ความสุขในบ้าน

บ้านหลังเล็กของบัณฑิตหยางอวิ๋นเฉิงที่อาศัยกับครอบครัวมีเพียงห้องเดียว เสิ่นชิงเซียนต้องปูเสื่อบาง ๆ นอนที่มุมห้องอีกด้านหนึ่ง เด็กแฝดสองคนนอนบนฟูกเก่าค่อนข้างบางใกล้กับบิดา ทั้งห้องหมอนมีเพียงสองใบ หยางอวิ๋นเฉิงใช้หนึ่งใบและเด็กสองคนหนุนด้วยกันอีกใบ

เสิ่นชิงเซียนห่มผ้าผืนบางใช้แขนหนุนศีรษะ นางนอนหันหลังเข้าข้างฝา แต่ละวันไม่คิดมาก เพียงให้ผ่านพ้นไปเพื่อเริ่มต้นวันใหม่

นางไม่เคยรู้ว่าสายตาคมคู่หนึ่งเฝ้ามองดูนางและเด็กสองคนสลับกันเนิ่นนาน กว่าจะนอนหลับได้ในแต่ละวันนับว่ายากยิ่งนัก

หยางอวิ๋นเฉิงมองสามชีวิตที่ร่วมชะตากรรมเดียวกับเขาในใจนึกโทษตัวเองอยู่อย่างนั้น เสิ่นชิงเซียนแต่งกับเขา เขาก็ป่วยแล้วก่อนหน้านี้ มิหนำซ้ำยังเดินไม่ได้ นางต้องตกระกำลำบากเลี้ยงเขาและลูกของเขา ร่างกายก็ผอมแห้งไม่ต่างกันแต่เขากลับให้ชีวิตดี ๆ แก่นางและลูกไม่ได้เลย

นางเลือกจะทิ้งไปก็ย่อมได้ วันที่นางหายไปเป็นเวลานานเขาเริ่มเตรียมใจแล้วว่านางอาจจะไม่กลับมาทนความยากจนกับครอบครัวเขา แต่นางก็กลับมาพร้อมอาหารที่ช่วยให้เขาและลูกได้อิ่มท้อง

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานที่เขาควรปกป้องถือเป็นสิ่งที่สมควรทำที่สุดแล้ว

หยางอวิ๋นเฉิงหลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจหนักอึ้งราวกับก้อนหินกดทับอยู่บนอก เขาไม่เคยรู้สึกว่าความเงียบยามค่ำคืนจะน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้

ในความมืด เขามองเห็นเงาหลังบอบบางของสตรีที่ห่มผ้าบาง ๆ นอนนิ่งอยู่ไม่ไกลนัก มองเห็นแผ่นหลังนั้นแล้ว ใจเขากลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เขาเป็นสามีแต่กลับไม่อาจเป็นหลักให้ภรรยาพึ่งพา เป็นบิดาแต่กลับไม่มีปัญญาปกป้องเด็กสองคนให้พ้นคำครหานินทา

ร่างกายที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงนี้ ทำให้เขากลายเป็นเพียงบางอย่างที่ไร้ค่าในบ้านของตนเอง

หากวันนั้นเขาไม่หลงเชื่อ ไม่ดื่มชาที่นางผู้นั้นยื่นให้ ไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดันของคำว่ารับผิดชอบ ไม่ยอมให้ความอ่อนแอชั่วขณะหนึ่งกำหนดชะตาทั้งชีวิต

หยางอวิ๋นเฉิงหัวเราะเยาะตนเองในใจว่าคนที่เอาแต่โทษตัวเองก็มิใช่คนเข้มแข็งอันใด

เขาขยับนิ้วมือเล็กน้อย ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาตามเส้นเอ็น แม้แต่การกำหมัดแน่น ๆ ยังทำได้ยากเย็น

"ข้าไร้ค่าถึงเพียงนี้หรือไร"

เขาพึมพำในลำคอ เสียงแผ่วเบาจนแม้แต่ตนเองยังแทบไม่ได้ยิน

ในบ้านหลังนี้เสิ่นชิงเซียนเป็นผู้ตื่นเช้าหาฟืน หาอาหาร รับคำดูถูกแทนเขา เป็นนางที่ยืนอยู่แถวหน้าเสมอ ส่วนเขาได้แต่นั่งฟัง นอนฟัง และรอให้ผู้อื่นตัดสินชะตา

