อดีตหรืออนาคต

เช้าวันที่อากาศเย็นสบาย ไอหมอกจาง ๆ ลอยอยู่เหนือทุ่งนา

วันนี้หลังจากจัดการงานบ้าน ทำอาหารให้สามีและเด็ก ๆ เสิ่นชิงเซียนแบกจอบไม้ พาดตะกร้าใส่เมล็ดผักที่ค้นเจอในครัวเดินออกจากบ้าน นางจะออกไปสำรวจดูพื้นที่เพาะปลูกเสียก่อน เพื่อพลิกดินปลูกผักไว้กินเอง

ทางเดินดินแดงคดเคี้ยวผ่านบ้านเรือนหลายหลัง ยามเช้าผู้คนเริ่มออกมาทำงาน เสียงพูดคุยแว่วมาเป็นระยะ

นางก้าวผ่านศาลาไม้หลังหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงสตรีสูงวัยพูดคุยกันหลายคน

"ข้าก็ว่าแปลก รับของคนอื่นแล้วไม่ยอมรับว่าได้ อย่างนี้ไม่เรียกว่าโลภจะเรียกว่าอะไร"

เสียงนั้นนางจำได้ เป็นเหยียนซื่อที่มาบ้านนางเมื่อวาน เสิ่นชิงเซียนชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว มือที่จับด้ามจอบแน่นขึ้นเล็กน้อย

"ใช่ ๆ"

สตรีอีกคนพยักหน้า

"หลานสาวข้าเอาไข่ไปให้ถึงบ้าน ยังทำหน้าใสซื่อบอกว่าไม่เคยได้รับ"

"เด็กคนหนึ่งจะโกหกผู้ใหญ่ได้อย่างไร"

เหยียนซื่อถอนหายใจ

"ข้าเลี้ยงดูอิงอิงมาเองกับมือ นิสัยอย่างไรข้ารู้ดีที่สุด"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงเข้าในอกเสิ่นชิงเซียน

"ยิ่งเป็นภรรยาบัณฑิต ยิ่งควรรักษาหน้าตา"

สตรีอีกคนส่ายหน้า

"ต่อหน้าคนอื่นพูดอย่างหนึ่ง ลับหลังทำอีกอย่างหนึ่ง ข้าว่าร้ายแรงนะ"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น แต่ไม่ดังนัก ล้วนเต็มไปด้วยความนัย

เสิ่นชิงเซียนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวต่อไปอย่างเงียบ ๆ นางไม่หันกลับไป ไม่ทักทายหรือโต้เถียงเพราะในใจนางรู้ดี ว่าคนที่เชื่อไปแล้วคำอธิบายก็เป็นเพียงข้อแก้ตัว

สายลมพัดผ่านพาเอาคำพูดเหล่านั้นลอยตามหลังมา

"น่าสงสารบัณฑิตหยาง ได้ภรรยาเช่นนี้"

"เมื่อก่อนนางดูใสซื่อ เรียบร้อยไม่ค่อยพูด ข้าถึงสนับสนุนให้ผู้ใหญ่จับคู่กับบัณฑิตหยาง ไม่นึกว่าแท้จริงนิสัยร้ายกาจ"

มือของเสิ่นชิงเซียนสั่นเล็กน้อย แต่ฝีเท้ายังคงมั่นคง เมื่อเดินมาถึงแปลงดิน นางวางจอบลง มองผืนดินแห้งแตกระแหงตรงหน้า

"ดินแข็งเพราะถูกทิ้งไว้นาน"

นางพึมพำกับตนเอง

"แต่ถ้าพลิกมันใหม่ ใส่น้ำ ใส่เมล็ด มันก็ยังงอกได้"

เสิ่นชิงเซียนคุกเข่าลงเริ่มขุดดินทีละน้อย สีหน้าสงบนิ่ง แต่ในแววตากลับมีประกายเยือกเย็น

'ไข่เพียงไม่กี่ฟอง ทำให้คนมองข้าเป็นโจร ช่างเถอะวันหนึ่งความจริงจะปรากฏเอง'

จอบกระแทกดินดังฉับ เหมือนเป็นสัญญาณเริ่มต้นบางสิ่งว่าเรื่องนี้ยังไม่จบลงง่าย ๆ

ตั้งแต่เรื่องไข่วันนั้น บ้านเหยียนซื่อก็เงียบหายไปจากชีวิตของเสิ่นชิงเซียนราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เหยียนอิงอิงไม่มาป้วนเปี้ยน เหยียนซื่อก็ไม่แวะเวียนมาอีก

คนในหมู่บ้านบางส่วนเงียบตาม บางส่วนกลับพูดกันมากขึ้น

ช่วงสายที่แสงแดดอ่อน ลมเย็นพัดเอื่อย เสิ่นชิงเซียนเปิดม่านหน้าต่างให้หยางอวิ๋นเฉิงได้รับแสงแดดอุ่น ๆ 

