Se connecterPartager
156
Date de publication:
2025-12-22 03:33:57
Dernier chapitre
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 363
ร้านทอผ้าแซ่ปิง“ขอบคุณนายท่าน”“ให้ข้าไปส่งข้างในไหม”“ไม่ต้อง แค่นี้ก็พอแล้ว ข้าไม่อยากให้คนในบ้านแตกตื่น” มะลิปฏิเสธน้ำใจของเจี้ยนคัง“ตามใจ ถ้าอย่างนั้นข้าขอลา”“เดี๋ยวก่อนนายท่าน” มะลิรั้งเขาไว้ด้วยคำพูด “ท่านมีม้าหรือไม่”“ทำไมหรือ”“ข้าเป็นห่วงจำปี ถ้าท่านมีม้าพรุ่งนี้มารับข้าไปหานางหน่อยได้ไหม”“ดูแลตัวเองให้หายก่อนดีกว่า ส่วนเพื่อนของเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เจ้าก็ได้ยินแล้วนี่ว่าอ๋องน้อยให้ข้าพาอาสะใภ้ของข้าไปช่วยดูแลนาง”“ถึงอย่างนั้นข้าก็อยากไปอยู่เป็นเพื่อนนางอยู่ดี ได้โปรดเถอะนะนายท่าน ข้าอยากให้นางฟื้นขึ้นมาแล้วเจอกับคนที่คุ้นเคย ไม่ใช่เจอแต่คนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้”คำพูดของนางมีเหตุผลพอที่จะให้เจี้ยนคังเริ่มใจอ่อน ในที่สุดเขาก็พยักหน้ารับ“จะให้มารับยามไหนล่ะ”“ถ้าเป็นยามเหม่าจะเช้าไปไหม”“เช้าแน่ ข้าจะมารับเจ้าต้นยามเฉินก็แล้วกัน เตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อม ถ้าข้ามาถึงแล้วไม่เห็นเจ้าข้าจะไปทันที” เขาตบท้ายด้วยคำขู่“ขอบคุณเจ้าค่ะนายท่าน” หญิงสาวคลี่ยิ้มยินดี ก้มศีรษะกล่าวขอบคุณจากใจก่อนจะบอกลาและกระโดดขาเดียวเข้าไปในบ้าน.....................หมู่บ้านชาวประมง“คารวะอ๋องน้
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 362
คำพูดของนางทำให้เขาอึ้งไปเลยทีเดียว นางคิดวิธีนี้มาได้อย่างไร แต่ก็ยอมปล่อยมือตามที่นางขอ“เจ้ารู้หรือเปล่าว่าตรงนี้ถึงกระท่อมของเพื่อนเจ้ามันห่างกันแค่ไหน”“ทราบเจ้าค่ะ แต่ข้ากระโดดเก่งมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก ข้าไปก่อนนะ”เจี้ยนคังมองหญิงสาวที่กระโดดขาเดียวจากไปด้วยความเร็วที่น่าทึ่งไม่วางตา จนกระทั่งมองเห็นว่าร่างบางเริ่มแรงแผ่วจึงก้าวเท้าตามไปประกบด้านหลัง ทิ้งระยะห่างประมาณสองก้าวยาว ๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไร กระทั่งนางยืนนิ่งแล้วค่อย ๆ วางเท้าข้างที่เจ็บลงบนพื้นพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบ“ให้ข้าช่วยไหม”“ว้าย! โอ๊ย..” หญิงสาวสะดุ้งตกใจเสียงทุ้มจากด้านหลัง เผลอก้าวเท้าหนีจนทำตัวเองเจ็บ ตามมาด้วยอาการเขินอายจนร้อนฉ่าไปทั้งตัว เมื่อถูกคนตัวใหญ่อุ้มเอาไว้อีกครั้งและก้าวเท้าเดินอย่างมั่นคง “ขะ ๆ ข้า ๆ เดิน ๆ เองได้ ปล่อยข้าลงเถอะ”“ข้าไม่อยากเสียเวลา ป่านนี้นายท่านของข้าคงเป็นกังวลแล้ว รีบไปกันดีกว่า”“ท่านก็นำไปก่อนสิเจ้าคะ เดี๋ยวข้ากระโดดตามไปเอง”“หยุดพูดก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วโยนเจ้ากลับเข้าไปอยู่กับงูในป่าเหมือนเดิม” คนขู่กระตุกยิ้มบางเบาเมื่อคำขู่ใช้ได้ผล……………
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 361
“แล้วถ้าดูแลได้ไม่ดีเล่า” หย่งเฟิงถามเผื่อเอาไว้“ก็อย่างที่ข้าบอก อาการของนางถือว่าสาหัสมากเพราะโดนผึ้งต่อยถึงสองรอบ อาการแพ้พิษอาจทำให้นางชัก และอาจจะหยุดหายใจได้ขอรับ”“เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก” หย่งเฟิงหยิบเงินก้อนหนึ่งมอบให้หมอ “พอหรือไม่”“มากเกินไปขอรับ”“เอาไปเถอะ ถ้าเจอคนป่วยที่ไม่มีเงินก็ช่วยรักษาให้พวกเขาบ้างก็แล้วกัน”“ขอบคุณนายท่าน ข้าจะแวะมาดูอาการให้นางทุกวัน แต่ถ้าตกดึกอาการนางน่าเป็นห่วงก็ไปตามข้าได้ตลอดนะขอรับ”“ขอบใจท่านมาก”“นายท่านขอรับ คือว่า..”“พูดมาเถอะ ถ้าเกี่ยวกับคนป่วยก็ไม่ต้องเกรงใจ”“ข้าขอละลาบละล้วงถาม นายท่านเป็นอะไรกับนางขอรับ”คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “มันเกี่ยวกับการรักษาด้วยเหรอท่านหมอ”“เกี่ยวสิขอรับ คือนางต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ปอดนางจะบวมน้ำเอาง่าย ๆ ถ้านายท่านเป็นคนอื่นข้าในฐานะหมอจะจัดการเรื่องนี้เอง”“เจี้ยนคัง” อ๋องน้อยเรียกองครักษ์เสียงเครียดเมื่อจบคำพูดของหมอวัยกลางคน เพราะเพิ่งนึกได้ว่าเพื่อนสนิทของคนเจ็บหายไป “ปิงปิงเพื่อนของนาง ข้าไม่แน่ใจว่ายังหลงอยู่ในป่าหรือเปล่า รีบไปตามหานางเดี๋ยวนี้เลย” แล้วบอกทิศทางที่เดินเข
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 360
“ข้าว่าไม่ดีหรอก เราควรไปตามหานางตอนนี้ดีกว่า หรือไม่ก็ลองถามชาวบ้านพวกนั้นดู นางเพิ่งจะฟื้นไข้นะ ถ้าเกิดไปเป็นลมอยู่ในป่าจะทำยังไง”มะลิได้แต่มองตามร่างใหญ่ที่เดินไปหาชาวบ้านที่กำลังหาหอยเหล่านั้นทีละคน สักพักก็เดินหน้านิ่วกลับมา“มีคนหนึ่งบอกว่าเห็นนางเดินไปทางนั้น น่าจะเข้าไปหาของป่าอย่างที่เจ้าคิดไว้นั่นแหละ”“แล้วจะเอาอย่างไร”“ตามไปดูสิ เขาบอกว่านางไปนานแล้วนะ ตั้งแต่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่คนเดียว แล้วตอนนี้คนอื่น ๆ หาหอยได้เต็มกระบุงแล้ว แต่นางยังไม่กลับมาแบบนี้ เจ้าไม่เป็นห่วงเพื่อนบ้างหรือ ถ้าเจ้าไม่ไปข้าไปคนเดียวก็ได้”“ไปก็ไปเจ้าค่ะ” มะลิเห็นความห่วงใยที่เขามีต่อเพื่อนก็ไม่ลังเล รีบเดินตามคนใจร้อนไปทันที“ป่าทึบขนาดนี้นางยังกล้าเข้ามา จิตใจนางทำด้วยดีหมีหรืออย่างไร” เขาเริ่มบ่นอย่างไม่พอใจเมื่อเข้าสู่เขตป่าได้ไม่นาน“นางต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้องนะเจ้าคะ ไม่ได้เกิดมามั่งมีเช่นท่าน” มะลิประชดใส่คนที่ขี้บ่นเกินเหตุ เพราะนางยังไม่รู้สึกว่าป่านี้รกทึบอย่างที่เขาว่าตรงไหนเลย“ทำเลี้ยงปากเลี้ยงท้องหรือเอาไปเลี้ยงคนอื่นหมด ข้ารู้นะว่านางเอาเงินไปทำอะไร”“ก็นางเป็นคนจิตใจดี นางกำพร้าพ่อแม