ภาพเมื่อวานผุดขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเพื่อนบ้านที่ดูแคลน เสียงกล่าวหาที่ไม่ให้เกียรติและเงาร่างของนางที่ก้าวออกมารับหน้าแทนเขาโดยไม่ลังเล

เขาควรเป็นคนยืนตรงนั้น ควรเป็นคนพูดและปกป้อง แต่กลับเป็นนาง ภรรยาที่เขาแทบไม่เคยให้สิ่งใดตอบแทน

หยางอวิ๋นเฉิงลืมตาขึ้น มองไปยังเด็กสองคนที่นอนซบกันอยู่บนเสื่อ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แม้หลับก็ยังมีร่องรอยของความระแวดระวัง เด็กที่ยังไม่ทันเติบโต ก็ต้องเรียนรู้ว่าตนเป็นภาระของผู้อื่น

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นลงไปลึกยิ่งกว่าพิษร้ายแรงใดไหลเวียนอยู่ในกาย

ความคิดนั้นทำให้หัวใจเขาสั่นไหว เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่หยางอวิ๋นเฉิงไม่เพียงอยากมีชีวิตอยู่แต่เริ่มอยากยืนได้ด้วยตัวเอง

แม้จะต้องคลาน ต้องทนเจ็บหรือแม้แต่ต้องเริ่มจากความว่างเปล่า ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจเขาจะไม่ยอมเป็นภาระของนางตลอดไป

ในความมืดนั้นดวงตาคมของชายหนุ่มค่อย ๆ ฉายแววแน่วแน่ขึ้นมาเป็นประกายจาง ๆ ที่แม้ยังริบหรี่แต่ก็เป็นแสงแรกของไฟที่กำลังจะลุกขึ้นในใจเขาเอง

รุ่งเช้าของวันใหม่แสงสีอ่อนทอแสงบาง ๆ ผ่านช่องหน้าต่างไม้ผุพัง เข้ามาแตะต้องเรือนเล็กทีละนิด รุ่งเช้ามาเยือนอย่างเงียบงันเช่นเคย ทว่าในลานครัวเล็ก ๆ กลับมีชีวิตชีวาเกินกว่าทุกวัน

ไอน้ำจากหม้อยาลอยเอื่อย กลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ คลุ้งไปทั่ว เสิ่นชิงเซียนยืนอยู่ข้างเตา ทั้งคนยาสลับกับหั่นผักอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางเสียงฟืนแตกดังเป๊าะแป๊ะ นางกลับฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

ทำนองแปลกหู ไม่ใช่เพลงพื้นบ้านที่ชาวบ้านคุ้นเคย แต่เสียงนางใส นุ่ม และร่าเริง จนทำให้บรรยากาศทั้งเรือนอบอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยวหานเป็นคนแรกที่โผล่หน้าออกมาจากห้อง เด็กชายยืนชะงักอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาคมเล็ก ๆ ฉายแววประหลาดใจ เขาไม่คุ้นกับเสียงหัวเราะและบทเพลงในบ้านหลังนี้

"ท่าน..."

เขาเอ่ยเสียงแผ่ว เหมือนกลัวว่าเสียงนั้นจะหายไปหากเรียกดังเกิน

เสิ่นชิงเซียนหันมายิ้มให้

"ตื่นแล้วหรือ เสี่ยวหาน ล้างหน้าแล้วมานั่งรอ เดี๋ยวก็ได้กินข้าวเช้าแล้วนะ"

รอยยิ้มนั้นอบอุ่นจนเสี่ยวหานเผลอพยักหน้ารับ ก่อนจะยืนนิ่งมองอยู่อย่างนั้น

ไม่นาน เสวี่ยเอ๋อร์ก็คลานลงจากเสื่อ วิ่งต้วมเตี้ยมออกมาจากห้อง ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้ยินเสียงเพลง เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก วิ่งเข้าไปหาเสิ่นชิงเซียน

"ท่านแม่ ท่านแม่"

เสวี่ยเอ๋อร์วิ่งวนรอบตัวนางเหมือนผีเสื้อเริงระบำ ชายเสื้อเล็ก ๆ โบกสะบัดตามจังหวะก้าวไปมา นางหัวเราะเสียงใส บางครั้งก็ยื่นมือไปดึงชายแขนเสื้อเสิ่นชิงเซียน บางครั้งก็หมุนตัวเล่นเองอย่างร่าเริง

"ระวังสิ เจ้าอย่าล้มล่ะ"

