บทที่ 3 ราตรีแห่งปรารถนา 1

‘นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่?’

คำถามดังก้องในใจของสลิล ขณะที่สติสัมปชัญญะเลือนลางไปกับรสจูบอันดื่มด่ำ บุรุษตรงหน้ากำลังทำให้เธอรู้สึกราวกับจะล่องลอยไปในอากาศด้วยความสุขอย่างที่สุด แม้จะไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนจนกระทั่งวินาทีนี้ แต่เธอก็เคยได้ยินเรื่องราวของจูบที่ดีและจูบที่แย่มาบ้าง และต้องยอมรับเลยว่าสัมผัสที่เขามอบให้มันช่างล้ำลึกและดูดดื่มเกินกว่าที่เคยจินตนาการไว้มากนัก ผู้ชายคนนี้ช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน

เสียงแห่งเหตุผลพยายามจะกรีดร้องเตือนว่าเธอควรจะต้องระมัดระวัง แม้ในขณะที่เธอดึงรั้งร่างสูงใหญ่ของเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น และปล่อยให้ปลายลิ้นของเธอสอดแทรกเข้าไปทักทายในโพรงปากอุ่นร้อนของเขาอย่างถือสิทธิ์ เธอก็รู้ว่าตัวเองต้องมีสติ ไม่ควรจะตกหลุมรักผู้ชายที่เพิ่งเจอกันเร็วขนาดนี้ แม้ว่าเขาจะดูสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่างก็ตาม

ไม่ใช่แค่เพราะเขาเข้าใจเรื่องตลกไร้สาระของเธอเหมือน ๆ กัน และยังเต็มใจที่จะทำตัวเปิ่น ๆ ด้วยการสวมบทบาทในฉากจากหนังสือเล่มโปรดเป็นเพื่อนเธอ แต่เขายังหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปั้น ในแบบที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นระรัวไปทั้งดวง

‘หรือว่าฉันจะโชคดีขนาดนั้นเชียวหรือ?’

สลิลรำพึงในใจขณะที่ริมฝีปากของเขากำลังก่อพายุอารมณ์ขึ้นในช่องท้องของเธอ หรือว่าเธอได้เจอคนที่ใช่แล้วจริง ๆ

แน่นอนว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะสำหรับคนที่มีชีวิตอย่างเธอที่เจอแต่เรื่องโชคร้ายมาโดยตลอด แต่บางที นั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้นกับเธอในตอนนี้ บางทีมันอาจจะถึงเวลาของเธอบ้างแล้ว สวรรค์...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงมันคงจะวิเศษมาก

ในที่สุด แม้จะไม่อยากให้มันจบลงเลยสักนิด ทั้งคู่ก็จำต้องถอนริมฝีปากออกจากกัน วิลเลียมซบหน้าผากลงกับหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา สลิลจมดิ่งลงไปในแววตาสีฟ้าอมเทาคมกริบที่ฉายแววปรารถนาอย่างเปิดเผย เธอชอบช่วงเวลานี้เหลือเกินที่กำลังรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เขากำลังรังสรรค์ขึ้นภายในใจดวงนี้

“ฉันยังไม่อยากให้คืนนี้จบเลยค่ะ...” เธอพึมพำออกมา แทบไม่อยากจะเชื่อว่าคำพูดที่แสนจะใจกล้าเช่นนั้นจะหลุดออกมาจากปากของตัวเอง เธอไม่เคยทำตัวแบบนี้มาก่อน แต่นั่นก็เพราะเธอไม่เคยมีโอกาส บางทีนี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอก็เป็นได้ “คุณอยากจะ...เข้ามาข้างในไหมคะ”

วิลเลียมพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ซ่อนความประหลาดใจกับคำเชิญชวนของหญิงสาวไว้ภายใต้รอยยิ้ม สลิลไม่รู้ว่าเขาจะมองออกมากน้อยแค่ไหนเกี่ยวกับตัวเธอ แต่ความจริงที่ว่าเธอไม่เคยต้องมือชายใดคงฉายชัดออกมาจนเขาสัมผัสได้ เธอแน่ใจว่าเขาต้องรู้ว่าจูบเมื่อครู่คือจูบแรกของเธอ กระนั้นก็ตาม เขาก็ยังอยากจะใช้เวลากับเธอ เขาไม่ได้หวาดกลัวจนวิ่งหนีหายไปไหน เพียงแค่นี้ก็ดีมากแล้ว

“รอสักครู่นะคะ” สลิลควานหากุญแจในกระเป๋าถือ “แต่ต้องเตือนก่อนว่าห้องฉันรกมาก อย่าลืมนะคะว่าคุณพาฉันไปทานข้าวก่อนที่ฉันจะได้จัดของอะไรเลย มีแต่กล่องเต็มไปหมดเลยค่ะ”

เขาหัวเราะเสียงทุ้มในลำคอแล้วพยักหน้า “ไม่เป็นไรครับ ผมรับผิดเอง ความรกนั่นเป็นความผิดของผม”

ทันทีที่บานประตูปิดลง บรรยากาศภายในห้องก็อวลอับไปด้วยไอพิศวาสอันร้อนแรงที่เข้าปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก สลิลรู้สึกเหมือนถูกกลืนกินด้วยแรงปรารถนาที่เธอไม่เคยรู้จัก แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันท่วมท้นจนเกินรับไหว มีอะไรบางอย่างในตัวของชายหนุ่มที่ช่วยปลอบประโลม ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องโอเค

“คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ จริง ๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรบ้าง...”

