LOGINฉันอึ้ง! อึ้งแบบเบิกตาค้างโตเท่าไข่ห่านเลยทีเดียว หลังจากที่ถูกดึงข้อมือแล้วล้มฟุบบนร่างกายของพี่พระพายพร้อมเอาปากกระแทกลงบนริมฝีปากของคนใต้ร่างที่ยังหลับตาอยู่แบบไม่ทันได้ตั้งตัว
ปากของฉันแตะกับปากของเขาแบบเนื้อแนบเนื้อเลยทีเดียว แม้แต่อากาศยังแทรกเข้ามาไม่ได้!
ให้ตายเถอะหมดกัน จูบแรกของฉันที่เก็บไว้มาเนิ่นนานกว่ายี่สิบปี ตอนนี้ถูกไอ้พี่รหัสขี้เมาขโมยไปแล้ว แถมฝ่ามือใหญ่ๆ ทั้งสองข้างเขาก็ยังวางอยู่บนแก้มก้นของฉันอีกด้วย
กรี๊ด!!! ใครก็ได้บอกฉันทีว่ามันเป็นแค่ความฝันไม่ใช่ความจริง!
"นมเธอ..." แต่ณะที่สติของฉันกำลังฟุ้งซ่านไปไหนต่อไหน เสียงทุ้มแหบเอื่อยๆ ยานครางของพี่พระพายก็พูดขึ้นเบาๆ แทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ขณะที่ริมฝีปากของเราสองคนยังไม่ผละออกจากกัน ก่อนที่เปลือกตางัวเงียของเขาจะค่อยๆ เปิดขึ้นจ้องมองดวงตาของฉันแน่นิ่งจนฉันต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย...
"นมเธอ...ทำให้ฉันมีอารมณ์ว่ะโซ"
ฟุบ!
เท่านั้นแหละฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที อยากกรี๊ด! ฉันอยากกรี๊ดมากเพราะประโยคที่พี่พระพายพูดมัน...
ไอ้บ้าเอ้ยทำไมต้องล่วงเกินฉันด้วยคำพูดด้วยเนี่ย!
ฉันเข้าใจว่าตอนที่ล้มไปทับพี่พระพายเมื่อกี้ หน้าอกหน้าใจของฉันมันกระแทกนาบลงบนแผงอกแข็งๆ ของเขาเต็มๆ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมานี่!
โอ้ย ฉันทำตัวไม่ลูกเลยอะ
"เห็นตัวเล็กแต่นมโคตรใหญ่เลย" แล้วดูพูดเข้า ไอ้พี่บ้านี่ เมาแล้วขยันพูดแบบนี้ตลอดเลยหรือไงเล่า
"เมาแล้วก็นอนเถอะ พูดจาเพ้อเจ้ออยู่ได้" ฉันว่าคนที่ลุกขึ้นมานั่งตรงปลายเตียงท่าทางโซเซไปมาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ด้วยน้ำเสียงขึงขังไม่พอใจเบาๆ
ขยันพูดไม่พอยังขยันลุกขึ้นมานั่งอีก ตัวเองทรงตัวไม่อยู่ยังไม่เจียมตัวอีก คอยดูเถอะถ้าเอาหน้ากระแทกพื้นเมื่อไหร่ฉันจะยืนดูเฉยๆ
"ขอบใจนะที่ไปรับฉันมา" จู่ๆ พี่พระพายที่นั่งเงียบอยู่ที่เดิมก็เปล่งเสียงขอบคุณฉันที่ไปรับเขากลับมาจากผับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตางัวเงียแต่เจือไปด้วยความเศร้าเล็กน้อยในแววตาคู่นั้น ทำเอาฉันที่เผลอสบตากับเขาถึงกับต้องเบือนสายตาไปทางอื่น ก่อนที่จะพรูลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วพูดถึงเรื่องที่จะต้องไปเข้าค่ายพรุ่งนี้แต่เขากลับไปเที่ยวผับบาร์จนเมาหัวราน้ำแบบนี้แทน
คือรู้แหละว่ายังอกหักอยู่แต่ความรับผิดชอบมันก็ต้องมีไง
"พี่ลืมหรือเปล่าว่าพรุ่งนี้ต้องเดินทางเช้าอะ แล้วนี่ไปดื่มหนักจนเมาแทบไม่ได้สติแบบนี้ พี่ยังสติดีอยู่หรือเปล่า" เอาจริงๆ เลยนะ พี่พระพายคือพี่วินัยหรือพี่ว้ากประจำคณะ ภาพลักษณ์ต้องดี ต้องเป็นแบบอย่างให้รุ่นน้องเคารพสิ แล้วนี่เล่นเมาแบบนี้ถ้าหากพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหวหรือไปถึงสายทำให้คนอื่นต้องรอ มันจะเสียชื่อกันหมด
"บ่นว่ะ นี่เป็นน้องรหัสฉันหรือเป็นเมียฉันกันแน่ หืม?" ยังติดเล่นอีก เดี๋ยวเถอะ
"เป็นน้องรหัสไง เป็นทำไมเมียพี่" ฉันตอบเสียงฉุนก่อนจะยกมือกอดอกตัวเองพร้อมกลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่ายแทน แค่เป็นน้องรหัสก็รำคาญจะตายอยู่แล้วยังจะมาแทรกสถานะเมียให้อีก
"หึ ไม่สนใจเป็นเมียฉันจริงดิ นี่ระดับหัวจ่ายเลยนะ กระเป๋าหนักมาก เลี้ยงดีด้วย เดี๋ยวเปิดกระเป๋าให้ดูเลยว่ามีบัตรกี่ใบ" พูดจบพี่พระพายก็จัดการล้วงหากระเป๋าสตางค์ในกางเกงตัวเองด้วยท่าทางโซซัดโซเซทันที ก่อนจะเปิดออกมาแล้วหยิบพวกบัตรเครดิตออกมานับให้ฉันดู
"มีหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด มีเจ็ดใบ สนใจสักใบไหม" เขาถามฉันเสียงยานครางเหมือนเดิม พร้อมกับยื่นบัตรเครดิตหนึ่งใบให้ฉัน รอให้ฉันรับอยู่อย่างนั้น แต่ฉันเลือกที่จะไม่เล่นด้วยไง สุดท้ายเขาก็เลยเก็บบัตรใส่กระเป๋าเหมือนเดิมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า...
"เงินซื้อเธอไม่ได้สินะ เงินฉันมันจ้างให้เธอมาเป็นเมียฉันไม่ได้สินะ"
"..."
ฉันนิ่ง สบตาที่แทบจะลืมตาไม่ขึ้นของพี่พระพายไปเงียบๆ และเขาเองก็กำลังสบตาของฉันอย่างเงียบๆ เช่นกัน เราต่างคนต่างมองตากันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ฉันไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ พี่พระพายถึงได้กล้าพูดแบบนั้นกับฉัน เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยล้อเล่นกับฉันแบบนี้เลยสักครั้ง
เขายังเมาสินะ แอลกอฮอล์ในร่างกายคงเยอะมากถึงได้กล้าพูดจาต่างจากเมื่อตอนกลางวันขนาดนี้
"นอนลงไปเถอะ โซจะกลับแล้ว" ด้วยความที่ฉันเหนื่อยจะเล่นกับคนเมาอย่างพี่พระพายแล้ว สุดท้ายฉันก็เลยปล่อยมือที่ใช้กอดอกตัวเองลง ก่อนจะบอกพี่พระพายว่าจะกลับแล้วพร้อมหมุนตัวเตรียมจะขยับเท้าเดินออกจากห้อง แต่...
หมับ!
"ไม่กลับได้ไหม อยู่เป็นเพื่อนก่อน สร่างเมาแล้วเหงาอะ" ฉันก้มมองลงไปที่มือของตัวเองหลังจากที่ถูกพี่พระพายจับไว้ ก่อนจะละสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังทำหน้าออดอ้อนปนเศร้าไม่ให้ฉันกลับอย่างน่าเอ็นดู
เหอะ นี่คงเป็นอีกมุมที่ฉันไม่เคยเห็นใช่ไหม ผู้ชายที่ภายนอกดูน่าเกรงขามเพราะตำแหน่งพี่ว้ากที่พ่วงท้าย ใบหน้านิ่งๆ เวลาเจอรุ่นน้องที่ทุกคนต่างต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหล่อเข้มมาก ทำอะไรก็ดูดีมีเสน่ห์ไปหมด
แต่เวลาเมาแล้วเปลี่ยนเป็นคนละคนขนาดนี้ น่าเหลือเชื่อชะมัด!
