Share

บทที่ 4 "เวรกรรมในรูปแบบพี่รหัส"

Author: Duck.bell
last update publish date: 2026-07-07 12:58:24

หลายนาทีต่อมา...

@ห้างสรรพสินค้า

"ไปค่ายอะ เขาต้องเตรียมอะไรไปบ้าง" ขณะที่ฉันกำลังเดินมองดูของตามร้านไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆ ไอ้คนตัวสูงที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ ฉันก็เปล่งเสียงถามฉันขึ้นมา ฉันก็เลยต้องเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่าตัวเองหลายเซนอยู่แวบหนึ่ง 

คือฉันกำลังคิดว่าไอ้พี่พระพายพี่รหัสของฉันที่มีคนเล่าลือกันว่าเขาเรียนเก่งนักเก่งหนาได้เอทุกตัวตั้งแต่ปีหนึ่งของเอกอะ กับอีแค่เรื่องไปค่ายแค่นี้เขาจะไม่รู้เลยเหรอว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้างอะ

นี่ฉลาดจริงปะเนี่ย?

"อะไร มองฉันแบบนั้นกำลังด่าอะไรอีก" ทีอย่างนี้กลับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่กับเรื่องที่จะไปเข้าค่ายกลับไม่รู้ว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง ฉันเหลือจะเชื่อ

"โซกำลังด่าพี่ว่าโง่อะ"

"เธอว่าไงนะ เธอนี่มัน..."

"ก็พี่โง่จริงไหมล่ะที่ไม่รู้ว่าไปค่ายต้องเตรียมอะไรไปบ้างอะ"

"คนเรามันก็ไม่ได้รู้ไปซะทุกอย่างไหมวะ อะ ถ้าเธอฉลาดนักงั้นก็บอกมาดิว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง" ถามฉันเสร็จพี่พระพายก็ทำหน้ากวนโอ๊ยกลับมาพร้อมรอฉันตอบคำถามของเขา "เตรียมถุงยางไปมั้ง" ฉันก็เลยเลือกที่จะตอบประชดประชันกลับไปแทน 

ก่อนจะชิงเดินนำไปก่อน เพราะรำคาญไอ้สีหน้านั่นของพี่พระพายมาก เอาจริงๆ เลยนะเขาไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าต้องเตรียมอะไรไปหรอก แต่เขาแค่ต้องการกวนฉัน ลากฉันมาก็เพื่อต้องการยั่วโมโหฉันเฉยๆ

"ในป่าในเขาแบบนั้น มันไม่เวิร์คหรอก จัดท่ายาก" อี๋ ไอ้คนโรคจิต ฉันเดินทิ้งห่างมาขนาดนี้ยังอุตส่าเดินตามมากระซิบข้างหูฉันอีก แล้วประเด็นคือพูดเรื่องสิบแปดบวกได้ไม่กระดากปากเลยด้วย

"พี่อย่ามาพูดจาน่าขยะแขยงแถวนี้ได้ปะ ได้ยินแล้วจะอ้วก" ฉันหันไปแหว่เสียงดุ แต่ดูคนที่โดนฉันมองตาขวางใส่เถอะ

"เธอเริ่มก่อนนะ อย่าลืมสิ" โอ้ย ช่วยด้วยช่วยเอาไอ้พี่รหัสบ้านี่ไปโยนทิ้งที่ไหนก็ได้ ฉันเริ่มจะปรี๊ดแตกจนเส้นเลือดในสมองจะแตกแล้วนะ ย้อนเก่งมาก

"เออ งั้นก็เจ๊ากันโอเคไหม แล้วก็ช่วยรีบไปซื้อของได้แล้วเถอะ เดินจนเมื่อยขาแล้วเนี่ย"

"เธอก็เดินนำไปที่ร้านที่คิดว่าจะต้องซื้อของไปที่นู่นสิ" ได้ยินคนที่ยืนพูดด้วยรอยยิ้มกวนๆ บอกฉันจบ ฉันก็กลอกตาใส่ทันทีก่อนจะเดินนำไปที่ร้านที่ขายของเกี่ยวกับของใช้ต่างๆ ที่ต้องใช้พรุ่งนี้

ตอนเดินเข้ามาในร้านฉันก็ไม่ลืมที่จะไปเอารถเข็นซื้อของมาเข็นไปด้วย เพราะของที่จะซื้อน่าจะเยอะใช้ได้ แต่ไอ้คนที่เดินตามหลังฉันมากลับแย่งรถเข็นของฉันไปเข็นเองซะงั้น ฉันก็เลยยืนทำหน้ามู่ทู่แทนก่อนจะเตรียมหมุนตัวไปเอารถเข็นคันใหม่มาเข็น 

แต่...