“ผมไม่ได้ต้องการเครื่องดื่ม”

เสียงของเขาแหบพร่า ขณะที่อ้อมแขนแข็งแรงรวบร่างบางเข้าไปกอดในชั่วพริบตา สัมผัสที่แผ่ซ่านราวกับกระแสไฟฟ้ากำลังทำให้สลิลตกเป็นทาสของความรู้สึก ความคิดที่มีเหตุผลทั้งหมดเลือนหายไปจนหมดสิ้น

“ผมต้องการคุณ...สลิล”

“ฉันก็ต้องการคุณเหมือนกันค่ะ”

เสียงของเธอแผ่วพร่าขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนจากเรียวปากของเธอลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอ ทุกอณูบนผิวเนื้ออ่อนไหวสั่นสะท้านด้วยความปรารถนาเมื่อริมฝีปากของเขาทักทายมัน เขาไม่ได้ละเมียดละไม แต่กลับปลดปล่อยความปรารถนาดิบเถื่อนออกมาอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอโหยหาอย่างแท้จริง

‘อืม...รู้สึกดีเหลือเกิน เขาจะทำอะไรกับเธออีกนะ?’

“ไปที่ห้องนอนกันเถอะค่ะ”

วิลเลียมถอยห่างจากหญิงสาวเล็กน้อย สอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วของเธอแล้วจูงเธอเข้าไปในห้องนอน เขารู้ผังห้องดีเพราะมันเหมือนกับห้องของเขา และเขาก็ยินดีที่จะเป็นผู้นำ เตียงของเธอเรียบง่าย มีเพียงหมอนสองสามใบกับผ้าปูเตียงผืนบาง แต่นั่นไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจดจ่ออยู่เพียงแค่เธอ ราวกับต้องการจะประทับภาพทุกสัดส่วนบนเรือนร่างของเธอไว้ในความทรงจำ สายตาคู่นั้นช่างเย้ายวนและร้อนแรงจนน่าหลงใหล สลิลคิดว่าเธอคงจะมีความสุขมากถ้าเขาจะมองเธอแบบนั้นไปตลอดกาล

วิลเลียมดึงร่างบางเข้าไปในอ้อมแขนแล้วจูบเธออย่างหนักหน่วงอีกครั้ง ก่อนจะประคองเธอให้นอนลงบนเตียงโดยทาบทับร่างสูงใหญ่ของเขาลงมา น้ำหนักตัวของเขาไม่ได้สร้างปัญหาใด ๆ เลย และขณะที่ทั้งคู่แลกจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม สลิลก็ลูบไล้มือไปทั่วแผ่นหลังกว้าง มัดกล้ามเนื้อแกร่งใต้ฝ่ามือนั้นให้ความรู้สึกดีเยี่ยม ทว่าเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตกลับเป็นสิ่งที่ขวางกั้น

เธอผลักเขาออกเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มหยอกเย้าบนริมฝีปาก แล้วพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขาออก แต่น่าเสียดายที่เธอกำลังสั่นเทามากเกินไปจนทำไม่ได้ ความประหม่าบวกกับแววตาที่ลุ่มลึกและร้อนแรงของเขามันมากเกินไปสำหรับเธอ

แต่เรื่องนี้ไม่ได้สร้างปัญหาให้วิลเลียมเลยสักนิด เขาผละตัวกลับมานั่ง ก่อนจะค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นบนออกอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกท่วงท่ากลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันน่าประหลาด ทำให้สลิลต้องกลั้นหายใจมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง เธอรู้ว่าเขาจะต้องดูดี เขาดูดีมากในชุดเสื้อผ้าเต็มยศ แต่เมื่อปราศจากมัน เขากลับหล่อเหลาจนน่าเกรงขาม

“ตาคุณบ้างแล้วล่ะ” วิลเลียมพยักหน้ามาทางหญิงสาวขณะปลดกางเกงลง เหลือเพียงบ็อกเซอร์รัดรูปที่แทบจะไม่ได้ปิดบังอะไรเลย “ถ้าคุณต้องการน่ะนะ ผมเปลือยอยู่คนเดียวก็ได้ถ้าคุณชอบ”