใช้หน้าซื่อรีบไปหยิบของที่เจ้านายของตนต้องการให้ ครั้นพอหลินอวี้เหม่ยมองเข้าไปในฉันฉ่องทองเหลืองก็ต้องตกตะลึงไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามราวกับบุปผาแรกแย้มของตนในวัยสิบหกหนาว พลันนึกถึงคำขอสุดท้ายของตนในความฝัน

หากข้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่ขอเลือกเดินทางผิดและลงเอยกับชายโฉดผู้นี้อีก ข้าจะไม่ยอมถูกคนชั่วพวกนี้รังแกฝ่ายเดียวอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว...

นี่เป็นความฝัน หรือนางจะย้อนเวลากลับมาได้จริงๆ ?

แต่จะเป็นเพียงความฝัน หรือนางย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตได้จริง นางก็จะไม่ยอมให้ชีวิตต้องพบจุดจบที่แสนเลวร้ายเช่นนั้นอีกแล้ว 

ในฝันร้ายนั่นนางแต่งงานกับหานเจี้ยนจวิ้น ชายคนรักในวัยสิบหกปี จากนั้นอีกเจ็ดปีต่อมาก็ถูกสามีกับน้องสาวร่วมกันสวมเขาและถูกฆ่าตายจมกองหิมะในที่สุด

“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ ตอนนี้ใกล้ถึงฤกษ์แล้วรีบลุกขึ้นมาแต่งตัวก่อนเถอะเจ้าค่ะ ป้าหลี่มาตามสองรอบแล้ว บอกว่าอีกเดี๋ยวเกี้ยวเจ้าสาวก็จะมารับท่านที่หน้าประตูจวน”

“เกี้ยวเจ้าสาว!” หญิงสาวตกตะลึงไปชั่วอึดใจ ก่อนกลั้นใจถามออกมา “เสี่ยวจู เจ้าบ่าวของข้าเป็นใครกัน...” 

“อะไรกันเจ้าคะคุณหนู ท่านช่างขี้ลืมเสียจริง เจ้าบ่าวของท่านก็คือ...” 

ยังไม่ทันที่เสี่ยวจูจะได้ตอบ ประตูก็พลันเปิดเสียก่อน พร้อมกับร่างอวบอ้วนของป้าหลี่แม่บ้านใหญ่เดินหน้าหงิกเข้ามาเร่งเป็นหนที่สาม

“คุณหนูรอง ท่านตื่นแล้วทำไมยังไม่รีบแต่งตัวอีกเจ้าคะ ใกล้ถึงฤกษ์แล้ว เกี้ยวเจ้าสาวก็ออกมาแล้ว นายท่านให้ข้ามาเร่งอีกแล้ว” 

หลินอวี้เหม่ยหันไปมองดูชุดแต่งงานที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี วางอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง มันเป็นชุดที่ถูกเย็บด้วยผ้าไหมสีแดงสวยงามมาก ด้ายทองถูกปักเป็นลวดลายของนกยวนยางคู่รัก

‘นี่คือชุดที่ข้าต้องสวมเพื่อแต่งงานกับชายที่ข้ารัก… หรืออย่างน้อยข้าก็เคยคิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้ข้ากลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่หลักประหารเสียมากกว่า’

หลินอวี้เหม่ยรู้สึกสับสน หากทุกอย่างเป็นเหมือนในฝันร้ายนั่นล่ะ หากนั่นไม่ใช่ฝันแต่เป็นการย้อนเวลามาอีกครั้งเล่า การแต่งงานครั้งนี้ก็คือจุดเริ่มต้นที่จะนำพานางไปสู่ชะตากรรมอันเลวร้าย

นางต้องหยุดยั้งมันก่อนที่จะเกิดขึ้นให้ได้

“คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ ทำไมถึงหน้าซีดเช่นนั้น” 

“หน้าซีดหรือ...” 

หญิงสาวนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้างดงามของนางยามนี้ซีดเซียวจนเกือบม่วง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่เคยสดใสมีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่มั่นคง นางลูบที่แก้มของตนเอง รู้สึกถึงความเย็นของผิวและเหงื่อที่เริ่มไหลซึมออกมาบนหน้าผาก

ข้าต้องหนีจากพิธีแต่งงานนี้ให้ได้!

ในขณะที่นางกำลังพยายามคิดหาทางออกจากสถานการณ์ที่น่ากลัวนี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ เป็นสาวใช้ที่เข้ามาเตรียมตัวให้กับนางสำหรับพิธีแต่งงาน หลินอวี้เหม่ยหายใจเข้าลึกและพยายามสงบสติอารมณ์

“คุณหนูเจ้าคะ ถึงเวลาแล้ว พวกเราจะช่วยคุณหนูแต่งตัวนะเจ้าคะ”

“ไม่! เอ่อ…ไม่ต้อง ข้าแต่งเองได้” หลินอวี้เหม่ยรีบบอกอย่างตื่นตระหนก ตอนนี้สมองนางกำลังตึงเครียดอย่างหนักเมื่อคิดว่าต้องแต่งงานกับบุรุษสารเลวอย่างหานเจี้ยนจวิ้นนั่นอีกครั้ง จนสุดท้ายต้องมาลงเอยที่ตนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม 

ไม่! นางไม่อยากตายอนาถเช่นนั้นอีกแล้ว แต่จะทำอย่างไรจึงจะหลบหนีชะตากรรมครั้งนี้ไปได้เล่า ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดไม่ตกนั่นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงหวานดังขึ้นที่หน้าประตูเสียก่อน

“พี่หญิงรอง!” 

หลินอวี้เหม่ยสะดุ้งเฮือก เมื่อจำเสียงนกแสกแพศยานั้นได้แม่น พอมองไปที่หน้าประตูก็ต้องผงะ เมื่อเห็นน้องสาวต่างมารดา หลินซูหนิงในวัยสิบห้าหนาวกำลังยืนส่งยิ้มให้นางอย่างสดใสไร้พิษภัย ผิดกับหญิงใจร้ายที่เห็นในความฝัน คนที่กระซิบเย้ยหยันให้นางอย่างใจดำอำมหิต

‘สามีเจ้าข้าจะรับไว้เองแล้วกัน ส่วนเจ้านั้นก็จงไปลงนรกเสียเถิดนังพี่สาวหน้าโง่!’

เพียงคิดใบหน้าของหลินอวี้เหม่ยก็ถอดสี ใครเล่าจะคิดว่าน้องสาวที่เพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นมาไม่นานของนางจะกลายเป็นปีศาจจิ้งจอกแย่งสามีและทุกอย่างจากพี่สาวในภายหลัง บอกไปใครจะเชื่อ 

“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะคุยกับพี่หญิงรองของข้าสักครู่”

“แต่คุณหนูสามเจ้าคะ อีกไม่นานเกี้ยวเจ้าสาวก็จะมาถึงจวนแล้ว ไม่อาจยืดยาดได้” เสี่ยวจูทักท้วง

“แค่ครู่เดียวเท่านั้นเอง” ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ใครเห็นเป็นต้องเอ็นดูของสาวน้อยตรงหน้าใช้ได้ผลเสมอในยามที่ต้องการอ้อนหวังผลสิ่งใดก็ตาม เมื่อคล้อยหลังทุกคน หลินซูหนิงก็รีบยัดอะไรบางอย่างใส่มือของพี่สาว 

“นี่คือ...” 

“จดหมายของคุณชายหาน” 

“คุณชายหาน!” หลินอวี้เหม่ยอุทานอย่างงุนงง ก็นางกำลังจะแต่งงานกับเขาอยู่นี่แล้ว ทำไมคนผู้นั้นต้องส่งจดหมายลับมาให้อีกล่ะ ไวเท่าใจคิดหญิงสาวรีบเปิดอ่านจดหมายนั่นอ่านทันที 

//////////