"ขาดผู้หญิงแล้วเหงาขนาดนี้เลยเหรอ" ฉันถามติดตลก พลางมองใบหน้าที่เศร้าลงของพี่พระพายกำลังเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนด้วยความฉงนใจเล็กน้อย เพราะทันทีที่ฉันพูดแบบนั้นจบ แววตาที่ดูออดอ้อนเมื่อกี้ก็เศร้าลงอย่างน่าใจหาย
"เปล่า มันเคว้งอะ" โห่ แล้วดูคำตอบสิ ทำไมฟังดูอ่อนไหวขนาดนั้นอะ เวลาเมานี่กลายเป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้เลยเหรอ
หรือว่าพี่พระพายจะเป็นซึมเศร้าอย่างที่พี่การ์ดคนนั้นบอกไว้จริงๆ?
"พี่เป็นซึมเศร้าเหรอ?"
"หึ อย่างฉันเนี่ยน่ะจะเป็นซึมเศร้า ตลกละ" มุมปากหล่อแสยะยิ้มขำขันออกมาพร้อมเบือนหน้าไปอีกทางทันทีที่ฉันสงสัยว่าเขาเป็นซึมเศร้า
ก่อนจะหันคออ่อนตามประสาคนเมากลับมาจ้องมองฉันตาปรืออีกครั้ง จ้องตาของฉันนิ่งและเนิ่นนานนับนาทีอยู่อย่างนั้นจนฉันเริ่มใจไม่ดีขึ้นมา เพราะกลัวว่าไอ้คนเมาตรงหน้ามันจะหน้ามืดลุกขึ้นมาตะครุบฉันไปกินอะ
"พี่จ้องหน้าโซแบบนั้นทำไม"
"เปล่า ฉันแค่มองเพราะรู้สึกว่าเธอมีเสน่ห์ไม่เหมือนใครดี แปลกแต่กลับรู้สึกสบายใจ"
"..." ฉันยืนเงียบ ทบทวนประโยคหลังสุดด้วยหัวใจที่รู้สึกตื่นเต้นและวูบวาบแปลกๆ อย่างไม่เข้าใจ ฉันไม่แน่ใจว่าความหมายของประโยคนั้นมันหมายความว่ายังไง
แต่ประเด็นคือฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่มายืนคิดทบทวนตามคำพูดของคนเมาแบบนี้ คนเมาก็คือคนเมา คนเมาที่สติไม่ครบสมบูรณ์ ที่พี่พระพายพูดเพราะเขาเมา เขาไม่ได้เอ่ยชื่นชมอะไรฉันเพราะจิตใต้สำนึกของเขาจริงๆ สักหน่อย
เพราะฉะนั้นฉันควรเลิกสนใจได้แล้ว อีกอย่างคอยดูพรุ่งนี้สิสร่างเมาดีเมื่อไหร่ เดี๋ยวร่างเดิมก็กลับมา
"พี่เลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว นอนเถอะโซจะกลับแล้ว" หลังจากที่ฉันเลิกคิดและว้าวุ่นกับประโยคพวกนั้นของพี่พระพาย ฉันก็เลือกที่จะขอตัวกลับก่อน เพราะมันดึกมากแล้ว ไหนจะเช้าพรุ่งนี้ต้องเดินทางไกลอีก
"อืม วันหลังถ้าโดนเรียกให้มารับฉันอีก เปลี่ยนชุดก่อนออกมาด้วยนะ...ชุดนี้มันดูโป๊ไป เห็นแล้วใจหวิวๆ"
ขวับ!
ฉันก้มมองชุดตัวเองทันทีที่พี่พระพายทักแบบนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาของคนเมาที่กำลังมองร่างกายของฉันอีกครั้ง
และใช่ค่ะ ฉันเจอกับใบหน้าแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์จากพี่พระพายที่กำลังมองตามร่างกายของฉันอย่างฉาบโฉย
กรี๊ดดดด!!!
ตุบ!
ฉันเลยปรี๊ดแตกยกเท้ายันหน้าอกพี่พระพายจนล้มหงายตึงบนเตียงทันที ก่อนที่จะวิ่งหนีออกจากห้องในที่สุด!