เสิ่นชิงเซียนหัวเราะ พลางยื่นมือไปรั้งเด็กหญิงไว้เบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นใสกระจ่าง แตกต่างจากความเงียบหม่นหมองที่เคยปกคลุมบ้านหลังนี้มานานแสนนาน

หยางอวิ๋นเฉิงนั่งพิงหมอนอยู่ในห้อง ได้ยินทุกอย่างชัดเจน เสียงเพลง เสียงหัวเราะ เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งไปมา

เขาหลับตาลงชั่วครู่ ภาพในหัวซ้อนทับกับความจริงตรงหน้าอย่างแปลกประหลาด

นี่คือบ้านของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความอึดอัด ความอับอาย และความสิ้นหวัง แต่ยามนี้กลับมีชีวิต มีเสียงหัวเราะ และมีรอยยิ้ม

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งแววตาคมนั้นไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดอีกต่อไป หากมีบางสิ่งอ่อนโยนแทรกซึมเข้ามาอย่างช้า ๆ

เสิ่นชิงเซียนยกถ้วยยาออกจากเตา เป่าเบา ๆ

กลิ่นยาขมปนกับกลิ่นอาหารเช้าและเสียงเพลงที่ยังฮัมต่อไม่ขาดสาย

รุ่งเช้าวันนี้เป็นเช้าที่สามพ่อลูกไม่เคยคิดว่าจะได้พบในบ้านหลังนี้มาก่อน

ไอน้ำจากถ้วยยาลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ เสิ่นชิงเซียนยกถ้วยเข้ามาใกล้เตียง ระมัดระวังทุกย่างก้าวราวกับกลัวจะทำให้ผู้ป่วยไม่สบาย

"ยาร้อนอยู่ ข้าจะป้อนให้"

เสียงนางนุ่มนวล บางเบา ต่างจากวันที่เอ่ยด้วยเหตุผลหรือความเด็ดขาด หยางอวิ๋นเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ

เสิ่นชิงเซียนนั่งลงข้างเตียง ใช้ช้อนตักยา เป่าเบา ๆ จนไอจางลง มือเรียวยื่นไปตรงหน้าเขาโดยไม่ลังเล

"อ้าปากหน่อย"

คำพูดธรรมดา หากกลับทำให้หัวใจเขาสะดุดวูบ หยางอวิ๋นเฉิงขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะโน้มหน้าไปดื่มยาจากช้อนนั้น

ชั่วขณะที่เขายกสายตาขึ้น กลับสบเข้ากับดวงตากลมโตของเสิ่นชิงเซียนพอดี

ระยะห่างใกล้เกินไปจนเขามองเห็นขนตางอนยาว ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างนางที่ไม่ใช่กลิ่นเครื่องหอม หากเป็นกลิ่นสะอาดของผ้าแห้งจากแดด

มือที่ถือช้อนของนางสั่นไหวเล็กน้อย นางเบิกตาขึ้น ก่อนจะรีบหลบสายตาอย่างไม่รู้ตัว

"ขมหรือไม่"

นางถามเสียงเบาเกินไป

หยางอวิ๋นเฉิงกระแอมในลำคอ หันหน้าไปอีกทาง

"ข้าทนได้"

ทั้งสองต่างเงียบงัน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ เสิ่นชิงเซียนรีบตักยาอีกช้อน แต่คราวนี้นางไม่กล้ามองหน้าเขา สายตาจับอยู่ที่ผิวยานิ่ง ๆ ราวกับว่ามันสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด

หยางอวิ๋นเฉิงเองก็จ้องไปยังฝาผนังไม้เก่า

ใบหูใต้เส้นผมกลับร้อนผ่าวโดยไม่อาจอธิบายได้

เสี่ยวหานที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นอย่างสงสัย ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก วิ่งไปกอดขานาง

"ท่านแม่ หน้าแดงแล้ว"

เสิ่นชิงเซียนสะดุ้งเล็กน้อย รีบลูบหัวเด็กหญิงกลบเกลื่อน

"พูดอะไรของเจ้า รีบไปนั่งดี ๆ เดี๋ยวข้าจะป้อนข้าว"

หยางอวิ๋นเฉิงหลับตาลงชั่วครู่ ริมฝีปากยังคงมีรสขมของยา แต่ข้างในกลับอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ รู้เพียงว่าเช้าวันนี้ ต่างจากทุกวันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง