Masuk"ลูกควรหาคนที่จะมายืนเคียงข้าง เป็นคู่ชีวิตที่พร้อมจะอยู่กับลูกในทุกช่วงเวลา แม่ว่ามันเหมาะสมแก่เวลาแล้วนะสิงห์"
"..."
"ดอกแก้วเขาไปดีแล้วนะ..อีกอย่างสิ่งที่มันเกิดขึ้น สิงห์ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับอะไรทั้งนั้น"
"เกี่ยวสิครับแม่ เพราะมันคิดว่าผมอยู่ในรถคันนั้น"
"สิงห์ก็ได้ยินที่มันพูด พอมันเห็นว่าคนในรถไม่ใช่สิงห์ มันก็หักหลบไปอีกทางแต่มันก็เกิดอุบัติเหตุโดยที่มันไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน เพราะมันก็รู้ว่าเด็กในท้อง..." คนเป็นแม่หยุดพูดไว้เพียงแค่นั้น เพราะโซแอลรู้ รู้ว่าสิงห์รู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร
"ทิ้งความเจ็บปวดและเรื่องราวร้ายๆไว้เพียงเบื้องหลังไปเถอะนะ" เจ้าป่าพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโซแอลกับสิงห์ต่างคนต่างเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ
"ครับ ถ้าพ่อกับแม่ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอเข้าไปดูงานที่โกดังก่อนนะครับ" สิงห์หันไปกอดคนเป็นแม่อีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องแล้วตรงไปที่รถยนต์ที่จอดรออยู่
"ไปโกดัง"
"ครับนาย"
มหาวิทยาลัยXX
ครืด..ครืด เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้คนที่หลับอยู่ สะดุ้งตื่นก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
"ค่ะ น้ำอิงพูดค่ะ"
"น้ำอิง นี่ฝ่ายบุคคลของบริษัทจัดหาแม่บ้านนะคะ" ทันทีที่น้ำอิงได้ยินว่าใครโทรมา จากที่ง่วงตอนนี้กลับตาสว่างขึ้นมาในทันทีก่อนจะรีบตอบกลับไปในปลายสาย
"ค่ะว่างค่ะ" ทั้งที่ยังไม่ได้รับคำสั่งหน้าที่อะไรออกมา ด้วยความดีใจที่ตนจะได้รับงานก็รีบพูดขึ้นทันที
"ขยันจริงๆ คืองี้นะ พอดีป้าแม่บ้านเขาต้องกลับไปเลี้ยงหลานด่วนน่ะ พี่จะให้เรารับงานต่อเพราะที่นี้เขาเซ็นสัญญากับทางบริษัทปีต่อปี เราโอเคใช่ไหม เหลืออีกประมาณเจ็ดเดือน"
"รับค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะพี่ เริ่มงานเลยไหมค่ะ"
"พรุ่งนี้นะคะ เวลาทำงานคือช่วงเช้า ตั้งแต่ 07.00-จนงานเสร็จค่ะ"
"ตกลงค่ะ เดี๋ยวเลิกเรียนหนูเข้าไปเซ็นรับมอบงานนะคะ"
"โอเคค่ะน้องน้ำอิง เดี๋ยวพี่จะเตรียมเอกสารไว้ให้นะคะ"
"ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ"
น้ำอิงกดวางสายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ดีหน่อยที่ยังเช้าอยู่ยังไม่ค่อยมีใครเข้ามาในหอสมุด ไม่อย่างงั้นตนเองคงโดนดุไปแล้ว มือเล็กหย่อนโทรศัพท์มือถือลงที่เก็บที่กระเป๋าใบเดิม แล้วลุกขึ้นออกจากห้องสมุด เพราะเธอต้องเผื่อเวลาเดินไปที่ตึกเรียนด้วย
ความโดดเด่นของคนร่างบาง ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีสายตาหลายคู่ จับจ้องที่ใบหน้าหวาน รูปร่างถึงจะเล็กแต่ก็เห็นว่าอะไรเป็นอะไร ทุกสัดส่วนดูกลมกลืนแม้จะไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษารัดรูปเหมือนใครหลายๆคน
"อ้าว! น้ำอิงทำไมเดินมาทางนั้นล่ะ" เพื่อนสาว ที่น้ำอิงเพิ่งรู้จักตอนที่เข้ามาเรียนในวันแรกเธอชื่อจอม ถือว่าเป็นลูกคุณหนูเลยแหละ เพราะเธอใช้ของแบรนด์เนมแทบจะทั้งตัวไม่นับเสื้อนักศึกษากับกระโปรงนะ
"อ๋อ เรามาเร็วน่ะ เลยเข้าไปหลับในหอสมุด" น้ำอิงพูดไปตามตรงเพราะจอมรู้อยู่แล้วว่าน้ำอิงทำงานหารายได้พิเศษ เพราะตั้งแต่เจอกันวันแรกทั้งสองคนก็สนิทกัน และต่างคนต่างเล่าเรื่องของตนเองให้อีกคนฟัง
"มีอะไรก็บอกเราได้เสมอนะ" ถึงบ้านจอมจะค่อนข้างมีฐานะแต่เธอก็ไม่เคยคิดถือตัว จอมสอบติดที่นี้เป็นมหาลัยของรัฐบาลที่มีชื่อเสียง และเธอชอบมหาลัยแห่งนี้
"เราไหว ไปกันเถอะ"
ระหว่างที่สองสาวพากันเดินไปที่ตึกคณะ ไลออนที่นั่งอยู่ใต้ตึกเห็นว่าเพื่อนใหม่ของตนเองเดินมาก็โบกมือให้พร้อมกับรอยยิ้ม น้ำอิงกับจอมจึงโบกมือตอบกลับไปพร้อมกับกวักมือเรียกให้เดินไปด้วยกัน
"มาถึงเร็วเหมือนกันนะ" จอมหันไปพูดกับไลออนด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"อือ พอดีเราอยู่คอนโดที่ใกล้กับมหาลัยน่ะ" ไลออนตอบกลับไปตามจริง
"น้ำอิงดูง่วงๆนะ เมื่อคืนนอนดึกเหรอไง" ไลออนเอ่ยถามน้ำอิง เพราะเขาสังเกตหน้าของน้ำอิงที่ดูเหมือนคนง่วงนอน
"อือ เรานอนดึกตื่นเช้าน่ะ"
"เออจริงสิ วันนั้นไลออนบอกว่าที่ทำงานที่เราทำอยู่พี่ชายนายเป็นคนดูแลเหรอ" น้ำอิงนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นไลออนบอกว่าผับโซแอลเป็นของพ่อของไลออน และพี่ชายแท้ๆของไลออนก็เป็นคนดูแล
"ใช่ ทำไมเหรอ แต่เราไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายสักเท่าไหร่หรอกนะ" ไลออนพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน้อยใจและเสียใจถึงแม้ในตอนนั้นตัวเองจะอายุแค่เก้าขวบ แต่ภาพจำมันยังติดตาที่เห็นว่าพี่ชายของตัวเองโศกเศร้าแค่ไหนที่พี่สะใภ้ได้เสียชีวิตลง
"เปล่าหรอกเราแค่ถามดูน่ะ" ไลออนพยักหน้าตอบแล้วทั้งสามคนก็พากันขึ้นไปเรียน
โกดังเป็นสถานที่ ที่เอาไว้พักของเพื่อเตรียมส่งให้ลูกค้า ภายในเต็มไปด้วยลังไม้ใบเล็ก ใบใหญ่ รวมไปถึงตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ที่วางเรียงรายต่อกัน
สิงห์เดินตรวจความเรียบร้อยด้านในของโกดัง ไม่เว้นแต่กล้องวงจรปิด ห้ามเสียเด็ดขาด เมื่อเดินตรวจทุกอย่างแล้วเข้าก็เดินเข้าไปนั่งดูเอกสารต่อในห้องออฟฟิคของโกดัง
"นายครับ แม่บ้านที่มาทำความสะอาดคอนโดเขาขอลาออกครับ" องอาจพูดพร้อมกับสังเกตสีหน้าของสิงห์ไปในตัว เมื่อเห็นนายของเขายังเงียบอยู่ เขาจึงพูดประโยคต่อไปทันที
"ผมจะบอกนายว่า ผมให้ทางบริษัทหาแม่บ้านคนใหม่มาให้แล้วครับ ผมอยากแจ้งให้นายทราบก่อนครับ"