หมับ!

"ใช้ด้วยกัน" เสียงทุ้มบอกฉันแค่นั้น ก็ดึงแขนฉันจนตัวปลิวไปกระแทกสีข้างของเขาเต็มๆ ก่อนจะดันร่างกายของฉันให้มายืนอยู่ด้านหน้าของเขาแล้วเข็นรถไปด้วยกัน

แต่ให้ตายเถอะ นี่มันท่าทางเข็นรถในซูเปอร์มาร์เกตที่พวกเป็นแฟนกันชอบทำกันนี่ แต่ฉันกับพี่พระพายไม่ได้เป็นแฟนกันนะ

ฟึบ!

"คิดถึงเมียเก่าพี่หรือไง ถึงได้ดึงโซไปทำแบบนั้น"

"สีหน้าฉันมันบอกแบบนั้นหรือไง ที่ดึงให้มาอยู่ด้านหน้าของฉันเมื่อกี้เพราะเธอขวางทางคนอื่นอยู่ต่างหาก" ใช่เหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้ไม่มีใครเดินผ่านมานะ 

"รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวต้องกลับไปจัดของอีก" พี่พระพายบอกแค่นั้น เขาก็เดินนำไปเฉยเลย ฉันที่ยังทำหน้าสงสัยอยู่ก็เลยต้องหยุดสงสัยแล้วเดินตามพี่รหัสตัวเองไปเงียบๆ ระหว่างทางเจอของที่ต้องซื้อก็หยิบสองชิ้นใส่รถเข็นไปตลอดทาง ใช่ค่ะ ฉันหยิบเผื่อคนที่กำลังเข็นรถเข็นนั่นแหละ

ใช้เวลาเดินซื้อของจนได้ของที่จะใช้ครบแล้ว ฉันกับพี่พระพายก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน แยกของใช้ของใครของมันเสร็จก็รอพนักงานคิดเงิน...แต่จู่ๆ ไอ้คนตัวสูงข้างๆ ฉันก็เรียกสายตางงงวยของฉันให้ไปมองเขา เมื่อเขาพูดกับพนักงานว่า...

"คิดเงินรวมกันเลยครับแต่แค่แยกถุงกัน"

"พี่จะคิดเงินรวมกันทำไม คิดแยกสิ"

"ฉันจ่ายให้เอง ถือซะว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยฉันเลือกซื้อของ" เหอะ นิสัยรวยชอบเปย์สาวสินะ

"ก็ได้ โซเข้าใจว่าพี่ติดนิสัยรวยชอบเปย์สาว ขอบคุณนะคะ" ฉันพูดแค่นั้นก็ฉีกยิ้มการเมืองไปหนึ่งทีก่อนจะกลอกตาใส่ในวินาทีต่อมา แต่...

"จริงๆ ถ้าเธอได้ผัวรวยแบบฉันไปครอบครองเนี่ย กระเป๋าตังค์ของเธอแทบจะไม่ต้องใช้เลยนะ สนใจเอาฉันไปนอนกอดไหม หืม?" แต่ฉันโดนสู้กลับด้วยประโยคสุดทะลึ่งนี่สิ ไอ้พี่รหัสบ้าเอ้ยทำไมทะลึ่งได้กลางร้านแบบนี้เนี่ย พูดจาประเจิดประเจ้อที่สุด แล้วพูดที่ไหนไม่พูดมาพูดต่อหน้าพนักงานอีก 

ฉันอยากจะบ้าตาย

"พี่หยุดพูดทะลึ่งเดี๋ยวนี้เลยนะ มันใช่ที่ที่จะมาพูดเรื่องแบบนี้ไหม ถึงพี่จะไม่อายแต่โซอาย"

