ไร้เงาเจ้าบ่าว

อีกด้านเกี้ยวเจ้าสาวก็มาหยุดที่หน้าจวนสกุลเซียว ที่ในวันนี้เต็มไปด้วยความครึกครื้นและการตกแต่งที่งดงามอลังการ งานแต่งงานของแม่ทัพเซียวผู้เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดิน ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ มีผู้คนจากทุกสารทิศเดินทางมาร่วมแสดงความยินดี ไม่ว่าจะเป็นขุนนางสูงศักดิ์ ผู้มีอำนาจจากราชสำนัก รวมถึงชาวบ้านที่ต่างพากันมาชมงานแต่งงานที่แสนยิ่งใหญ่นี้ ใครๆ ต่างก็อยากเห็นเจ้าสาวของท่านแม่ทัพใหญ่กันทั้งนั้น

“เชิญเจ้าสาวลงจากเกี้ยว”

เสียงนั้นเรียกสติที่หลุดลอยของหลินอวี้เหม่ยให้กลับมาอยู่กับตัวอีกครั้ง ตั้งแต่ออกจากบ้านมา นางก็ใจลอยครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้ลงมือทำไป

ป่านนี้ไม่รู้ว่าที่บ้านของนางกำลังโกลาหลกันปานใด แต่จะโทษใครได้ในเมื่อน้องสาวตัวดีของนางหาเรื่องใส่ตัวก่อน นางก็เพียงแค่ส่งทุกข์นั่นกลับคืนไปให้เจ้าของก็เท่านั้น ถือว่าเจ๊ากันไปมิใช่หรือ อย่างน้อยก็อาจช่วยตัดไฟแต่ต้นลมได้บ้าง จะหาว่านางใจร้ายก็ได้ ในเมื่อใจดีแล้วต้องพบจุดจบน่าอนาถ ก็ต้องร้ายเสียบ้างแบบนี้แหละ

“คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงเสี่ยวจูกระซิบเรียกที่ข้างเกี้ยวอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ไล่ความสิ่งที่รบกวนออกไปจากหัวใจ อย่างน้อยวันนี้นางก็ไม่ได้แต่งงานกับบุรุษสารเลวอย่างหานเจี้ยนจวิ้นนั่น และเสี่ยวจูของนางก็ยังมีชีวิตอยู่ต่อไป อย่างน้อยการเลือกครั้งนี้ก็อาจจะทำให้ชะตากรรมของนางเปลี่ยนแปลงได้บ้าง

ส่วนเจ้าบ่าวแม้จะไม่เคยพบหน้ากัน แต่อย่างน้อยก็คงไม่เลวร้ายเท่ากับสามีชั่วในความฝันนั่น เหลือแค่ชะตากรรมกบฏนั่นที่นางจะต้องหาทางเปลี่ยนมันให้ได้ หรือไม่ก็ทำให้เขาหย่ากับนางเสีย เพื่อรอดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายเหมือนในฝันนั่น

หลินอวี้เหม่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้า ก่อนจะก้าวลงจากเกี้ยวอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงชื่นชมยินดีของผู้คนรอบข้าง แต่นั่นยิ่งทำให้นางกลับรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น ถึงกระนั้นก็พยายามคุมสติให้มั่นเพื่อก้าวเข้าพิธีแต่งงานตรงหน้า หากแล้วในวินาทีที่นางกำลังจะก้าวเข้าประตูจวนนั่นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขัดขึ้นเสียก่อน

“ช้าก่อน!”

เสียงดนตรีก็ถูกขัดด้วยเสียงฝีเท้าของทหารผู้หนึ่งในชุดเกราะเต็มยศที่วิ่งเข้ามาแจ้งข่าวเร่งด่วน

“แม่ทัพเซียวได้รับราชโองการจากราชสำนักให้ไปปราบโจรชั่วที่กำลังบุกโจมตีเข้ามาในเขตชายแดน วันนี้ไม่อาจเข้าพิธีแต่งงานได้แล้ว พิธีจะต้องเลื่อนออกไปจนกว่าแม่ทัพจะเสร็จสิ้นภารกิจ...”

พอขาดคำ สายตาทุกคู่ก็พร้อมใจกันมองไปทางเจ้าสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินอย่างตกตะลึงกับข่าวที่ได้ยิน ท่ามกลางเสียงฮือฮาและซุบซิบอื้ออึงของคนรอบข้าง ทุกคนต่างพูดถึงการที่เจ้าบ่าวไม่ไปรับเจ้าสาวก็ว่าแย่แล้ว แต่เขากลับไม่มาร่วมพิธีแต่งงานของตัวเองอีก

นี่มันเรียกว่าอะไรได้ นอกจากว่าฝ่ายชายไม่เต็มใจแต่งงานกับบุตรีสกุลหลินน่ะสิ

“น่าสงสารเจ้าสาวนะ แต่ข้าเคยได้ยินว่าท่านแม่ทัพมีหญิงงามในดวงใจอยู่แล้วมิใช่หรือ”

