เผด็จการสิ้นดี!

เมื่อไร้เจ้าบ่าว พิธีต่างๆ ก็ถูกยกเลิกทั้งหมดทำให้แขกที่มาในงานทยอยกันกลับอย่างกร่อยๆ ส่วนเจ้าสาวที่ควรต้องเข้าห้องหอที่เตรียมไว้กลับต้องถูกพาไปที่พักเรือนนอกจวนก่อนตามคำสั่ง

“คุณหนูเจ้าคะ พวกเราจะทำเช่นใดดี” เสี่ยวจูร้องไห้และกอดแขนนายสาวของตนแน่น

“ในเมื่อยังไม่เข้าพิธีแต่งงาน งั้นก็ควรส่งข้ากลับบ้าน”

“นั่นมิได้ขอรับ นี่เป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพใหญ่ ในเมื่อเกี้ยวรับเจ้าสาวมาแล้วก็ถือว่าตอนนี้ท่านเป็นคนของแม่ทัพเซียวแล้ว หากท่านแม่ทัพไม่มีคำสั่ง ท่านก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

เผด็จการสิ้นดี!

เมื่อเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นนี้ นางก็อดขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้

เจ้าแม่ทัพเฮงซวยเอ๊ย...ข้าหรืออุตส่าห์สงสารที่ท่านต้องถูกน้องสาวข้าใส่ร้ายว่าเป็นโจรกบฏจนโดนประหาร อยากช่วยเปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่ต้องตายอนาถให้กลายเป็นรอด แต่ท่านกลับเนรคุณทำให้ข้าต้องกลายเป็นเจ้าสาวที่ถูกทุกคนหัวเราะเยาะขายหน้า แต่งงานโดยไร้เจ้าบ่าวไม่พอ แถมต้องถูกเนรเทศไปอยู่เรือนนอกห้ามเข้าจวนอีก

‘นี่ข้าตัดสินใจผิดหรือไม่ที่เลือกจะแต่งงานกับท่านแม่ทัพหัวสุนัขผู้นี้แทนที่จะเลือกหนีไปตายเอาดาบหน้า ข้าต้องการช่วยท่าน แต่ท่านกลับตอบแทนเช่นนี้ ช่างไม่รู้บุญคุณคนจริงๆ’ 

หญิงสาวพยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อให้ตัวเองสงบลง หลินอวี้เหม่ยสังหรณ์ใจว่าชีวิตต่อจากนี้อาจจะไม่ง่ายเหมือนที่คิด

“ช่างเถอะ ในเมื่อเขาไม่อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยข้าก็จะได้มีเวลาเตรียมใจและคิดวางแผนอีกหน่อย” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างปลงๆ คิดในแง่ดี

ตอนนี้นางยังไม่ถือว่าแต่งงานกับท่านแม่ทัพ ก็ยังไม่นับว่าเป็นภรรยาของเขา หากว่าหมอนั่นเกิดโชคร้ายปราบโจรแล้วตายในหน้าที่ขึ้นมา นางก็ไม่ต้องเป็นม่าย แล้วเขาก็ไม่ต้องกลายเป็นกบฏในอนาคตแถมยังอาจได้รับเกียรติยศมีความดีความชอบเพิ่ม เท่านี้นางก็จะหลุดพ้นชะตากรรมไม่ต้องตายไปพร้อมกับเขาแล้วไม่ใช่หรือ

พอคิดเช่นนี้ หลินอวี้เหม่ยก็ยิ้มออกมาได้ งั้นชีวิตนี้นางก็รอดแล้ว ควรใช้ให้ดีๆ สิ

“คุณหนูเชิญขึ้นรถม้าทางนี้ขอรับ” ทหารผู้นั้นเอ่ยพร้อมกับเดินนำไปที่รถม้าที่จัดเตรียมไว้ให้

“ได้ งั้นก็รีบไปกันเถอะ” หญิงสาวมองไปที่ประตูจวนแม่ทัพที่ถูกปิดลงก่อนหันหลังแล้วเดินไปขึ้นรถม้าจากไป

เรือนนอกจวนแม่ทัพเซียวตั้งอยู่นอกเมืองห่างไกลจากจวนใหญ่มาก เมื่อก่อนเคยใช้เป็นที่อยู่ของท่านแม่ทัพตอนสมัยวัยเยาว์ แต่เมื่อท่านแม่ทัพย้ายจวนใหม่ ที่นี่ก็ถูกปิดละเลยไม่มีใครสนใจจนแทบจะกลายเป็นเรือนร้างแม้จะได้ชื่อว่าเป็นของแม่ทัพใหญ่ แต่ก็ดูค่อนข้างเก่าซอมซ่อ ทรุดโทรม และไม่ใหญ่โตโอ่อ่าดั่งเช่นจวนหลัก ประตู หน้าต่างบางบานชำรุดบิดเบี้ยวจนน่ากลัวว่าเพียงเปิดเบาๆ ก็จะหลุดคามือได้

“คุณหนู...”

