จับได้คาหนังคาเขา

หลินซูหนิงหน้าแดงก่ำ อดเขินไม่ได้แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเมื่ออีกฝ่ายยื่นริมฝีปากมาจูบที่ปากอิ่ม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองลอบพบกันลับหลังผู้คน

“คุณชายหาน เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”

“เห็นก็เห็นสิ ถึงอย่างไร อีกไม่นานข้าก็ต้องให้แม่สื่อมาสู่ขอเจ้าไปเป็นฮูหยินของข้าอยู่แล้ว”

แต่ข้าอยากเป็นฮูหยินของจวนท่านแม่ทัพใหญ่มากกว่าฮูหยินของรองแม่ทัพปลายแถวอย่างท่านนี่นา หลินซูหนิงได้แต่ตอบโต้ในใจอย่างหงุดหงิดที่ทุกอย่างผิดแผนไปหมดไม่ได้อย่างใจนาง

ทำไมนะ วาสนาดีๆ ถึงต้องไปตกที่นังพี่รองนั่นตลอด

“เอ๊ะ! นั่นแก้มเจ้าทำไมเป็นรอยแดงเช่นนี้เล่า” จู่ๆ ชายหนุ่มก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้างามของคนรัก

“เอ่อ...เป็นเพราะข้ารีบมาหาท่าน เลยสะดุดล้มน่ะสิเจ้าคะ” หลินซูหนิงตอบพลางนึกอยากหักคอพี่สาวที่ทำให้แก้มนางมีรอยช้ำ

“โถ...ยอดรักของข้า เจ้าช่างน่าสงสาร มาเถอะข้าจะช่วยรักษาแผลให้เจ้าเองนะ”

หานเจี้ยนจวิ้นกระซิบคำหวาน พร้อมกับโน้มลงจุมพิตที่แก้มและริมฝีปากของนางอย่างหลงใหล จนทำให้สาวน้อยอดเคลิ้มตามไม่ได้

“เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยว่าคิดถึงข้าหรือไม่”

“คิดถึงสิเจ้าคะ ข้าย่อมคิดถึงท่านเพียงผู้เดียว”

“ชื่นใจนักคนดีของข้า” พอขาดคำ รองแม่ทัพหนุ่มจึงช้อนอุ้มตัวนางขึ้นไปบนรถม้าที่เขาเตรียมไว้ พร้อมกับเริ่มบรรเลงบทเพลงรักกับนางอย่างเร่าร้อนด้วยความเสน่หาเหมือนอย่างที่เคยลักลอบทำกันมาตลอด

โดยทั้งสองหารู้ไม่ว่ามีใครบางคนมาเห็นภาพนั้นเข้าเต็มสองตา หลินจื่อชิงเบิกตาค้าง กำจดหมายที่ลูกสาวคนรองยัดใส่มือเขาก่อนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแน่น เมื่อแรกที่เห็นข้อความในจดหมายนั่นเขาก็งุนงงว่าหมายถึงสิ่งใด เพราะความสงสัยจึงตามมาดู แล้วก็ได้เห็นภาพไม่คาดฝันตรงหน้า

พรึ่บ!

นายท่านหลินเดินตรงไปที่รถม้าก่อนกระชากเปิดผ้าม่านอย่างแรงด้วยความโมโห ทำให้สองหนุ่มสาวที่กำลังร่วมรักกันอยู่ด้านในตกใจสุดขีด

“กรี๊ด...ท่านพ่อ!”

“นายท่าน”

ชัดกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว นางหญิงร่านรักที่กำลังเปลื้องผ้าพลอดรักกับบุรุษในรถม้าอย่างเร่าร้อนนั่น ไม่ใช่หลินซูหนิง บุตรีสุดที่รักของเขาแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีก!

“เจ้า! นางลูกไม่รักดี”

“ท่านพ่อโปรดฟังข้าก่อน ท่านกำลังเข้าใจผิดนะเจ้าคะ” หลินซูหนิงรีบคว้าเสื้อผ้ามาปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าของตนจ้าละหวั่น ขณะที่หานเจี้ยนจวิ้นถึงกับหน้าถอดสีทำตัวไม่ถูก

จับได้คาหนังคาเขาเพียงนี้ ยังมีอันใดให้เข้าใจผิดได้อีก หลินจื่อชิงได้แต่กำหมัดแน่นด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน หันไปเจอท่อนไม้วางอยู่แถวนั้นก็รีบฉวยคว้ามาและหวดไปที่สองหนุ่มสาวตรงหน้าไม่ยั้ง

ผลัวะ! ผลัวะ!

“เจ้า! นางลูกไม่รักดี”

“ท่านพ่อ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าผิดไปแล้ว ฮือๆ โอ๊ย!”

หลินซูหนิงไม่คาดคิดว่าตนจะถูกบิดาจับได้และลงมือรุนแรง จึงรีบลนลานตะกายลงจากรถม้าในสภาพที่น่าอนาถ เสื้อผ้างดงามหลุดลุ่ยแทบเปลือยของสงวนออกมาต่อหน้าธารกำนัล ขณะที่หานเจี้ยนจวิ้นก็รีบตามลงมาติดๆ พร้อมกับหลบไม้ที่ทุบลงมาไม่ยั้ง แต่ก็หลบไม่พ้นโดนตีจนศีรษะแตกเลือกไหลอาบหน้า

เสียงเอะอะดังลั่นนั่น ทำให้คนในบ้านวิ่งออกมาดู เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีชาวบ้านที่มาร่วมส่งตัวเจ้าสาวแถวนั้นมามุงดูความบันเทิงของบ้านสกุลหลินกันอย่างครึกครื้น และโจษจันกันอย่างสนุกปาก

วันมงคลเช่นนี้ พี่สาวคนรองออกเรือนโดยไร้เงาเจ้าบ่าวมารับ ส่วนน้องสาวคนที่สามผู้ได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่งดงามเพียบพร้อมแต่กลับแอบลักลอบพลอดรักกับรองแม่ทัพหนุ่มจนโดนบิดาจับได้คาหนังคาเขา ต้องหนีหัวซุกหัวซุนจนผ้าผ่อนหลุดลุ่ย เรียกว่างามหน้าไปทั้งเมือง

******************