Semua Bab ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา): Bab 1 - Bab 10

@C Club “ไอ้พาย ตกลงมึงหายอกหักจากใบเฟิร์นหรือยังวะ” น้ำเสียงราบเรียบจากเจ้าของผับอย่างนักรบที่เดินลงมาจากชั้นสามเอ่ยถามเพื่อนสนิทเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนั่งดื่มเหล้าสีหน้าเบื่อโลกนามว่า พระพาย ตรงมุมหนึ่งของโซนซึ่งเป็นที่นั่งประจำของกลุ่มพระพาย จันทรวัชรโภคิน ชายหนุ่มอายุยี่สิบเอ็ดปีหน้าตาหล่อคม จมูกโด่ง คิ้วเรียงเป็นรูปทรงสวยงามและมีความหนาที่พอดี ริมฝีปากสวยที่รับกับโครงหน้าเสมือนรูปปั้นกรีกพอดิบพอดี นัยน์ตาราบเรียบมีเสน่ห์แต่แอบซ่อนความแพรวพราวตามฉบับหนุ่มเพลย์บอยไว้ให้เห็นเล็กน้อย และภายใต้ความเรียบนิ่งตามฉบับหนุ่มวิศวะพ่วงด้วยตำแหน่งพี่วินัยของคณะเขาได้แอบซ่อนความทะเล้นไว้เล็กน้อยพอหอมปากหอมคอเช่นกันพระพายหนุ่มโสดเจ้าของชื่อที่น่าสนใจ เล่าขานได้ว่าเขาคือคาสโนว่าตัวพ่อของกลุ่ม แต่หลังจากที่ได้พบเจอกับสาวคณะบริหารอย่างใบเฟิร์นเพื่อนสนิทของลูกพีช เขาก็ดูเหมือนจะของเสื่อม จากที่เคยเจ้าชู้ก็ตัดสาวในฮาเร็มออกจนหมดเกลี้ยงเพื่อมาสานสัมพันธ์กับสาวสวยอย่างใบเฟิร์นเพียงผู้เดียว แต่ความรักก็ไม่ราบรื่นเนื่องจากทั้งคู่มีปากเสียงกันบ่อยครั้ง ง้องอนกันหลายครั้งหลายคราจนสุดท้าย ณ ตอนน

หลายนาทีต่อมา...ฟุบ!"ไง ไปคุยกับโซดามาเหรอวะ กูเห็นมึงลงจากรถเสร็จก็พุ่งตัวไปที่ตึกเด็กปีสองชอบอยู่ทันที" หลังจากที่ผมกลับมาจากไปหาโซดามา ผมก็เดินกลับมาที่ห้องสโมสรและทันทีที่ผมหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางที่หงุดหงิดไม่ถึงสองนาที ไอ้นักรบที่อยู่ในห้องทำงานประจำตำแหน่งของมันก็เดินออกมายืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงพิงขอบประตูพร้อมใช้น้ำเสียงยั่วตีนทักผม ผมก็เลยตวัดสายตาเข้มๆ จ้องหน้ามันแวบหนึ่งก่อนจะเรียกสายตากลับมาทางเดิมด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเพราะมันผมถึงต้องไปที่ดอยอะไรไม่รู้กับโซดา ถอนตัวก็ถอนไม่ได้ ให้โซดาถอนตัวก็ไม่ยอมถอนอีกแล้วชีวิตผมแม่งเลือกอะไรได้บ้างว่ะ เหอะ เห็นว่าผมอกหักเหรอวะก็เลยส่งผมขึ้นไปบนดอย โคตรปัญญาอ่อนเลยแม่งผมไม่ได้อกหักขนาดนั้นเว้ย ผมแค่รู้สึกเซ็ง เซ็งที่ผมแม่งสลัดผู้หญิงที่เก็บไว้ในสต๊อกตัวเองทิ้งไปหมดเพื่อคุยกับใบเฟิร์นคนเดียว แต่ดูยัยนั่นทำกับผมดิว่ะ ทิ้งกูไปเอาผัวใหม่เฉยเลยแล้วประเด็นคือ จะให้ผมกลับไปรวบรวมสาวๆ กลับมาวางในสต๊อกใหม่อีกครั้ง ผมก็รู้สึกว่าไม่อยากทำแล้วว่ะ มันหมดแพชชั่นอะ ครับผมหมดแพชชั่นที่จะเป็นไอ้หล่อคาสโนว่าแล้วว่ะ อยากมีใครสักคน

