ใต้เงาหลงเฟย

เสียงพัดลมเก่า ๆ หมุนเอื่อยเหนือยศีรษะ เสียงแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าและเสียงเหล็กกระทบกระทะดังสนั่นทั้งตลาดในตอนเช้า ยายสมพรกำลังจัดผักหน้าร้านเหมือนทุกวัน ดวงตาแม้จะมีรอยย่น แต่แววตาอบอุ่นนั้นยังไม่เคยหายไป “ขอโทษครับ ขออนุญาตรบกวนเวลาสักครู่” ชายในสูทเรียบหรูเดินเข้ามาพร้อมผู้ติดตามสองคนและแฟ้มเอก

ช่วงสายของวัน แสงแดดยามสายสาดลงกระทบหลังคาสังกะสีของตลาดจนร้อนผ่าว เสียงแม่ค้ารอบ ๆ เริ่มกลับมาคึกคักแบบฝืน ๆ หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า แต่บรรยากาศในตลาดก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป “เมื่อเช้านายทุนใหญ่ที่จะสั่งรื้อตลาด…เสียเวลานั่งรถหรูมาลงพื้นที่เองจริง ๆ เหรอ?” “เออนะสิ ฉันเห็นแต่ในข่าว ไม่คิดว่าจะม

“แค่ 90 วันเนี่ยนะ” “ฉันกำหนดเส้นตายให้ 90 วัน นั่นถือว่าฉันใจดีมากแล้วนะ” เสียงทุ้มเรียบของหลงเฟยยังคงเยือกเย็นพอจะปิดทางหนีทุกเส้นทางของคะน้า ทางด้านคะน้าเมื่อได้ยินหลงเฟยพูดเช่นนั้น ใบหน้าเรียวใสของเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ พลางกำมือน้อย ๆ แน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ “90 วัน ถ้

เสียงประตูลิฟต์ปิดติ๊งดังเบา ๆ ขณะทั้งสองคนยืนอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ หลงเฟยยืนอยู่ด้านหน้า ตัวสูงตรงไม่ขยับ ส่วนคะน้ายืนเงียบอยู่ข้างหลัง ความเงียบในลิฟต์หนาแน่นจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ เหมือนเสียงลมหายใจของใครบางคน พอประตูลิฟต์เปิดออก ก็ปรากฏภาพโถงทางเข้าของบริษัทที่เต็มไปด้วยผู้คนใน

แสงแดดไหลลอดม่านสีขาว ทะยอยแตะปลายเตียงเหมือนเช่นเคย คะน้าลืมตาขึ้น…ไม่ใช่เพราะนอนเต็มอิ่ม แต่เพราะร่างกายเริ่มชินกับการตื่นเช้ามากขึ้นเหมือนตอนอยู่บ้านไม้ เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงฟูกนุ่มที่เมื่อคืนทำให้เธอนอนไม่สนิทและตอนนี้ก็ยังรู้สึกแปลกเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกแปลกนั้น…กำลังถูกแทนที่ด้วย เป้าหม