เสี่ยวจูรีบกระชับแขนนายสาวไว้แน่น มองเรือนตรงหน้าที่คล้ายบ้านผีสิงเสียมากกว่าจะให้คนอยู่อาศัย

“คุณหนู พวกเราจะต้องอยู่ที่นี่กันจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“ก็คงต้องเป็นเช่นนั้น”

หลินอวี้เหม่ยตอบอย่างจนใจ พลางมองไปที่ลานด้านหน้าของเรือนที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้ร่วงจากต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านเหนือหัว สวนรอบๆ เต็มไปด้วยหญ้าสูงที่ไม่ได้รับการตัดแต่ง และดอกไม้ป่าที่ขึ้นเองอย่างไร้ทิศทาง

บรรยากาศรอบเรือนดูเงียบเหงาและรกร้างเหมือนถูกลืมเลือนไป ทุกสิ่งทุกอย่างในเรือนนี้ล้วนส่งกลิ่นอายของความถูกละเลย ดูเย็นชาไม่มีความอบอุ่นหรือความสวยงามใด ๆ ช่างเหมาะสำหรับเจ้าสาวผู้ถูกทิ้งไว้ในวันแต่งงานอย่างนางเสียนี่กระไร

“ถึงเรือนแล้วงั้นข้าน้อยขอตัวก่อน” ทหารหน้าเข้มที่อุตส่าห์คุมตัวนางมาส่งจนถึงที่หมายเอ่ยขึ้นมาดื้อๆ นอกจากเขาแล้ว พวกบ่าวไพร่ที่ติดตามมาไม่มีเลยสักคน ทำราวกับเนรเทศนักโทษก็ไม่ปาน

“เดี๋ยวก่อน แล้วเรือนนี้มีผู้ใดอยู่บ้าง”

“ตอนนี้มีแค่ท่านกับสาวใช้ แล้วก็มีบ่าวที่ดูแลเรือนอีกสองสามคนเท่านั้น แต่ท่านอย่าห่วงไปเลย บ่าวพวกนั้นหากไม่มีคำสั่งก็จะไม่ออกมาเพ่นพ่านรบกวนพวกท่าน”

“ว่าไงนะ!”

“เพราะเป็นสถานการณ์เร่งด่วนท่านแม่ทัพจึงสั่งการไม่ทัน ขอให้ท่านโปรดอภัย และทนอยู่ไปก่อนจนกว่าท่านแม่ทัพจะกลับมา”

“แล้วท่านแม่ทัพของพวกเจ้าจะกลับมาเมื่อใดเล่า” ไม่ใช่ว่าเอานางมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วไม่คิดจะกลับมารับหรอกนะ

“เรื่องนั้นข้าน้อยก็ไม่อาจตอบได้ขอรับ ข้าน้อยขอตัวก่อน” พอขาดคำนายทหารหน้าขึงขังผู้นั้นก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดีอีก ทำราวกับรับคำสั่งเจ้านายมาปล่อยสุนัข ปล่อยเสร็จก็กลับไป

“คุณหนู แล้วเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ที่นี่เก่าแล้วก็ทรุดโทรมมาก คุณหนูจะอยู่อย่างไร มิสู้เรากลับไปที่เรือนสกุลหลินก่อนดีหรือไม่”

“เจ้าก็ได้ยินคำสั่งของเขาแล้วมิใช่หรือ หากเราหนีกลับไป นั่นก็เท่ากับขัดคำสั่งท่านแม่ทัพน่ะสิ อีกอย่างกลับไปตอนนี้ท่านพ่อจะว่าอย่างไร”

ลำพังต้องอับอายขายหน้าเรื่องน้องสาวตัวแสบที่นางวางยาไว้ก่อนจากมาก็แย่แล้ว ป่านนี้ทั้งบ้านคงกำลังลุกเป็นไฟ ขืนนางกลับไปตอนนี้ก็อาจโดนลูกหลง หลินซูหนิงคงไม่ปล่อยนางไปแน่ งั้นก็มิสู้ทนอยู่ที่กันดารนี่ไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยก็น่าจะสงบกว่าเรือนที่สกุลหลิน

แต่คิดอีกทีการที่นางช่วยทำให้น้องสาวตัวร้ายและหานเจี้ยนขวิ้นได้สมหวังแต่งงานกันไวขึ้นกว่าเดิม ทั้งสองคนนั่นก็ควรจะขอบคุณพี่สาวคนนี้สิถึงจะถูก เพราะถึงอย่างไรสุดท้ายผีเน่ากับโลงผุก็ต้องลงเอยกันในตอนจบอยู่แล้วนี่นาแถมไม่ต้องมีพี่สาวอย่างนางคอยขัดขวางทางรักด้วย งั้นนางก็แค่ช่วยให้มันเกิดขึ้นไวกว่าเดิมเท่านั้น

การเลือกของนาง ก็ควรทำชะตากรรมของทุกคนเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีกว่าเดิมสิ แต่ไฉนนางจึงต้องถูกส่งมาอยู่ที่กันดารเช่นที่นี่ด้วย ไม่ต่างกับถูกส่งมาอยู่ตำหนักเย็นเลย ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้าแม่ทัพหัวสุนัขผู้นั้นแท้ๆ รู้เช่นนี้นางไม่แต่งให้เขาก็ดี

“คุณหนูกำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”

“เปล่า ไปเถอะ พวกเรารีบยกข้าวของเข้าเรือนกัน”