ไอ้บ้าเอ้ย กับน้องรหัสก็ไม่เว้น!
หลายเดือนต่อมา....พระพาย : มึงว่าผู้หญิงชอบอะไรมากที่สุดวะไอ้เกอร์ไทเกอร์ : ถามทำไมวะ จะซื้อของเซอร์ไพรส์เมียมึงหรือไงพระพาย : อืม อยากตอบแทนความเสียสละของโซดาที่มอบให้กูและลูกๆ ว่ะไทเกอร์ : หึ ง่ายๆ เลยเว้ย ผู้หญิงชอบความใส่ใจ อะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับความใส่ใจ จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ขอให้ใส่ใจไว้ก่อนผมปรึกษาผ่านตัวอักษรกับไทเกอร์ไปแค่นั้น ก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็นั่งคิดตามที่ไทเกอร์มันพิมพ์ข้อความให้ผมอ่าน 'ความใส่ใจ' งั้นเหรอ เอาจริงๆ เรื่องนี้ผมทำมันตลอดเลยนะ เพราะผมรักและเคารพโซดายิ่งกว่าอะไรอีกอย่างเธอเก่งมาก เก่งจนผมที่เป็นผู้ชายยังอึ้ง เมียผมเธอแกร่งมากนะ ไม่มีงานไหนที่เธอทำไม่ได้และทำไม่เป็น ที่สำคัญโซดาเลี้ยงลูกเก่งมากด้วย ลูกผมโคตรซนทั้งคู่แล้วก็แอบดื้อด้วยแต่เมียผมปราบโคตรเก่งชะมัดเก่งจนผมไม่รู้จะชมยังไง แต่เรื่องที่ไอ้ไทเกอร์มันบอกเมื่อกี้ มันมีตรงจุดไหนที่ผมแอบพลาดยังไม่ได้ทำบ้างหรือเปล่าวะไม่รู้ล่ะ ผมคิดไม่ออกแล้วเพราะคิดว่าตัวเองก็เป็นสามีที่เพอร์เฟคใช้ได้เหมือนกัน แต่ว่าผมอยากเซอร์ไพรส์เมีย ผมควรทำยังไงดี ให้อะไรเธอดีเธอถึงจะชอบและมีความสุขแถมวันนี้ล
หลายปีต่อมา... วันนี้ทั้งห้าครอบครัวจัดทริปเที่ยวต่างจังหวัดกัน ซึ่งจังหวัดที่เลือกมาก็คือโซนภาคใต้ฝั่งอันดามัน เพราะลูกๆ และแม่ๆ ร่วมกันโหวตว่าอยากมาเที่ยวทะเล เหล่าพ่อๆ จึงได้ตามใจพาลูกเมียลงมาเที่ยวทะเลภาคใต้กัน แต่ด้วยความที่บางครอบครัวก็ยังลูกเล็กบางครอบครัวก็ลูกโตสี่ห้าขวบแล้ว ก็เลยเกิดความวุ่นวายเกิดขึ้น เมื่อหลานๆ ทั้งสิบคนพากันอยากเล่นน้ำในสระน้ำกัน แต่คนดูแลดันมีอยู่แค่คนเดียวนั่นก็คือนักรบ ส่วนอีกคนอย่างพระพายเลือกที่จะนอนหลบแดดอยู่บนเก้าอี้ข้างสระแทน ทำให้นักรบที่ดูแลไม่ทันต้องวิ่งไปส่งหลานที่แสบสุดและซนสุดในกลุ่มส่งคืนให้พ่อมันไป..."ไอ้พาย ลูกมึงแม่งจะโดดลงไปเล่นน้ำในสระแล้ว ซนฉิบหายเลย อายุแค่สองขวบเศษๆ แต่ความซนแม่งเกินลิมิตมาก เล่นซะกูหอบเลย""เออน่า มึงก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่ไหมวะไอ้รบ ลูกกูซนแค่นี้ทำเป็นบ่น" พระพายที่หลับตาอยู่บ่นงึมงำออกไป ทำเอาคนที่กำลังเหนื่อยอย่างนักรบถึงกับของขึ้นเลยทีเดียว เพราะมันไม่ใช่แค่สีดาลูกของพระพายเท่านั้นที่เขากำลังช่วยเลี้ยงแต่โน่นมันมีทั้งลูกของไคโร มาร์ตินแล้วก็ไทเกอร์ด้วย เขาถึงต้องเอาเจ้าตัวแสบที่สุดของกลุ่มมาส่งคืนก่อน ไม่เช่น