"วันนี้อากาศดี ข้าอยากนั่งรับแสงแดดสักครู่" เขาเอ่ยเสียงเรียบ

นางพยักหน้า ประคองหลังเขาช้า ๆ เอาหมอนสอดเข้าด้านหลังอย่างระมัดระวัง ตั้งแต่เขาเริ่มได้ยาดี อาการปวดลดลง แม้ยังเดินไม่ได้ แต่ร่างกายก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น

หยางอวิ๋นเฉิงนั่งลง มองไปรอบบ้าน ลานดินที่เคยรกได้ทำความสะอาดจนโล่ง ผ้าที่ตากเรียงเป็นระเบียบ กลิ่นอับจางหาย เหลือเพียงกลิ่นสะอาดของแดดและสมุนไพร

"บ้านดูเปลี่ยนไปมาก"

เขาเอ่ยเบา ๆ คล้ายพูดกับตนเอง เสิ่นชิงเซียนยิ้มบางกล่าวขึ้น

"ก็แค่จัดให้มันเข้าที่เข้าทางเท่านั้นเอง"

ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าบ้าน

"ไม่เห็นบัณฑิตหยาง ออกมานั่งหน้าบ้าน อาการคงยังไม่ดีขึ้นสินะ"

เป็นสตรีวัยกลางคนสองสามคน สายตาที่มองมานั้นไม่ได้มีไมตรีนัก เสิ่นชิงเซียนกำลังจะเอ่ยทัก แต่หนึ่งในนั้นก็ชิงพูดขึ้นก่อน

"ท่านบัณฑิตจะรู้หรือไม่ ว่าภรรยาของเขานี่เก่งนัก รับไข่จากบ้านคนอื่นแล้วยังกล้าปฏิเสธ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเอาเสียเลย"

คำพูดนั้นเหมือนหินก้อนหนึ่ง โยนใส่กลางลานบ้าน เสิ่นชิงเซียนชะงัก แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงทุ้มเรียบของหยางอวิ๋นเฉิงก็ดังขึ้นก่อน

"ไข่อะไรหรือ"

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาสงบนิ่ง แต่หนักแน่น เอ่ยถามเสิ่นชิงเซียน

"ผู้ใดให้ไข่มา"

ยังไม่ทันที่นางจะอ้าปากตอบ สตรีเหล่านั้นที่ยังยืนหน้าบ้านเหมือนตั้งใจจะให้คำพูดลอยเข้าไปกระทบหูคนด้านใน

"น่าเห็นใจแม่นางเหยียนซื่อกับหลานสาวจริง ๆ คนในหมู่บ้านรู้กันหมดไม่รู้บัณฑิตหยางรู้เรื่องหรือไม่"

หยางอวิ๋นเฉิงฟังอย่างตั้งใจ

จากนั้นจึงให้เสิ่นชิงเซียนเชิญพวกนางเข้ามา นางจึงจำใจต้องให้เข้าบ้าน เมื่อมาถึงหยางอวิ๋นเฉิงจึงได้เอ่ยถาม

"มีผู้ใดเห็นกับตาว่าไข่นั้นถึงมือภรรยาข้า"

คำถามเรียบ ๆ ทำให้บรรยากาศเงียบลงฉับพลัน ยิ่งเขาพูดคำว่าภรรยาได้เต็มปากเสิ่นชิงเซียนกลับยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า

"ก็แม่นางเหยียนซื่อพูดเอง"

"เหยียนอิงอิงก็บอกว่าให้แล้ว"

หยางอวิ๋นเฉิงยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่น

"อ้อ เช่นนั้นผู้ที่เห็นด้วยตาตนเอง กลับไม่มีสักคน"

เขานั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังพิงหมอนอยู่ แต่ท่าทีสงบนั้นกลับทำให้คนยืนรู้สึกต่ำกว่าโดยไม่รู้ตัว

"ภรรยาข้า ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ไม่ได้ออกจากบ้านไปไหน ข้าอยู่ในบ้าน ได้ยินเสียงทุกอย่าง หากมีผู้ใดนำของมา ย่อมไม่มีทางที่ข้าจะไม่รู้"

เสิ่นชิงเซียนหันมองเขาหัวใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก เขาเชื่อนางโดยไม่ถามและยังปกป้องนางโดยไม่ลังเล

"อีกอย่าง..."

หยางอวิ๋นเฉิงกล่าวต่อ น้ำเสียงยังคงสุภาพ แต่แฝงอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนสัมผัสได้ถึงอำนาจในตัวของเขา

"คนที่เอาคำพูดคนอื่นมาใส่ร้าย โดยไม่คิดไตร่ตรอง หากวันหนึ่งเรื่องไม่เป็นความจริง ชื่อเสียงของผู้พูด จะรับผิดชอบอย่างไร"

สตรีเหล่านั้นหน้าเสียถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สายตาของหยางอวิ๋นเฉิงนิ่งสงบ ไม่ดุดัน แต่มั่นคงราวกับผู้ที่ดูสูงส่งโดยชาติกำเนิดและรู้ดีว่าคำพูดมีน้ำหนักเพียงใด

"พวกข้า…ก็แค่พูดตามที่ได้ยินมา"

เสียงพวกนางเริ่มแผ่วลง

"เช่นนั้น"