"อะหึ่ม ขออนุญาตค่ะคุณลูกค้า เราทำการคิดเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ทั้งหมดหนึ่งหมื่นสองพันบาทค่ะ" 

"นี่บัตรครับ" พนักงานที่แอบอมยิ้มให้กับฉันและพี่พระพายยื่นมือรับบัตรจากมือพี่พระพายเสร็จก็ทำการรูดบัตรให้ ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย ฉันก็เลยชิงเดินนำออกจากร้านมาก่อน 

อาย ฉันอายมากที่พี่พระพายพูดแบบนั้นให้พนักงานได้ยิน สนใจรับเขาไปนอนกอดเหรอ อี๋~ แค่คิดฉันก็ขนลุกแล้ว 

"จะรีบเดินไปไหน ไม่หิวข้าวหรือไง เรียนเสร็จยังไม่ได้กินข้าวเลยไม่ใช่เหรอ" เสียงพี่พระพายที่เดินตามหลังออกมาจากร้านเอ่ยถามฉัน 

เออใช่ จริงด้วยฉันลืมไปเลยว่าเรียนเสร็จฉันยังไม่ได้ทานข้าวเลยนี่ แต่ถ้าหากว่าต้องไปนั่งหันหน้ากินข้าวด้วยกันกับพี่รหัสที่ฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไหร่อะ ฉันจะกลืนข้าวลงเหรอ

ไม่กินดีกว่า...

"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวโซค่อยกลับไปกินที่ห้อง กลับกันเถอะค่ะ" ฉันหมุนตัวตอบพี่รหัสของตัวเอง

"แต่ฉันหิว อยู่ห้างแล้วก็กินให้มันเสร็จๆ ไปเลยเถอะ" ไม่ทันที่ฉันจะตอบตกลงอะไร พี่พระพายก็เดินเข้ามาดึงข้อมือของฉันไปจับไว้อย่างเรียบร้อย จากนั้นก็พาฉันเดินเข้าร้านอาหารระดับห้าดาวไปแบบชิวๆ โดยไม่สนใจว่าฉันจะอยากกินไหม

.

.

.

@คอนโดโซดา

21.00น.

หลังจากที่ทานข้าวกับพี่พระพายที่ร้านอาหารในห้างเสร็จเรียบร้อย พี่พระพายก็ขับรถมาส่งฉันที่มหาลัยอีกครั้งแยกขึ้นรถกันเสร็จฉันก็ขับตรงกลับคอนโดทันที เพื่อจะได้รีบกลับมาจัดเก็บของที่ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้เข้ากระเป๋าใบใหญ่ที่เตรียมไว้ให้เสร็จสรรพเรียบร้อย ซึ่งทุกอย่างที่ไปซื้อที่ห้างวันนี้ถูกบรรจุใส่กระเป๋าเดินทางทุกชิ้นโดยไม่ลืมแม้แต่ชิ้นเดียว และเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันก็หมุนตัวเดินไปเข้าห้องน้ำต่อ เพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดก่อนเข้านอน อาบน้ำเสร็จฉันก็ออกมาทาครีมบำรุงหน้าบำรุงผิวเพื่อเตรียมขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มๆ หอมๆ ของตัวเองต่อ

แต่หัวยังไม่ทันได้ถึงหมอน จู่ๆ ก็มีข้อความปริศนาส่งเข้ามาในโทรศัพท์เสียก่อน...

Unknow : มารับไอ้พระพายที่ผับCหน่อย มันเมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)   บทที่47 ตอนพิเศษ