"ตามนั้น"
"ครับนาย"
ใบหน้าหล่อซุกลงไปเชยชมเนินอวบที่บอบช้ำจากการร่วมรักกันกับเขาที่แสนยาวนาน เรียวลิ้นสากตวัดเลียตามรอยแยกของกลีบเนื้องามที่เขาหลงใหล จนน้ำอิงต้องครางกระเส่าออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่"อื้อ...เฮีย"สิงห์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาใช้ปากดูดเม้มปุ่มกระสันสีสวยแรงๆ ปรนเปรอจนเธอเกร็งกระตุกซ้ำๆ แต่เขาก็ยังไม่หยุดก่อนจะใช้ลิ้นสากเข้าไปทักทายผนังเนื้ออ่อนด้านใน จนร่างบางเกร็งกระตุกอีกครั้ง..น้ำหวานไหลออกมาให้เขาได้ดูดดื่มจนหนำใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นอนดิ้นพล่านด้วยความกระสันซ่านจนเนินอกอวบกระเพื่อมไหวไปตามแรงหอบหายใจ ดวงตาที่ฉ่ำปรือกำลังเรียกให้เขาเอาตัวตนสอดใส่ 'เดี๋ยวนี้' แน่ๆปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจกับใบหน้าของคนที่นอนหอบอยู่ก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากอิ่ม ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวเกี่ยวตวัดลิ้นนุ่มในโพรงปากหวาน มือทั้งสองยกขึ้นมาบีบเคล้นความนุ่มนิ่มทั้งสองย้ำๆ ก่อนจะขยำไปทั่วเรือนร่างบาง ปลุกเร้าอารมณ์สวาทขึ้นมาอีกครั้ง"อื้มม...""อื้อ...อ"เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้นทันทีที่สิงห์กดแก่นกายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นอีกครั้ง สองแขนแกร่งยันกายสองข้าง แล้วก้มลงมองที่จุดเชื่อมติดกัน
ตอนพิเศษNCร่างหนาที่เห็นแก้มขาวๆกลายเป็นสีแดงระเรื่อก็จับร่างบางพลิกให้นอนหงายแล้วขึ้นคร่อมกดร่างไว้บนเตียงนุ่มจ้องมองไปนัยน์ตาใสที่ตอนนี้กำลังหลบสายตาของตนเองอยู่"ไม่ตอบต้องโดนทำโทษนะคะ""คนเจ้าเล่ห์..."มือใหญ่ลูบไล้กลีบปากงามทั้งบนและล่างอย่างเนิบนาบก่อนจะก้มดูดดึงแล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันเรียวลิ้นนุ่มอย่างดูดดื่มสลับบดจูบอย่างเร่าร้อนทำให้น้ำลายสีใสไหลเลอะมุมปากของทั้งสอง ภาพที่ทั้งสองเห็นยิ่งทำให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว มือเล็กหนึ่งข้างสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมดำในขณะที่อีกมือลากไล้สัมผัสแผ่นอกแกร่งภายใต้ชุดนอนบางสีเข้ม ลมหายใจถูกพ่นแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อน้ำอิงสัมผัสได้ว่า มือใหญ่ทั้งสองกำลังทำหน้าที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าเนื้อบางให้พ้นจากร่างขาวเนียนของเธออย่างเร่งรีบสิงห์ก้มใบหน้าหล่อซุกไซ้หาคู่เนินอกอวบแล้วใช้ริมฝีปากร้อนขบเม้มทิ้งรอยแดงทั่วอกสวย มือใหญ่บีบเคล้นอกอวบอย่างหนักหน่วงตามแรงกระสันที่พุ่งสูงก่อนจะดันร่างของตนเองให้ผละออกจากร่างบางกระดุมเสื้อของชุดนอนถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ยืนอวดกล้ามหน้าท้องแน่น มันดูเซ็กซี่แล้วยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเมื่อน้ำอิงเห็นรอยสักที่สีข้างด้า