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 359
“ก็ตามที่ข้าน้อยบอก อาการของนางดีขึ้นมากแล้ว”“ข้าอยากไปดูให้เห็นกับตา พาข้าไปหานางได้ไหม”“ไม่ได้เจ้าค่ะ”“ทำไม”“มันไม่เหมาะสมนี่เจ้าคะ และข้าน้อยก็ไม่อยากมีปัญหากับจำปีด้วย”“ก็บอกนางไปว่าข้าตามไปเอาน้ำผึ้งก็ได้ และห้ามเจ้าบอกความรู้สึกของข้าให้นางรู้เด็ดขาด เพราะข้าจะบอกกับนางเอง”“ข้าพาท่านไปด้วยไม่ได้จริง ๆ แต่ถ้าท่านอ๋องน้อยจะแอบตามไปข้าก็จนปัญญา เพราะข้าไม่รู้ไม่เห็น”ใบหน้าถมึงทึงค่อยยิ้มได้เมื่อได้ยินดังนั้น “ขอบใจ”“ห้ามพลั้งปากบอกจำปีเด็ดขาดนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นนางคงโกรธข้ามาก”“ข้าไม่พลาดหรอก เจ้านั่นแหละที่ควรระวังปากเอาไว้ พูดเก่งเหลือเกิน” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป “ข้าไปก่อนนะ”“แล้วไม่ไปด้วยกันหรือเจ้าคะ”“เจ้าไม่ต้องมาสนใจหรอก” ก็นางบอกให้แอบไป เขาก็จะทำให้มันเหมือนจริงไปเลย“อะไรของเขา” มะลิบ่นเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน เพื่อเตรียมอาหารไปฝากจำปีด้วย....................หลังจากแยกกับหญิงสาวแล้วกุ้ยหย่งเฟิงก็เดินเข้าตรอกเล็ก ๆ เพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตา ตั้งใจจะไปที่ร้านขายยาที่จำได้ว่าอยู่ใกล้ ๆ กับปากตรอก เพื่อหาซื้อยาที่ดีที่สุดสำหรับรักษาคนโดนผึ้งต่อย“เรื
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 358
ตลาดนานาชาติ“เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิเพ่ยจู ทำตัวเหมือนใกล้จะตายไปได้”“ข้าเดินมาหลายร้านแล้วนะเจ้าคะคุณหนู” สาวรับใช้วัยสิบเจ็ดพูดกับคุณหนูที่นั่งรออย่างสบายใจอยู่ในเพิงหลังหนึ่ง ปล่อยให้นางต้องเดินหาน้ำผึ้งกับเมล็ดกาแฟคั่วไปทั่วทุกร้านตั้งแต่ทิศเหนือจรดใต้ ทิศตะวันออกจรดตะวันตกอยู่คนเดียว“แล้วได้มาไหม”“ยังไม่ได้เจ้าค่ะ”“งั้นก็เดินต่อไปจนกว่าจะได้ของมา ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”“ขอข้านั่งพักสักครู่นะเจ้าคะคุณหนู”“ห้ามพักจนกว่าจะได้ของที่ข้าต้องการ ไปสิ!” ไป๋หลานตะคอกใส่สาวใช้อย่างหมดความอดทน ไม่สนว่าใครจะผ่านมาได้ยิน เพราะพวกมันไม่ใช่ชนชั้นสูงที่นางต้องให้เกียรติ หรือกลุ่มคนที่นางต้องทำการค้าร่วมด้วย“เจ้าค่ะคุณหนู” สาวใช้ผู้ต่ำต้อยจำต้องทนฝืนความเมื่อยล้าของขาแข้ง รีบวิ่งไปจากนายสาวผู้เอาแต่ใจ…………………..กุ้ยหย่งเฟิงรีบลุกจากที่นั่งเมื่อสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลมองเห็นเพื่อนสนิทของคนที่ตั้งใจจะมาหาเดินออกมาจากบ้านของนาง“แม่นาง”“เรียกข้าหรือ..ท่านนั่นเอง” จากคำถามเปลี่ยนเป็นแปลกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายถนัดตา “ข้าชื่อปิงปิง หรือจะเรียกมะลิเหมือนที่จำปีเรียกก็ได้นะ”“แม่นางปิงปิง ข้าชื่อหย่