“ข้าก็เคยได้ยินมาเช่นนั้น แล้วทำไมจึงมาแต่งงานกับลูกสาวสกุลหลินล่ะ”

“เห็นว่ามารดาของท่านแม่ทัพเคยทำสัญญากับมารดาของคุณหนูรองสกุลหลินให้แต่งงานกัน อีกทั้งเพื่อเลี่ยงงานสมรสพระราชทานที่ฮ่องเต้จะประทานให้ด้วย เลยจำต้องชิงเข้าพิธีแต่งงานนี้เสียก่อนน่ะสิ”

“งั้นเจ้าสาวก็น่าสงสารสิ ต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แล้วดูเขาทำกับนางสิ” เสียงคนในงานกระซิบจนดังมาเข้าหู

หลินอวี้เหม่ยได้ฟังก็มือไม้สั่น บอกไม่ถูกว่าตนรู้สึกอย่างไรมากกว่าระหว่างตกใจ โมโห อับอายขายหน้า หรือโล่ง อกที่เจ้าบ่าวไม่อาจมาเข้าพิธีในวันนี้ได้ ทว่านางก็พยายามสงวนท่าทีไว้ไม่ให้ผู้ใดมาดูถูก

ไปปราบโจรในวันแต่งงานเนี่ยนะ ช่างน่าขันนัก หากไม่อยากแต่ง เขาก็เพียงบอกกันดีๆ บอกให้ไวกว่านี้ไม่ต้องลงทุนยกเกี้ยวไปรับนางมาให้เหนื่อยแรงคนแบกเกี้ยวก็ได้ นอกจากว่าฝ่ายเจ้าบ่าวนั่นจะจงใจอยากฉีกหน้ากันให้อับอายน่ะสิไม่ว่า

เจ้าแม่ทัพกบฏชั่วนี่สมควรตายยิ่งนัก!

หากเขามีคนที่รักอยู่แล้วทำไมไม่ไปแต่งกับคนผู้นั้น กลับมาแต่งงานกับนางทำไม นางสู้อุตส่าห์คิดว่าเลือกหนทางที่ถูก แต่แล้วกลับต้องมากลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะ หากน้องสาวตัวร้ายรู้เข้าคงสะใจและสมน้ำหน้ากันไม่น้อย

“แล้วเช่นนี้ เจ้าสาวจะให้ทำอย่างไรล่ะ”

เสียงใครบางคนในงานถามขึ้น ทำให้หลินอวี้เหม่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่ได้แม้แต่จะย่างเท้าเข้าจวนหรือผ่านพิธีอะไร นั่นก็เท่ากับว่านางยังไม่ได้แต่งงานน่ะสิ

แล้วนี่นางควรจะทำอย่างไรต่อ ในเมื่อเจ้าบ่าวเพียงแจ้งข่าวมาแค่ว่าให้เลื่อนงานแต่งออกไปอย่างไม่มีกำหนด จนกว่าเขาจะเสร็จสิ้นภารกิจปราบโจร แต่ไม่ได้บอกว่าให้นางกลับไปรอที่บ้าน หรืออยู่ต่อที่จวนแห่งนี้เพื่อรอเขา

ดวงตาคู่งามสั่นไหวระริก สองมือกุมกันแน่นเพื่อข่มใจ พยายามบังคับตัวเองให้ยืนนิ่งสง่างามไม่ให้ผู้ใดหัวเราะเยาะมากไปกว่านี้

“ท่านแม่ทัพสั่งว่าให้เจ้าสาวไปพักที่เรือนนอกก่อน รอจนกว่าท่านแม่ทัพกลับมาค่อยทำพิธีต่อจนเสร็จสิ้นแล้วค่อยรับเข้าหอในจวนตามธรรมเนียมตระกูล…” 

หลินอวี้เหม่ยเงยหน้าขึ้นมองผ่านผ้าคลุมไปยังนายทหารตรงหน้า ดูท่าจวนหลังนี้นอกจากท่านแม่ทัพผู้นั้นก็ไม่มีผู้ใดมีอำนาจสั่งการแทนได้อีกสินะ

น่าเสียดายที่ในฝันร้ายนั่น นางไม่ได้รู้เห็นเรื่องราวตอนที่หลินซูหนิงแต่งงานกับสามีผู้นี้มากนัก รู้แต่เพียงตอนจบว่าเขาถูกใส่ความว่าเป็นกบฏและถูกตัดสินประหารชีวิตไป นอกเหนือจากนั้นนางแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ไม่รู้จักหน้าตา หรือกระทั่งว่าตอนนี้ครอบครัวของเขามีญาติผู้ใหญ่หรือพี่น้องเหลือกี่คน

แถมตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างก็ต่างไปจากความฝันแล้ว เช่นนั้นนางควรทำเช่นไรต่อไปดี