"มึงแม่งโคตรเหี้ยอะไอ้เกอร์ ทำไมไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้วะ ไอ้เวร" พระพายหันไปแยกเขี้ยวใส่ญาติตัวเองอย่างไทเกอร์ทันทีที่ได้ยินญาติพูดออกมาแบบนั้น รู้แต่เล่นเก็บเงียบไว้คนเดียว มันเล่นแบบนี้ไม่บอกเขาตอนชาติหน้าไปเลยล่ะ"ก็กูลืมนี่หว่า ตอนแรกไม่ได้มั่นใจหรอก แต่พอกลับไปดูรูปที่เคยถ่ายตอนไปเที่ยวด้วยกันช่วงไฮสคูลอะ กูเลยมั่นใจว่าใช่ แถมรูปนั้นมึงก็ถ่ายด้วยนะ เมียมึงยืนตรงกลางระหว่างมึงกับกูอะ""รูปไหนวะ?""รูปตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นไง ถ่ายที่ลานเสก็ตอะ" พอไทเกอร์พูดแบบนั้น พระพายก็ทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ขึ้นมาทันที เขาก็ว่าอยู่ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าโซดาตอนเจอกันครั้งแรกในวันที่เปิดตัวพี่รหัสน้องรหัสเมื่อสองปีก่อนนัก เพราะแบบนี้นี่เอง"ป้าเจน ป้านายสวัสดีค่ะ""สวัสดีจ้ะหนูโซ นั่งก่อนสิลูก หนูยังจำพี่ๆ เขาได้ไหมที่เคยไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน" คุณนายเอ่ยเชิญโซโดาให้นั่งลงข้างๆ ตัวเองแต่เผชิญหน้าเข้าหากันกับลูกชายของตัวเองพร้อมกับเอ่ยถามโซดาว่ายังจำสองหนุ่มสุดหล่อของตระกูลได้ไหมครั้งหนึ่งเมื่อช่วงที่ลูกๆ ทุกคนเรียนอยู่ในช่วงไฮสคูลทั้งสามครอบครัวเคยนัดไปเที่ยวด้วยกันและถ้าจำไม่ผิดทั้งสามคนยังเคยถ่า
หลายวันต่อมา..."ไอ้เกอร์มึงแน่ใจว่าอาการดีขึ้นแล้ว ไม่ใช่ว่าไปพบแม่มึงแล้วไปเจ็บออดๆ แอ๊ดๆ ให้แม่มึงจับได้นะว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเพราะโดนซ้อมมาอะ" พระพายที่กำลังขับรถอยู่หันไปพูดกับไทเกอร์ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆเนื่องจากวันนี้เป็นวันที่พวกเขาถูกแม่ๆ ชวนออกไปทานข้าวข้างนอกกัน ไทเกอร์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลวันนี้จึงไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้ เพราะหนึ่งกลัวว่าทางแม่จะสงสัยแล้วจับได้ว่าโดนซ้อมมาหากปฏิเสธแล้วเลื่อนนัดเป็นวันอื่นแทน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอาหากถูกสืบเรื่องขึ้นมาสองก็คือเขาขี้เกียจหาข้ออ้างในการปฏิเสธแม่ตัวเอง ในขณะที่พระพายเองก็คิดเช่นเดียวกันกับข้อที่สองของไทเกอร์คือขี้เกียจหาข้อปฏิเสธคนเป็นแม่เช่นกัน พวกเขาสองคนเลยต้องจำใจนั่งรถออกไปตามที่ได้นัดกับคนเป็นแม่อย่างเลี่ยงไม่ได้"แล้วถ้าปฏิเสธละมึงคิดว่าแบบไหนดีกว่ากัน มึงกับกูตัดสินใจกันตั้งแต่ก่อนจะนั่งรถมาแล้ว เพราะฉะนั้นมึงก็หุบปากแล้วขับรถไปเถอะ""เหอะ ปากเพิ่งหายแตก แต่มึงวอนอีกแล้วนะ" พระพายพูดแค่นั้นก็เรียกสายตาที่มองด้วยหางตาตอนที่มองไทเกอร์ก่อนหน้านี้กลับไปมองถนนตรงหน้าต่อ ส่วนคนข้างๆ อย่างไทเกอร์ก
