ไม่ยอมรอความตาย

หลินอวี้เหม่ยมองดูเรือนนอกของจวนแม่ทัพเซียวอย่างหนักใจ หลังจากที่ถูกทิ้งไว้โดยที่ยังไม่ได้ทำพิธีแต่งงานอย่างสมบูรณ์ ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวยังคงอยู่บนศีรษะของนาง สะท้อนให้เห็นถึงความไม่แน่นอนในอนาคตที่กำลังรอคอยอยู่

นอกเรือนว่าเก่าแล้ว ภายในเรือนยิ่งไม่ต้องพูดถึง พื้นไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน ห้องถูกตกแต่งด้วยเครื่องเรือนเก่าคร่ำคร่าเพียงไม่กี่ชิ้น โต๊ะไม้เล็กตรงกลางห้องมีร่องรอยของการใช้งานมาอย่างยาวนาน เบาะรองนั่งบนเก้าอี้บางตัวมีรอยขาด เหมือนถูกใช้งานจนหมดสภาพ ฟูกนอนในห้องนอนเล็กๆ ข้างในนั้นบางจนแทบไม่รู้สึกถึงความนุ่ม ห้องดูอับชื้นและมีแสงเพียงเล็กน้อยลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่ถูกปิดไว้ครึ่งหนึ่ง

กลิ่นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นอับจากการไม่ได้ใช้งานมานานชวนให้บรรยากาศของเรือนนี้ดูไม่น่าอยู่ และทำให้หลินอวี้เหม่ยรู้สึกถึงความไม่เป็นธรรม หากนี่เหมือนกับในฝัน

ถ้างั้นนางก็ชักจะเข้าใจหลินซูหนิงขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมน้องสาวตัวร้ายนั่นถึงแค้นจนต้องวางแผนใส่ร้ายเจ้าแม่ทัพเฮงซวยนี่ว่าก่อกบฏแล้วหนีไปเป็นอนุของหานเจี้ยนจวิ้นสามีชั่วของนางแทน ก็ดูเขาทำสิ มันน่าไหมล่ะ

นี่นางหนีเสือปะจระเข้หรือไม่นะ

“คุณหนูเจ้าคะ พวกเราควรทำเช่นไรต่อไปดี”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาเถอะ พวกเราก็ช่วยกันปัดกวาดให้พอนอนได้พ้นคืนนี้ไปก่อนก็แล้วกันนะ” หลินอวี้เหม่ยเอ่ยอย่างปลงๆ อย่างน้อยอยู่เรือนเก่าๆ ก็ยังดีกว่าต้องโดนฆ่าตายอนาถกลางหิมะในสุสานร้างล่ะน่า

ข้าเคยคิดว่า…เมื่อข้าได้แต่งงานกับแม่ทัพ ข้าจะได้เริ่มชีวิตใหม่ แต่วันนี้ข้ากลับต้องอยู่ลำพัง รอคอยความเมตตาจากคนที่ไร้หัวใจผู้นั้นเนี่ยนะ ไร้เหตุผลสิ้นดี

หลังจากที่ช่วยกันทำความสะอาดห้อง สองนายบ่าวก็แทบหมดแรง หลินอวี้เหม่ยมองออกไปยังหน้าต่างที่ตอนนี้ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทของยามค่ำ

“หรือบางทีนี่อาจเป็นสัญญาณจากสวรรค์ ว่าชะตากรรมของข้าอาจไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าข้าจะพยายามเท่าไร”

“คุณหนู อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าวเป็นคนดี ข้าเชื่อว่าสวรรค์ย่อมเมตตาท่าน ท่านเพียงต้องรอท่านแม่ทัพกลับมา…” เสี่ยวจูพยายามปลอบโยน แม้ตัวนางเองก็รู้สึกหมดหวังไม่ต่างกัน

“กลับมางั้นหรือ เมื่อใดล่ะ ไม่แน่ว่าบางทีเขาอาจจะไปแล้วไปลับไม่กลับมาอีกแล้วก็ได้” หญิงสาวพูดออกมาด้วยความโมโห

“คุณหนู! ทำไมพูดเป็นลางเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ เพ้ยๆ ไม่เอาเจ้าค่ะ ไม่พูดแล้ว”

ก่อนที่การสนทนาจะดำเนินต่อไป ประตูเรือนนอกก็เปิดออกอย่างกะทันหัน บ่าวรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารในมือ

“ท่านแม่ทัพให้ข้านำอาหารมาให้พวกท่านขอรับ” เขาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะหันหลังเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อน!” หลินอวี้เหม่ยรีบเรียกไว้ “อาหารนี่มาจากที่ใดกัน จวนแม่ทัพ หรือว่าทำที่ครัวของเรือนนี่”

บ่าวผู้นั้นก็เหมือนนายทหารที่มาส่งนาง หน้าตาแข็งทื่อเหมือนไร้ความรู้สึก หากบอกว่าเป็นผีดิบ นางก็คงเชื่อ

“ส่งมาจากด้านนอกขอรับ”

“ที่นี่มีครัวหรือไม่ แล้วปกติพวกเจ้าทำอาหารกินกันอย่างไร”

“ทุกเจ็ดวันจะมีคนเอาอาหารมาส่งให้ขอรับ”

นั่นอย่างไร นางถูกหลอกต้มมาปล่อยเกาะเสียแล้ว

“แต่ด้านหลังเรือนมีแปลงผักขอรับ หากท่านต้องการสิ่งใดก็ให้แจ้งพวกข้าได้ อีกไม่นานท่านแม่ทัพก็คงกลับมารับพวกท่านกลับไปที่จวน”

“กลับมา?” หลินอวี้เหม่ยพึมพำกับตัวเอง “เขาจะกลับมาหรือ?”

นางไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับมาจริงๆ หรือไม่ หรือคำพูดนั้นเป็นเพียงแค่การหลอกลวงให้นางอยู่ในเรือนแห่งนี้ต่อไป โดยไม่มีโอกาสหนีไปไหน

“ท่านมีอะไรจะสั่งข้าน้อยอีกหรือไม่ขอรับ?” บ่าวรับใช้ถามอย่างสุภาพ

หลินอวี้เหม่ยมองหน้าเขาแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่ล่ะ เจ้าออกไปเถอะ”

เมื่อบ่าวรับใช้ออกไปจากเรือน ความเงียบงันก็กลับมาอีกครั้ง เสี่ยวจูมองไปที่ถาดอาหารที่ถูกนำมา อาหารหน้าตาธรรมดาไม่ได้น่ากินเลยสักนิด เทียบกับที่เรือนสกุลหลินแล้วยังห่างชั้นอีกมากนักแม้ว่าที่นั่นก็ไม่ได้มีของกินอะไรดีเด่ก็ตาม