    หลายเดือนต่อมา....พระพาย : มึงว่าผู้หญิงชอบอะไรมากที่สุดวะไอ้เกอร์ไทเกอร์ : ถามทำไมวะ จะซื้อของเซอร์ไพรส์เมียมึงหรือไงพระพาย : อืม อยากตอบแทนความเสียสละของโซดาที่มอบให้กูและลูกๆ ว่ะไทเกอร์ : หึ ง่ายๆ เลยเว้ย ผู้หญิงชอบความใส่ใจ อะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับความใส่ใจ จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ขอให้ใส่ใจไว้ก่อนผมปรึกษาผ่านตัวอักษรกับไทเกอร์ไปแค่นั้น ก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็นั่งคิดตามที่ไทเกอร์มันพิมพ์ข้อความให้ผมอ่าน 'ความใส่ใจ' งั้นเหรอ เอาจริงๆ เรื่องนี้ผมทำมันตลอดเลยนะ เพราะผมรักและเคารพโซดายิ่งกว่าอะไรอีกอย่างเธอเก่งมาก เก่งจนผมที่เป็นผู้ชายยังอึ้ง เมียผมเธอแกร่งมากนะ ไม่มีงานไหนที่เธอทำไม่ได้และทำไม่เป็น ที่สำคัญโซดาเลี้ยงลูกเก่งมากด้วย ลูกผมโคตรซนทั้งคู่แล้วก็แอบดื้อด้วยแต่เมียผมปราบโคตรเก่งชะมัดเก่งจนผมไม่รู้จะชมยังไง แต่เรื่องที่ไอ้ไทเกอร์มันบอกเมื่อกี้ มันมีตรงจุดไหนที่ผมแอบพลาดยังไม่ได้ทำบ้างหรือเปล่าวะไม่รู้ล่ะ ผมคิดไม่ออกแล้วเพราะคิดว่าตัวเองก็เป็นสามีที่เพอร์เฟคใช้ได้เหมือนกัน แต่ว่าผมอยากเซอร์ไพรส์เมีย ผมควรทำยังไงดี ให้อะไรเธอดีเธอถึงจะชอบและมีความสุขแถมวันนี้ล

  • ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)   บทที่ 46 "บทส่งท้าย"

    หลายปีต่อมา... วันนี้ทั้งห้าครอบครัวจัดทริปเที่ยวต่างจังหวัดกัน ซึ่งจังหวัดที่เลือกมาก็คือโซนภาคใต้ฝั่งอันดามัน เพราะลูกๆ และแม่ๆ ร่วมกันโหวตว่าอยากมาเที่ยวทะเล เหล่าพ่อๆ จึงได้ตามใจพาลูกเมียลงมาเที่ยวทะเลภาคใต้กัน แต่ด้วยความที่บางครอบครัวก็ยังลูกเล็กบางครอบครัวก็ลูกโตสี่ห้าขวบแล้ว ก็เลยเกิดความวุ่นวายเกิดขึ้น เมื่อหลานๆ ทั้งสิบคนพากันอยากเล่นน้ำในสระน้ำกัน แต่คนดูแลดันมีอยู่แค่คนเดียวนั่นก็คือนักรบ ส่วนอีกคนอย่างพระพายเลือกที่จะนอนหลบแดดอยู่บนเก้าอี้ข้างสระแทน ทำให้นักรบที่ดูแลไม่ทันต้องวิ่งไปส่งหลานที่แสบสุดและซนสุดในกลุ่มส่งคืนให้พ่อมันไป..."ไอ้พาย ลูกมึงแม่งจะโดดลงไปเล่นน้ำในสระแล้ว ซนฉิบหายเลย อายุแค่สองขวบเศษๆ แต่ความซนแม่งเกินลิมิตมาก เล่นซะกูหอบเลย""เออน่า มึงก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่ไหมวะไอ้รบ ลูกกูซนแค่นี้ทำเป็นบ่น" พระพายที่หลับตาอยู่บ่นงึมงำออกไป ทำเอาคนที่กำลังเหนื่อยอย่างนักรบถึงกับของขึ้นเลยทีเดียว เพราะมันไม่ใช่แค่สีดาลูกของพระพายเท่านั้นที่เขากำลังช่วยเลี้ยงแต่โน่นมันมีทั้งลูกของไคโร มาร์ตินแล้วก็ไทเกอร์ด้วย เขาถึงต้องเอาเจ้าตัวแสบที่สุดของกลุ่มมาส่งคืนก่อน ไม่เช่น

  • ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)   บทที่ 45 "อุ่นไอรัก"