หลายนาทีต่อมา..."หมอให้ไอ้เกอร์แอดมิทอะเพราะร่างกายช้ำหลายจุด" พี่พระพายที่เป็นญาติสายตรงของพี่ไทเกอร์เป็นคนเข้าไปพบคุณหมอพร้อมกับน้ำตาล พอออกมาจากห้องฉุกเฉินก็เดินตรงมาบอกทุกคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกห้องซึ่งฉันก็เพิ่งรู้ว่าพี่ไทเกอร์กับพี่พระพายสองคนนี้เขาเป็นญาติสายตรงกัน และไอ้นามสกุลของพวกเขาก็ทำให้ฉันแอบเอะใจมากว่าคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาจากไหนมาก่อน แต่คิดแล้วก็คิดไม่ออกก็เลยเลิกสนใจแล้วหันไปสนใจเรื่องของพี่ไทเกอร์ที่ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินก่อนหน้านี้แทน"พวกพี่จะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวที่เหลือตาลจัดการเอง" น้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่พระพายเอ่ยบอกกับพี่ๆ ทุกคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ดวงตาอ่อนโยนของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ฉันที่เห็นแล้วได้แต่นึกสงสารและเอ็นดูไปพร้อมๆ กัน ฉันเพิ่งทราบมาจากแพรวาตอนที่น้ำตาลเข้าไปในห้องฉุกเฉินพร้อมกับพี่พระพายก่อนหน้านี้เองว่าน้ำตาลเป็นคนที่ไม่ชอบให้พี่ไทเกอร์มีเรื่องต่อยตีมากๆ ยิ่งหน้าหล่อๆ ของพี่ไทเกอร์มีรอยช้ำเธอจะยิ่งไม่ชอบ แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้มากกว่าเรื่องพวกนั้นคือ...น้ำตาลเธอรักพี่ไทเกอร์มาก ตอนอยู่ร้านเหล้าวินาทีที่เธอรู้ว่าพี่ไท
สามสิบนาทีต่อมา... "อยากไปกินข้าวที่ไหน" หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันกับพี่พระพายก็ได้นั่งรถออกมาจากคอนโดเป็นที่เรียบร้อย คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็เลยเอ่ยถามฉันว่าอยากไปกินข้าวที่ไหน เอาจริงๆ ฉันก็ไม่ได้มีร้านที่อยากจะกินอยู่ในใจหรอก อีกอย่างตอนนี้มันก็สี่ทุ่มแล้วด้วย กินอะไรง่ายๆ ไม่หนักท้องมากก็ดีเหมือนกัน "ไปร้านเหล้าพี่นักรบได้ไหม" "ร้านเหล้า?" "ค่ะ" ก็มันอยู่ใกล้สุดแถมขับไปอีกนิดหน่อยก็จะถึงแล้วด้วย อีกอย่างร้านเหล้าพี่นักรบก็มีโซนนั่งชิวเล่นๆ กินอาหารชิวๆ ฟังเพลงชิวๆ ด้วย ได้บรรยากาศจะตายไป "ติดใจอะไรกับร้านไอ้นักรบปะเนี่ย" พี่พระพายถามฉันก่อนที่จะสายตาหันมามองฉันแวบหนึ่งจากนั้นก็หันไปมองถนนตรงหน้าต่อ ฉันก็เลยแกล้งตอบเขาไปว่า... "นักร้องมั้งค่ะ" "โซดา แกล้งพี่ใช่ไหม" รู้ด้วยว่าแกล้ง "ก็พี่ถามเองอะ แต่ว่านักร้องร้านพี่นักรบร้องเพลงเพราะมากเลยนะ" อันนี้ฉันพูดจริงๆ คราวก่อนที่ไปนั่งกินเหล้ามีจังหวะที่นักร้องขึ้นไปร้องสดบนเวที ฉันได้ยินแล้วชอบมาก ตอนนั้นยังคิดเลยว่าคนอะไรร้องเพลงเพราะชะมัด "เหอะ เดี๋ยวพี่จะให้ไอ้นักรบมันไล่ออกให้หมดเลย" หึงเห