หลายนาทีต่อมา...@ห้างสรรพสินค้า"ไปค่ายอะ เขาต้องเตรียมอะไรไปบ้าง" ขณะที่ฉันกำลังเดินมองดูของตามร้านไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆ ไอ้คนตัวสูงที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ ฉันก็เปล่งเสียงถามฉันขึ้นมา ฉันก็เลยต้องเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่าตัวเองหลายเซนอยู่แวบหนึ่ง คือฉันกำลังคิดว่าไอ้พี่พระพายพี่รหัสของฉันที่มีคนเล่าลือกันว่าเขาเรียนเก่งนักเก่งหนาได้เอทุกตัวตั้งแต่ปีหนึ่งของเอกอะ กับอีแค่เรื่องไปค่ายแค่นี้เขาจะไม่รู้เลยเหรอว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้างอะนี่ฉลาดจริงปะเนี่ย?"อะไร มองฉันแบบนั้นกำลังด่าอะไรอีก" ทีอย่างนี้กลับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่กับเรื่องที่จะไปเข้าค่ายกลับไม่รู้ว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง ฉันเหลือจะเชื่อ"โซกำลังด่าพี่ว่าโง่อะ""เธอว่าไงนะ เธอนี่มัน...""ก็พี่โง่จริงไหมล่ะที่ไม่รู้ว่าไปค่ายต้องเตรียมอะไรไปบ้างอะ""คนเรามันก็ไม่ได้รู้ไปซะทุกอย่างไหมวะ อะ ถ้าเธอฉลาดนักงั้นก็บอกมาดิว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง" ถามฉันเสร็จพี่พระพายก็ทำหน้ากวนโอ๊ยกลับมาพร้อมรอฉันตอบคำถามของเขา "เตรียมถุงยางไปมั้ง" ฉันก็เลยเลือกที่จะตอบประชดประชันกลับไปแทน ก่อนจะชิงเดินนำไปก่อน เพราะรำคาญไอ้สีหน้านั่นของพี่พระพายมา

ฉันอึ้ง! อึ้งแบบเบิกตาค้างโตเท่าไข่ห่านเลยทีเดียว หลังจากที่ถูกดึงข้อมือแล้วล้มฟุบบนร่างกายของพี่พระพายพร้อมเอาปากกระแทกลงบนริมฝีปากของคนใต้ร่างที่ยังหลับตาอยู่แบบไม่ทันได้ตั้งตัวปากของฉันแตะกับปากของเขาแบบเนื้อแนบเนื้อเลยทีเดียว แม้แต่อากาศยังแทรกเข้ามาไม่ได้!ให้ตายเถอะหมดกัน จูบแรกของฉันที่เก็บไว้มาเนิ่นนานกว่ายี่สิบปี ตอนนี้ถูกไอ้พี่รหัสขี้เมาขโมยไปแล้ว แถมฝ่ามือใหญ่ๆ ทั้งสองข้างเขาก็ยังวางอยู่บนแก้มก้นของฉันอีกด้วย กรี๊ด!!! ใครก็ได้บอกฉันทีว่ามันเป็นแค่ความฝันไม่ใช่ความจริง!"นมเธอ..." แต่ณะที่สติของฉันกำลังฟุ้งซ่านไปไหนต่อไหน เสียงทุ้มแหบเอื่อยๆ ยานครางของพี่พระพายก็พูดขึ้นเบาๆ แทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ขณะที่ริมฝีปากของเราสองคนยังไม่ผละออกจากกัน ก่อนที่เปลือกตางัวเงียของเขาจะค่อยๆ เปิดขึ้นจ้องมองดวงตาของฉันแน่นิ่งจนฉันต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย..."นมเธอ...ทำให้ฉันมีอารมณ์ว่ะโซ"ฟุบ!เท่านั้นแหละฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที อยากกรี๊ด! ฉันอยากกรี๊ดมากเพราะประโยคที่พี่พระพายพูดมัน...ไอ้บ้าเอ้ยทำไมต้องล่วงเกินฉันด้วยคำพูดด้วยเนี่ย! ฉันเข้าใจว่าตอนที่ล้มไปทับพี่พระพายเมื่อกี้ หน้าอกหน

หลายชั่วโมงต่อมา...@เชียงใหม่Soda partเฮ้อ! ถึงสักที บรรยากาศดีมากสดชื่นมากแล้วก็หนาวมากด้วย ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม รถบัสถึงจุดนัดพบตามที่อาจารย์บอกไว้ตอนหนึ่งทุ่มพอดี พวกเราทุกคนกำลังขนของลงจากรถที่นั่งมาลงไปกองไว้บนพื้นเพื่อเปลี่ยนเป็นนั่งรถกระบะสำหรับขึ้นดอยแทน เนื่องจากพื้นที่ที่พวกเราจะไปเป็นพื้นที่ทุรกันดาร ถนนแคบและไม่เรียบเหมือนถนนในเมืองไม่เหมาะกับรถคันใหญ่จะเข้าไปเพราะฉะนั้นแล้ว ตอนนี้ก็ต้องขนของลงแล้วนั่งรอรถกระบะที่อาจารย์ได้ประสานงานไว้มารับพวกเราทุกคน ฉันที่ขนของตัวเองลงจากรถบัสเสร็จแล้วจึงนั่งรอบนกระเป๋าลากของตัวเองแทน ส่วนไอ้พี่รหัสที่หลับตลอดทางอย่างพี่พระพายตอนนี้กำลังยืนพูดคุยกับอาจารย์ ซึ่งอยู่ห่างจากที่ฉันอยู่ประมาณสิบก้าวได้ฉันคิดว่าอาจารย์น่าจะมอบหมายงานให้เขารับผิดชอบแน่นอนเพราะเขาเป็นพี่วินัยของคณะด้วย และคนอื่นๆ ที่โดนเรียกไปคุยกับอาจารย์ก็เหมือนจะเป็นนักศึกษาที่มีตำแหน่งในคณะของตนเองทั้งนั้นเหมือนกัน ฉันที่ไม่อยากค้างสายตาไว้ที่แผ่นหลังของพี่พระพายไว้นานกว่านี้ จึงเลือกที่จะละสายตาแล้วหันมาสนใจโทรศัพท์ในมือตัวเองแทนแต่...ฉันลืมไปว่าที่นี่มันไม่มีคลื่