Trigger WarningฺBlood,Murder /เลือด/การฆาตกรรมการทรมาน /ศพตามร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและร่องรอยของการทุบตีนอนเอาใบหน้าเปื้อนเลือดแนบไปกับพื้นดินที่มีแผ่นพลาสติกอย่างหนาปูรองเป็นบริเวณกว้าง"ยิ่งมึงเงียบ มึงก็จะยิ่งโดนทรมาน..แต่ถ้ามึงบอกกูว่าใครส่งมึงมา กูจะสงเคราะห์ให้มึงได้ตายเร็วขึ้น""..." เบ้าตาบวมปูดจนปิดลูกกะตาไปหนึ่งข้าง เหลือบตาขึ้นมองคนร่างบางด้วยความเกรงกลัวแต่ถึงแบบนั้น เขาก็ยังไม่ยอมพูดออกมาว่าใครเป็นคนสั่งน้ำอิงยื่นมือเล็กที่สวมใส่ถุงมือกระชากเส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดให้เงยหน้ามองมาที่ตนเอง ก่อนจะหยิบมีดปลายหยักไม่ได้มีความคมมากนักแต่นั่นก็เป็นเหล็กเนื้อดีที่ถูกตีด้วยฝีมือช่างตีเหล็กที่มีฝีมือดีที่สุดในอิตาลี จ่อปลายแหลมไปที่ลูกกะตาแล้วค่อยๆทิ่มลงไปอย่างช้าๆและลึกลงไปจนเกือบครึ่งเล่ม"อ๊ากกก!! ฆ*ากูซะ มึงฆ*ากูแลย" เสียงโหยหวนที่เจ็บปวดดังก้องไปทั่วบริเวณห้องใต้ดิน"แค่พูดออกมา แล้วกูจะฆ*ามึงเพื่อให้มึงพ้นจากการทรมานนี้เอง"เสียงเล็กที่ฟังดูหวานหู แต่ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยอำนาจและน่ายำเกรง ทำเอาลูกน้องที่ยืนอยู่ต่างพากันขนหัวลุก ไหนจะภาพที่น่าสยดสยองตรงหน้านี้อี
สามปีต่อมา"เห็นลีโอกับน้ำป่าไหม" น้ำอิงเดินออกมาบริเวณชั้นล่างของคฤหาสน์ เพื่อมองหาสองหนุ่มฝาแฝด เมื่อไม่เห็นจึงได้เอ่ยถามบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่บริเวณนี้"อยู่ที่สนามยิงปืนครับนายหญิง" หนึ่งในบอดี้การ์ดพูดพร้อมกับก้มศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงการมองหน้าคนเป็นนายหญิง เป็นอีกหนึ่งกฏที่บอดี้การ์ดทุกคนต้องรู้ ห้ามมองหรือสบเด็ดขาด"ขอบใจ"สนามยิงปืนปัง! ปัง! ปัง!เสียงยิงปืนหลายนัดดังไล่เลี่ยกันพุ่งไปที่เป้าที่แขวนห่างหลายสิบเมตร สองหนุ่มหน้าตาเหมือนกันต่างหันหน้ามองกันแล้วก็ยิ้มด้วยความภูมิใจ เพราะทั้งคู่ทำได้ดีมาก ก่อนจะหันหลังไปมองที่ด้านนอกห้องเก็บเสียงก็เห็นแม่ของตนเองยืนปรบมืออยู่ ทั้งสองจึงรีบวางอุปกรณ์ทั้งหมดแล้วสาวเท้าเล็กออกไปหาทันที"มีอะไรเหรอครับแม่มาหาผมสองคนถึงที่นี่เลย" ลีโอ"หนุ่มๆลืมซะแล้ว" น้ำอิงพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้กับสองแฝด"?โอ๊ะผมจำได้แล้ว" น้ำป่าเป็นคนพูดขึ้นเมื่อนึกได้ว่าต้องทำอะไร"อ๋อ ได้เวลาแล้วเหรอครับแม่" ลีโอพูดพลางก้มดูเวลาที่นาฬิกาที่ข้อมือ"แม่เผื่อเวลาให้หนุ่มๆอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆไงครับ""งั้นไปกันครับ" น้ำป่า"ขอผมอุ้มน้องได้ไหมฮะ" ลีโอ"ทำไมจะไม่ได้ล่ะลูก""อุ้
Trigger Warningโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน"แม่จะไปไหนครับ" จังหวะที่ลีโอเดินลงมาที่ชั้นล่างพอดี และเห็นว่าแม่กำลังวิ่งออกไปที่หน้าทางออกจึงได้เอ่ยถามออกไปสองเท้าเล็กหยุดกึก! แล้วหันหลังกลับไปมองตามเสียงก่อนจะเดินไปหาแฝดคนพี่ที่มีหน้าตาเหมือนกับพ่อราวกับแกะ ดวงใจดวงน้อยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่บริเวณรอบดวงตาทั้งสองข้าง แต่เธอก็สามารถเก็บอาการได้เป็นอย่างดีก่อนจะนั่งลงยองๆแล้วตอบออกไป"แม่จะ..ไป" มือเล็กๆจับลงที่กลุ่มผมเส้นสีดำ ที่สั่นเล็กน้อย บอกถึงอารมณ์ของคนร่างบางได้เป็นอย่างดี"ไปไหนครับแม่""แม่จะรีบกลับมา ลีโอดูแลน้องด้วยนะครับ" ความรู้สึกที่เคว้งคว้างภายในใจของน้ำอิง ทำให้เธอรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถทันทีหลังพูดกับลีโอ"...แม่.." ลีโอมองตามแผ่นหลังแม่ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่สงสัย เพราะวันนี้สีหน้าของแม่ดูเหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้ยังไงอย่างงั้นความร้อนของเปลวไฟที่มาจากรถทำให้ใบไม้แถวนั้นไหม้ไปด้วยกลุ่มควันสีดำที่กำลังลอยขึ้นบนท้องฟ้า บอกได้ถึงเพลิงกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง รถกันกระสุนที่ทำมาจากวัสดุพิเศษทำให้ไฟลุกไหม้อยู่ที่บริเวณนอกตัวรถและที่ล้อยางเท่านั้
ห้าปีต่อมาเราทั้งสองคนช่วยกันเลี้ยงลูก จนกระทั่งครบหนึ่งขวบฉันกับเฮียสิงห์ก็หาพี่เลี้ยงได้อย่างเหมาะสมคนที่มีคุณสมบัติพอ ลีโอกับน้ำป่าเริ่มโตขึ้นและมีพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กคนอื่นๆที่อายุเท่ากัน พูดชัด เรียนเก่ง ส่วนลักษณะนิสัยของลูกทั้งสอง คุยเก่ง ยิ้มง่ายฉันยังไม่เคยเห็นลูกทั้งสองโกรธกันหรืองอนกัน ไม่เคยเห็นเลยแม้สักครั้งเดียว และที่สำคัญหน้าตาของทั้งสองจะไปทางเฮียสิงห์เสียมากกว่า หล่อสุดๆสูงยาวเข่าดี โตขึ้นคงจะหล่อกว่าเฮียสิงห์แน่นอนพิธีแต่งงานถูกเลื่อนมาจัดในปีนี้ และฉันขอเฮียสิงห์ให้จัดแบบเรียบง่าย แม้เฮียสิงห์จะไม่เห็นด้วยในตอนแรกก็ตาม และในเดือนหน้าก็จะเป็นพิธีรับตำแหน่งนายใหญ่ ในส่วนของประเทศอิตาลีและไลออนเป็นคนขึ้นรับต่อจากคุณตาที่ตอนนี้ท่านได้บอกว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่จะมีคนรับช่วงต่อจากท่าน ส่วนเฮียสิงห์เป็นนายใหญ่ดูแลในส่วนของประเทศไทยระหว่างที่เฮียสิงห์กำลังนั่งอ่านอีเมล์ที่หน้าจอของโทรศัพท์มือถือ ก็เป็นสายเรียกเข้าของน้ำอิงที่โทรเข้ามา แรงสั่นเพียงแค่เสี้ยววิเท่านั้นเฮียสิงห์ก็กดรับสายทันที"เฮียถึงไหนแล้วคะ""เฮียใกล้จะเลี้ยวทางเข้าแล้วคะ หรือหนูกับลูกอยากจะกินอะไรเพิ่ม