    "มึงแม่งโคตรเหี้ยอะไอ้เกอร์ ทำไมไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้วะ ไอ้เวร" พระพายหันไปแยกเขี้ยวใส่ญาติตัวเองอย่างไทเกอร์ทันทีที่ได้ยินญาติพูดออกมาแบบนั้น รู้แต่เล่นเก็บเงียบไว้คนเดียว มันเล่นแบบนี้ไม่บอกเขาตอนชาติหน้าไปเลยล่ะ"ก็กูลืมนี่หว่า ตอนแรกไม่ได้มั่นใจหรอก แต่พอกลับไปดูรูปที่เคยถ่ายตอนไปเที่ยวด้วยกันช่วงไฮสคูลอะ กูเลยมั่นใจว่าใช่ แถมรูปนั้นมึงก็ถ่ายด้วยนะ เมียมึงยืนตรงกลางระหว่างมึงกับกูอะ""รูปไหนวะ?""รูปตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นไง ถ่ายที่ลานเสก็ตอะ" พอไทเกอร์พูดแบบนั้น พระพายก็ทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ขึ้นมาทันที เขาก็ว่าอยู่ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าโซดาตอนเจอกันครั้งแรกในวันที่เปิดตัวพี่รหัสน้องรหัสเมื่อสองปีก่อนนัก เพราะแบบนี้นี่เอง"ป้าเจน ป้านายสวัสดีค่ะ""สวัสดีจ้ะหนูโซ นั่งก่อนสิลูก หนูยังจำพี่ๆ เขาได้ไหมที่เคยไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน" คุณนายเอ่ยเชิญโซโดาให้นั่งลงข้างๆ ตัวเองแต่เผชิญหน้าเข้าหากันกับลูกชายของตัวเองพร้อมกับเอ่ยถามโซดาว่ายังจำสองหนุ่มสุดหล่อของตระกูลได้ไหมครั้งหนึ่งเมื่อช่วงที่ลูกๆ ทุกคนเรียนอยู่ในช่วงไฮสคูลทั้งสามครอบครัวเคยนัดไปเที่ยวด้วยกันและถ้าจำไม่ผิดทั้งสามคนยังเคยถ่า

  • ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)   บทที่ 44 "ความบังเอิญที่น่าตกใจ"

    หลายวันต่อมา..."ไอ้เกอร์มึงแน่ใจว่าอาการดีขึ้นแล้ว ไม่ใช่ว่าไปพบแม่มึงแล้วไปเจ็บออดๆ แอ๊ดๆ ให้แม่มึงจับได้นะว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเพราะโดนซ้อมมาอะ" พระพายที่กำลังขับรถอยู่หันไปพูดกับไทเกอร์ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆเนื่องจากวันนี้เป็นวันที่พวกเขาถูกแม่ๆ ชวนออกไปทานข้าวข้างนอกกัน ไทเกอร์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลวันนี้จึงไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้ เพราะหนึ่งกลัวว่าทางแม่จะสงสัยแล้วจับได้ว่าโดนซ้อมมาหากปฏิเสธแล้วเลื่อนนัดเป็นวันอื่นแทน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอาหากถูกสืบเรื่องขึ้นมาสองก็คือเขาขี้เกียจหาข้ออ้างในการปฏิเสธแม่ตัวเอง ในขณะที่พระพายเองก็คิดเช่นเดียวกันกับข้อที่สองของไทเกอร์คือขี้เกียจหาข้อปฏิเสธคนเป็นแม่เช่นกัน พวกเขาสองคนเลยต้องจำใจนั่งรถออกไปตามที่ได้นัดกับคนเป็นแม่อย่างเลี่ยงไม่ได้"แล้วถ้าปฏิเสธละมึงคิดว่าแบบไหนดีกว่ากัน มึงกับกูตัดสินใจกันตั้งแต่ก่อนจะนั่งรถมาแล้ว เพราะฉะนั้นมึงก็หุบปากแล้วขับรถไปเถอะ""เหอะ ปากเพิ่งหายแตก แต่มึงวอนอีกแล้วนะ" พระพายพูดแค่นั้นก็เรียกสายตาที่มองด้วยหางตาตอนที่มองไทเกอร์ก่อนหน้านี้กลับไปมองถนนตรงหน้าต่อ ส่วนคนข้างๆ อย่างไทเกอร์ก

  • ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)   บทที่ 43 "คำสัญญา"

    หลายนาทีต่อมา..."หมอให้ไอ้เกอร์แอดมิทอะเพราะร่างกายช้ำหลายจุด" พี่พระพายที่เป็นญาติสายตรงของพี่ไทเกอร์เป็นคนเข้าไปพบคุณหมอพร้อมกับน้ำตาล พอออกมาจากห้องฉุกเฉินก็เดินตรงมาบอกทุกคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกห้องซึ่งฉันก็เพิ่งรู้ว่าพี่ไทเกอร์กับพี่พระพายสองคนนี้เขาเป็นญาติสายตรงกัน และไอ้นามสกุลของพวกเขาก็ทำให้ฉันแอบเอะใจมากว่าคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาจากไหนมาก่อน แต่คิดแล้วก็คิดไม่ออกก็เลยเลิกสนใจแล้วหันไปสนใจเรื่องของพี่ไทเกอร์ที่ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินก่อนหน้านี้แทน"พวกพี่จะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวที่เหลือตาลจัดการเอง" น้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่พระพายเอ่ยบอกกับพี่ๆ ทุกคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ดวงตาอ่อนโยนของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ฉันที่เห็นแล้วได้แต่นึกสงสารและเอ็นดูไปพร้อมๆ กัน ฉันเพิ่งทราบมาจากแพรวาตอนที่น้ำตาลเข้าไปในห้องฉุกเฉินพร้อมกับพี่พระพายก่อนหน้านี้เองว่าน้ำตาลเป็นคนที่ไม่ชอบให้พี่ไทเกอร์มีเรื่องต่อยตีมากๆ ยิ่งหน้าหล่อๆ ของพี่ไทเกอร์มีรอยช้ำเธอจะยิ่งไม่ชอบ แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้มากกว่าเรื่องพวกนั้นคือ...น้ำตาลเธอรักพี่ไทเกอร์มาก ตอนอยู่ร้านเหล้าวินาทีที่เธอรู้ว่าพี่ไท

  • ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)   บทที่ 42 "เพราะรัก"

    สามสิบนาทีต่อมา... "อยากไปกินข้าวที่ไหน" หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันกับพี่พระพายก็ได้นั่งรถออกมาจากคอนโดเป็นที่เรียบร้อย คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็เลยเอ่ยถามฉันว่าอยากไปกินข้าวที่ไหน เอาจริงๆ ฉันก็ไม่ได้มีร้านที่อยากจะกินอยู่ในใจหรอก อีกอย่างตอนนี้มันก็สี่ทุ่มแล้วด้วย กินอะไรง่ายๆ ไม่หนักท้องมากก็ดีเหมือนกัน "ไปร้านเหล้าพี่นักรบได้ไหม" "ร้านเหล้า?" "ค่ะ" ก็มันอยู่ใกล้สุดแถมขับไปอีกนิดหน่อยก็จะถึงแล้วด้วย อีกอย่างร้านเหล้าพี่นักรบก็มีโซนนั่งชิวเล่นๆ กินอาหารชิวๆ ฟังเพลงชิวๆ ด้วย ได้บรรยากาศจะตายไป "ติดใจอะไรกับร้านไอ้นักรบปะเนี่ย" พี่พระพายถามฉันก่อนที่จะสายตาหันมามองฉันแวบหนึ่งจากนั้นก็หันไปมองถนนตรงหน้าต่อ ฉันก็เลยแกล้งตอบเขาไปว่า... "นักร้องมั้งค่ะ" "โซดา แกล้งพี่ใช่ไหม" รู้ด้วยว่าแกล้ง "ก็พี่ถามเองอะ แต่ว่านักร้องร้านพี่นักรบร้องเพลงเพราะมากเลยนะ" อันนี้ฉันพูดจริงๆ คราวก่อนที่ไปนั่งกินเหล้ามีจังหวะที่นักร้องขึ้นไปร้องสดบนเวที ฉันได้ยินแล้วชอบมาก ตอนนั้นยังคิดเลยว่าคนอะไรร้องเพลงเพราะชะมัด "เหอะ เดี๋ยวพี่จะให้ไอ้นักรบมันไล่ออกให้หมดเลย" หึงเห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status