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 170
หลินโม่ววิ่งเร็วรี่อย่างไม่คิดชีวิตไปที่ห้องกินข้าวของเหล่าคนงาน เพื่อหาน้ำชาดื่มดับความเผ็ดร้อนสักกา นางไม่สนใจสายตาของเพื่อนร่วมงานที่กำลังกินข้าวอยู่ในนั้น ตรงรี่ไปที่โต๊ะอาหารโต๊ะหนึ่งซึ่งมีกาน้ำชาวางเอาไว้แต่ไร้คนนั่งโชคดีที่อากาศค่อนข้างเย็น ทำให้น้ำชาในกานั้นแค่อุ่น ๆ จึงดื่มอึก ๆ ๆ จนพอใจจ
Dernière mise à jour : 2026-03-29ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 171
“ข้าไม่ได้โกหก ที่ข้าพูดคือเรื่องจริงทุกประการ ไม่เชื่อก็ไปถามหัวหน้าจั๊วหรือคนอื่นได้เลย” คนที่ยังไม่รู้ตัวว่าความลับถูกเปิดเผยแล้ว เถียงกลับด้วยสีหน้าร้อนรนกระวนกระวาย“ข้ามาให้เจ้าลงโทษถึงที่แล้วหนุ่มน้อย เรื่องแค่นี้ไม่ต้องไปรบกวนท่านจอห์นเขาหรอก” เอียนพิงกายโปร่งระหงกับขอบประตู ทอดสายตาหยาดเยิ
Dernière mise à jour : 2026-03-29ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 169
“ท่านจะให้ข้ากลับไปทำไม อยากได้อะไรก็สั่งมาสิ กรี๊ดดดด..ดด..” ริมฝีปากเรียวบางกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดี ๆ ร่างหนานั้นก็พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว รีบหมุนตัววิ่งหนีเงื้อมมือมัจจุราชอย่างไม่คิดชีวิต“เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นหรืออาจู” มือใหญ่ยื่นไปคว้าเสื้อของอีกฝ่ายแต่ก็พลาดไปอย่างฉิวเฉียด แต่ก็วิ่ง
Dernière mise à jour : 2026-03-29ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 155
“นี่!” กุ้ยถิงรีบกอดลำคอสามีไว้ด้วยความตกใจ เมื่อถูกเขาอุ้มขึ้นแบบไม่รู้ตัว “ท่านจะอุ้มยิปทำไม วางยิปลงเดี๋ยวนี้นะ”คนถูกถามมองชายาสายตาเป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บ่งบอกให้นางรู้ในสิ่งที่ตนปรารถนาโดยไม่เอ่ยปาก ก้าวเท้าออกจากเรือนรับรองแขกแล้วลัดเลาะไปตามสวนดอกไม้เพื่อกลับไปที่เรือนหลังใหญ่
Dernière mise à jour : 2026-03-28
Vous vous intéresseriez aussi à
ชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง66.1K Vuesมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า32.8K Vuesเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin22.9K Vuesอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู974.4K Vuesทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก
ป่าดอกท้อ67 Vuesนางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ
แม่นางหวังเสียซิง2.8K Vuesหมอหญิงเปลี่ยนภพสยบใจแม่ทัพ
เทียนสื่อ799 Vuesปี 1975 นางร้ายทะลุมิติไปพร้อมระบบแม่เลี้ยงสุดโหด
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง1.5K Vues