เขาพยักหน้า

"ต่อไปก็จงฟังให้ครบ ก่อนจะพูดแทนผู้อื่น"

แม้ไม่มีคำตำหนิรุนแรง แต่กลับทำให้คนฟังอึดอัดจนอยากวิ่งหนี

ไม่นานสตรีเหล่านั้นก็รีบขอตัวจากไป สีหน้าไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนเชื่ออีกต่อไป

ลานบ้านกลับมาเงียบดังเดิม เสิ่นชิงเซียนยืนอยู่ข้างเขา นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"ท่าน…ไม่ถามข้าเลยหรือ"

หยางอวิ๋นเฉิงหันมามองนาง แววตานั้นสงบ อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่จำเป็น"

เขากล่าวช้า ๆ

"ข้าอาจมองไม่เห็นทุกอย่าง แต่ข้าได้ยินและข้ารู้ว่าในบ้านหลังนี้ไม่มีคนโกหก"

หัวใจของเสิ่นชิงเซียนเหมือนถูกบีบแน่นแล้วคลายออกในคราเดียว คำพูดเพียงไม่กี่คำ แต่หนักแน่นกว่าการปกป้องใด ๆ และนับจากวันนี้ข่าวลือเรื่องไข่จะเริ่มสั่นคลอนโดยที่นางไม่ต้องพิสูจน์อะไรเลย

ลมเย็นพัดผ่านลานบ้าน เสิ่นชิงเซียนยืนอยู่ใกล้หยางอวิ๋นเฉิงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ใกล้พอจะได้ยินลมหายใจ เห็นเส้นเลือดจาง ๆ บนข้อมือเขา และหัวใจของนางเต้นผิดจังหวะโดยไม่รู้ตัว

นางก้มลงจัดผ้าห่มปกปิดขาให้เขา มือเรียวเผลอแตะหลังมือของเขาเพียงชั่วครู่เดียว

แต่เพียงแค่นั้นหัวใจกลับเต้นแรงราวกับถูกกระชาก ภาพหนึ่งพุ่งขึ้นในหัวอย่างฉับพลัน

ไม่ใช่ลานดินเก่าหรือบ้านหลังเล็กหลังนี้

แต่เป็นท้องพระโรงโอ่อ่า หยางอวิ๋นเฉิงในชุดขุนนางขั้นสูง สีเข้มปักลายมังกร สีหน้าเย็นชา สงบนิ่งกำลังเจรจากับขุนนางคนอื่น เสียงแผ่วต่ำ แต่ทุกคำพูดคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ แผ่นดินถูกแบ่งเป็นชิ้น ๆ บนโต๊ะ ชีวิตผู้คนเป็นเพียงเศษฝุ่น

แล้วภาพนั้นก็ตัดฉับ

นางสวมชุดผ้าฝ้ายแบบชาวบ้าน มีเลือดอุ่นทะลักออกจากอก ปลายมีดเปื้อนเลือดในมือเขา

สายตาที่มองลงมาดูไร้เยื่อใย ไร้ความลังเล

"เจ้าก็เป็นเพียงเครื่องมือที่ไร้ประโยชน์แล้ว"

เสียงนั้นทั้งเย็นเยียบหยามเหยียดราวกับนางไม่เคยมีตัวตน

"อึก!"

เสิ่นชิงเซียนสะดุ้งสุดตัว ร่างทั้งร่างเย็นเฉียบราวกับถูกโยนลงบนน้ำแข็งเหงื่อแตกซึมตามไรผม มือสั่น ปลายนิ้วเย็นจนไร้ความรู้สึก

นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วก็อีกก้าว

"เจ้า…เป็นอะไร"

เสียงของหยางอวิ๋นเฉิงดังขึ้น โทนเสียงต่ำ สุขุม แฝงความกังวลอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

เสิ่นชิงเซียนเงยหน้ามองเขา บุรุษตรงหน้าคือคนป่วยอ่อนแอ สายตานั้นสงบ ซื่อตรง ไม่มีเค้าโครงของความโหดร้ายใด ๆ แต่หัวใจของนางกลับสั่นไม่หยุด

"ข้า…ข้าขอไปเอาน้ำ"

เสียงของนางแผ่วเบาแทบฟังไม่รู้เรื่อง

นางถอยออกมาอีกก้าว หลบสายตานั้นราวกับกลัวว่าเพียงสบตาภาพความน่ากลัวเมื่อครู่จะย้อนกลับมาอีกครั้ง

หยางอวิ๋นเฉิงมองตาม คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเหตุใดความใกล้ชิดเพียงครู่เดียวจึงทำให้นางหวาดกลัวถึงเพียงนี้ และเสิ่นชิงเซียนก็ไม่รู้เช่นกันว่าสิ่งที่นางเห็นคืออนาคตที่ยังไม่เกิด หรืออดีตที่เคยเกิดขึ้นแล้วในเส้นทางหนึ่งของโชคชะตา

เสิ่นชิงเซียนตักน้ำล้างหน้าแล้วดื่มน้ำชาลงไปหลายจอก ครุ่นคิดว่าสิ่งที่นางเห็นคืออะไร แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปกันแน่