ตอนที่ 6 ปล่อยเธอไป

โมอา’s Part

            ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก่อนสมองจะค่อยๆ ประมวลผลเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน!

            ทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ยย โมอา!!!!

            อยากจะตีตัวเองนัก!

            ถึงฉันจะเมาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจำอะไรไม่ได้นะ ฉันรับรู้ทุกอย่าง ทุกการกระทำที่ฉันกับรันเวย์ทำด้วยกัน แล้วเมื่อคืนก็เหมือนบรรยากาศมันพาไป บวกกับความเมาด้วยแหละที่ทำให้เกิดเรื่องเลยเถิดแบบนั้นขึ้น

            ฉันมองไปที่คนข้างๆ ที่ตอนนี้ยังหลับสนิทอยู่

            เอาไงดี! หรือควรจะออกไปตอนนี้ก่อนรันเวย์จะตื่น… ฉันนอนตบตีกับความคิดตัวเองอยู่ในใจสักพัก ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเพื่อลงจากเตียง

            เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย T^T

            หมับ!!!!

            “อ๊ะ”

            ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ก้าวขาลงจากเตียง คนข้างๆ ก็เอาแขนขึ้นมาโอบฉันไว้ เหมือนรู้ทันว่าฉันจะหนี

            “จะไปไหน นอนต่อสิ” เสียงงัวเงียพูดขึ้น เมื่อดึงร่างฉันเข้าไปใกล้ๆ ตัวของเขาแล้ว แถมตอนนี้ยังมาคลอเคลียแถวซอกคออีก

            “ปะ ปล่อยได้แล้ว ฉันจะกลับห้อง” ฉันบอกพร้อมกับผลักรันเวย์ออกเบาๆ

            “ได้ฉันแล้วก็จะทิ้งกันเลยเหรอ?” คราวนี้คนตัวโตลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับจ้องมาที่ฉันก่อนจะพูดขึ้น

            “อะ อะไรของนาย เรื่องแบบนี้มันก็ปกตินี่ นายเองก็ทำ” ประโยคสุดท้ายฉันพูดเสียงแผ่ว

            “ฉันได้ยินนะ” เขาทำเสียงดุใส่พร้อมกับหรี่ตามองจ้องฉันอย่างเอาเรื่อง

            “แหะแหะ คือฉันมีเรียนน่ะ เลยจะกลับห้องไปอาบน้ำเตรียมไปเรียนแล้ว ส่วนเรื่องเมื่อคืนก็เมานี่เนอะ นายเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรอยู่แล้วนี่เรื่องพวกนี้ เราก็แค่… วันไนท์สแตนกัน แค่นั้น” ฉันตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ เพราะถ้าอยู่กันแบบนี้ฉันคงไปเรียนไม่ทันจริงๆ นั่นแหละ อีกอย่างตอนนี้ในใจคิดแต่อยากจะกลับห้องไปตั้งหลักก่อน

            “หึ! เธอไปเรียนเถอะงั้น ไว้ค่อยคุยกันใหม่”

            ฉันได้แต่พยักหน้ารับไม่ได้ตอบอะไรเขาอีก ก่อนจะรีบแต่งตัวแล้วออกจากห้องของรันเวย์มา

            ปังง!

            ฉันเข้ามาในห้องของตัวเองได้ก็เหมือนจะเข่าอ่อนทันที ยอมรับว่ายังเจ็บตรงนั้นอยู่เหมือนกัน แต่จะให้อยู่ในห้องเขาต่อก็ไม่ไหว ไม่รู้จะสู้หน้ายังไงหรือควรทำตัวยังไงดี

เพราะกลับมาตั้งหลักที่ห้องก่อนนั่นแหละดีแล้ว T^T

            รันเวย์จะมองฉันเป็นผู้หญิงแบบไหนนะ เข้าห้องเขาไปครั้งแรกก็มีอะไรกันเลย และที่สำคัญเลยฉันเด็ดหรือเปล่า… ก็แบบมันเป็นครั้งแรกนี่นากลัวว่าจะเงอะงะเกินไปนะสิ แต่ดูจากปฏิกิริยาของรันเวย์เมื่อเช้าแล้วเขาก็น่าจะพอใจอยู่แหละมั้ง

            ส่วนเรื่องของฉันกับเขาก็คงอย่างที่ฉันบอกไปนั่นแหละ ว่าเราก็แค่วันไนท์สแตน ฉันคงไม่ไปเรียกร้องให้เขาคบกับฉันเพื่อรับผิดชอบอะไรแบบนั้นหรอก นี่มันยุคไหนแล้ว

            แต่ก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ตอนนี้ฉันคงต้องอาบน้ำไปเรียนก่อนแหละ จะสายแล้วด้วย และก็เมื่อคืนเมษาเป็นยังไงบ้างฉันเองก็ลืมไปเลย

            ไว้ค่อยถามตอนเจอกันที่มอแล้วกัน…

            .

            .

@มหาวิทยาลัย W

สุดท้ายฉันก็เข้าคลาสเลทนิดหน่อย แถมมาหน้าสดอีกแล้วเลยต้องใส่แว่นหลอกๆ ไว้ T^T

“ทำไมมาช้า?” ไผ่หลิวถามขึ้นทันทีที่ฉันนั่งลงข้างๆ เธอ

“ฉันตื่นสาย” ฉันตอบไผ่หลิวก่อนจะมองเลยไปยังเมษาที่นั่งอยู่ถัดไป บนหัวของเธอมีผ้าก๊อซแปะไว้อยู่เลย

“เมษาแกเป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนฉันหลับไปเลยขอโทษทีนะ TT”

“ไม่เป็นไรแล้ว แผลไม่ใหญ่มาก” เมษาหันมาตอบฉันพร้อมกับร้อยยิ้ม นั่นทำให้ฉันสบายใจขึ้นมาหน่อย

“เมื่อคืนรันเวย์ไปส่งแกปกติดีใช่มั้ย?” ไผ่หลิวหันมาถามอีกครั้ง

“อื้มม.. ก็พอถึงห้องฉันก็หลับไปเลย แล้วก็ตื่นสายด้วย” ฉันตัดสินใจโกหกเพื่อนไป เพราะยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องระหว่างฉันกับรันเวย์ อีกอย่างก็คือไผ่หลิวบ่นฉันแน่ๆ ฉันยังไม่พร้อมฟังเสียงยัยนี่

“โอเค งั้นเรียนเถอะตอนท้ายคาบจะมีควิชนะ” ไผ่หลิวพูดจบก็หันไปตั้งใจฟังอาจารย์สอนโดยที่ไม่ได้สนใจฉันอีก

รอดตัวไปทีนะโมอา ฟู่ว~

หลังจากที่พวกเราทำควิชท้ายคาบเสร็จเรียบร้อยก็มากินข้าวที่โรงอาหารของคณะเพื่อรอเรียนช่วงบ่ายอีกวิชา ส่วนเมษากั้งพากลับไปพักเพราะเธอบ่นปวดหัว และคงไม่ได้เข้าเรียนช่วงบ่ายด้วยกัน

“แกไปซื้อก่อนเลยไผ่หลิว ฉันจะนั่งรอเอง” ฉันบอกก่อนจะวางกระเป๋าลงที่โต๊ะและหย่อนตัวลงนั่ง

ระหว่างที่รอเพื่อนฉันก็นั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย สายตาก็ไปสะดุดกับร่างสูงที่เพิ่งแยกกันเมื่อเช้านี้ และเขาก็มากับผู้หญิง… ถ้าฉันจำไม่ผิดคนนี้เหมือนจะเป็นคนที่ออกมาจากห้องพร้อมเขาตอนเช้าวันก่อน

หึ! รันเวย์ก็คือรันเวย์อยู่วันยังค่ำ

“ฉันซื้อเสร็จแล้ว แกไปสิ” ไผ่หลิวพูดพร้อมกับวางจานข้าวลงที่โต๊ะ

“ว่าแต่เมื่อกี้แกมองอะไรอยู่” ก่อนจะหันไปตรงจุดที่ฉันมอง และเธอก็เห็นเหมือนที่ฉันเห็นเมื่อกี้

“อ๋ออ… รันเวย์ เอ๊ะ ผู้หญิงนั่นรู้สึกจะเป็นดาวคณะเราปีหนึ่งนะ รู้สึกจะชื่อไพลิน เพิ่งเข้ามาก็เสร็จรันเวย์แล้วเหรอเนี่ยไวไฟดีนี่”

“ช่างพวกเขาเถอะแก… เดี๋ยวฉันไปซื้อข้าวบ้าง”

ฉันพูดเสร็จก็ลุกไปทันที ไม่ได้อยากฟังอะไรไปมากกว่านี้ ไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เหมือนกันว่าฉันรู้สึกยังไง มันหน่วงๆ แอบผิดหวังนิดหน่อยที่ตอนเช้าพอแยกจากฉัน ตอนกลางวันก็มากับอีกคนเลย แต่อีกใจก็เถียงว่ารันเวย์ก็เป็นแบบนี้มาตลอดอีกอย่างฉันก็บอกเขาเองว่าเรื่องเมื่อคืนก็แค่วันไนท์สแตน

ฉันมาซื้อข้าวที่ร้านประจำ ซึ่งป้าคนขายจำฉันได้แม่นเพราะฉันชอบกินอยู่แค่ไม่กี่เมนู พอซื้อเสร็จฉันก็ตั้งใจจะเดินกลับไปที่โต๊ะแต่เหมือนใจมันลอยคิดเรื่องที่คาใจอยู่จนกระทั่ง…

“โมอา!! แกจะเดินไปไหนโต๊ะอยู่ทางนี้” และเสียงของไผ่หลิวเรียกสติฉันกลับมา

“แหะๆ พอดีวันนี้ฉันเบลอนิดหน่อย” ฉันยิ้มแห้งส่งไปให้เธอก่อนจะเดินย้อนกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารของเรา

เมื่อกี้เสียงของไผ่หลิวน่าจะดังพอสมควรเลยแหละ เพราะทำให้หลายคนหันมามองที่เราสองคน รวมทั้งรันเวย์กับผู้หญิงที่ชื่อไพลินด้วย แต่ฉันไม่ได้สนใจเขาต่อ และก้มหน้ากินข้าวในจานของตัวเองไป

“เมื่อคืนก็ไม่ได้เมามากนี่ ทำไมวันนี้ดูเอ๋อจังอะแล้วยิ่งวันนี้เราเหลือกันแค่สองคนด้วย” ไผ่หลิวบ่นอุบ เพราะวันนี้อาร์ตก็ยังไม่กลับมาส่วนเมษากลับห้องไปแล้ว และกั้งเองที่ไปส่งเมษาก็คงจะไม่กลับมาเรียนแล้วเหมือนกัน

“แหะๆ กินข้าวเถอะแกเดี๋ยวต้องไปเรียนต่ออีก อยากกลับห้องไวๆ จัง”

“ฉันก็เหมือนกัน วันนี้ว่าจะกลับไปแล้วนอนเลย ฮ่าๆๆ”

ฉันกับไผ่หลิวนั่งกินข้าวไปและคุยเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียนพวกเราสองคนก็ไปเรียนตามปกติ ระหว่างเรียนฉันก็แอบมีหาวบ้างนิดหน่อย ส่วนไผ่หลิวนะเหรอ นางฟุบลงไปแล้วเรียบร้อย ฮ่าๆ

หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนมันเป็นเรื่องปกติ แล้วยิ่งมาเจอแอร์เย็นๆ ด้วย โชคดีที่วิชานี้เป็นเรียนรวมเซคกับคณะอื่นๆ ทำให้อาจารย์ไม่ค่อยเคร่งมากเท่าไร

“งั้นแยกเลยนะแก ฉันง่วงมากกก” ไผ่หลิวบอกฉันหลังจากที่เราเรียนเสร็จแล้ว

“แกนอนไปเต็มอิ่มขนาดนั้น ยังจะง่วงอะไรอีก” ฉันแซวเธอยิ้มๆ เพราะตลอดเวลาสองชั่วโมงที่เรียนไผ่หลิวหลับไปแล้วเกือบเต็มคาบ

“ฮ่าๆ เชื่อหรือยังล่ะว่าง่วงจริง ฉันไปก่อนนะแก บายย”

หลังจากที่ไผ่หลิวไปแล้วฉันก็ตั้งใจจะเดินไปตรงหน้าคณะแล้วเรียกแท็กซี่กลับไปที่หอของตัวเองเหมือนกัน

หมับ!

“โมอา เรามาคุยกันหน่อยมั้ย?”

เป็นรันเวย์นั่นเองที่ดึงแขนฉันไว้ แล้วหมอนี่มาทำอะไรแถวนี่ละเนี่ย… คณะตัวเองก็ไม่ใช่ แถมเมื่อกลางวันก็อยู่กับอีกคน พอตอนนี้ก็ยังจะมายุ่งกับฉันอีก : (

“นายมีอะไรหรือเปล่า” ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะระหว่างเราไม่น่าจะมีอะไรต้องคุยกันนี่นา

“เพิ่งรู้ว่าเธอใส่แว่นด้วย” เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่ก้มลงมาจ้องหน้าฉันแทน และสายตาที่เขามองมามันก็… เห้อ อันตรายตัวหัวใจชะมัด

“วะ แว่นหลอกๆ ฉันไม่ได้แต่งหน้ามา” ฉันบอกเขาก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“น่ารักดีนะ ขนาดไม่แต่งหน้า”

“ว่าแต่ นายมีอะไร ///><///” ฉันถามย้ำคนตรงหน้าอีกครั้ง  ตอนนี้รู้สึกได้ว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นจากคำชมเล็กๆ ของเขา

            “เรื่องมือคืน…”

            รันเวย์ยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็เอามือปิดปากเขาไว้ก่อนเพราะรู้ว่าเขาจะหมายถึงเรื่องอะไร

            “นายจะมาพูดอะไรที่นี่ ตอนนี้” ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าดุใส่เขา

“นี่!! ยิ้มอะไร” แต่คนตรงหน้าก็ดูเหมือนจะไม่สนใจที่ฉันพูดแถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการกระทำของฉัน

            “เธอไง… หน้าเธอตอนดุไม่ได้น่ากลัวเลย แถมยังเหมือนแมวอีกต่างหาก” เขาพูดหลังจากที่ฉันเอามือออกจากปากเขาแล้ว

            “ก็นายจะพูดเรื่องเมื่อคืนทำไม เราตกลงกันแล้วว่ามันแค่

วัน‍ไนท์‍‌สแตน อีกอย่างตัวนายเองก็น่าจะชอบความสัมพันธ์แบบนั้นนี่ ไม่ต้องผูกมัดกัน” ฉันบอกเขาเสียงเบาเพราะกลัวว่าคนแถวนี้จะได้ยิน แล้วจะเอาไปพูดกันต่อ

            “แล้วถ้าฉันไม่อยากแค่วันไนท์สแตนกับเธอล่ะ” รันเวย์พูดประโยคที่คนฟังอย่างฉันแอบใจเต้นแรงขึ้นมา

“ถ้าฉันติดใจเธอจนไม่อยากให้มันจบแค่คืนเดียว เธอจะว่าไง”

            ถ้าไม่ใช่วันไนท์สแตนงั้นก็หมายถึงพวกเฟรนด์วิทเบเนฟิตอะไรแบบนั้นเหรอ ไอ้ที่เพื่อนกันมันดีอะไรนั่นน่ะ

ฉันเผลอกัดปากตัวเองอย่างใช้ความคิด และประมวลผลกับคำพูดของคนตรงหน้าว่าที่เขาพูดมาเขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่

            “ฉันไม่ได้ชอบความสัมพันธ์แบบนั้นหรอกนะ” ฉันบอกเขาไปตามตรง

            “เธอคิดว่าฉันหมายถึงความสัมพันธ์แบบไหนกันล่ะ” คราวนี้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

            “พวกเฟรนด์วิทเบเนฟิตไง” ฉันเอียงหน้าแล้วตอบเขาไป

            ป๊อก~

            “ยัยบ๊อง อะไรทำให้เธอคิดไปขนาดนั้นหะ” รันเวย์ดีดหน้าผากฉันเบาๆ หนึ่งทีก่อนจะบอกยิ้มๆ

            มีอะไรน่าขำนักหนา ก็ถ้าไม่คืนเดียวแล้วจบแต่ยังมีอีกหลายๆ คืน มันจะเป็นความสัมพันธ์แบบไหนได้อีกล่ะ!

            ทำเหมือนกับจะมาขอคบ ซึ่งนั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย

            “แล้วฉันต้องคิดยังไงล่ะ” ฉันถามออกไป ก่อนจะมองจ้องคนตรงหน้าเพื่อหาคำตอบผ่านสายตาของเขา แต่เหมือนจะเป็นฉันเองนี่แหละที่ติดกับสายตาคู่นั้นเข้าอย่างจัง

            “ฉันสนใจเธอ สนใจที่หมายถึงสนใจจริงๆ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ฉาบฉวยพวกนั้น” คราวนี้รันเวย์พูดน้ำเสียงจริงจัง

            “มะ หมายความว่ายังไง” O.O

            “หึ! วันนี้เธอพกสติมาด้วยมั้ยเนี่ยโมอา” จากเสียงจริงจังเมื่อกี้ เปลี่ยนเป็นเสียงเหมือนเอือมๆ กับท่าทางเงอะงะของฉันในตอนนี้

            ก็คนมันทำอะไรไม่ถูกนี่ แถมวันนี้ฉันก็ไม่ค่อยมีสติอย่างที่เขาบอกจริงๆ นั่นแหละ มันเกิดเรื่องราวหลายอย่างเกินไป แต่ว่าในเมื่อตอนกลางวันเขายังอยู่กับไพลินอยู่เลย แล้วตอนนี้มาบอกสนใจฉันมันจะใช่แน่เหรอ

            นี่เขากำลังเล่นตลกอะไรกับฉันอยู่หรือเปล่า?

            “วันนี้ฉันเบลอๆ น่ะ งั้นไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะ ขอกลับไปนอนก่อน” เมื่อฉันยังให้คำตอบอะไรเขาไม่ได้และก็ไม่แน่ใจกับสิ่งที่เขาบอก การชิ่งหนีเลยน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้

            “กลับด้วยกันสิ ยังไงก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว” ประโยคที่เขาพูดมามันแปลกๆ นะว่ามั้ย เราแค่อยู่หอเดียวกันไม่ได้อยู่ด้วยกันซะหน่อย : (

            “ไม่เป็นไร นายก็กลับของนายไปเถอะ” ฉันบอกเขาไป ก็ตั้งใจจะหนีนี่นา ถ้ายังนั่งรถไปกับเขาแล้วจะหนีได้ยังไงเล่า

“ไปเถอะน่า” แต่รันเวย์ไม่ฟังที่ฉันบอก แถมยังจูงมือฉันและพาเดินไปที่รถของเขาทันที

บนรถ

“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ” เขาถามขณะที่ตาก็ยังจ้องมองไปที่ถนนข้างหน้า

            “ก็ฉันบอกไปแล้วว่าง่วง อยากกลับไปนอน”

            “เมื่อคืนเราก็ทำกันแค่รอบเดียวเอง ทำไมเธอดูเพลียนักล่ะ หื้มม” คราวนี้รันเวย์หันมายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน

            “ไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนสักหน่อย” ฉันหันไปตอบเขา ทำไมเขาต้องเอาแต่ย้ำเรื่องเมื่อคืนอยู่ได้เนี่ย

            “หึๆ” เขาดูจะยิ้มพอใจกับคำตอบของฉัน ก่อนที่จะพูดประโยคต่อมา

“ตกลงเรื่องที่ฉันถามไปล่ะ เธอจะว่ายังไง?”

            “เห้ออ เอาตามตรงเลยนะรันเวย์ฉันไม่รู้ว่านายต้องการอะไรจากฉัน ไอ้ความสัมพันธ์ที่นายกำลังพูดถึงอยู่มันเป็นแบบไหนกันแน่? เมื่อกลางวันฉันยังเห็นนายอยู่กับอีกคนพอตอนเย็นนายก็มาบอกว่าสนใจฉัน นายจะให้ฉันคิดยังไง”

            “…..”

            “ฉันรับมือกับความเจ้าชู้ของนายไม่ไหวหรอกนะ”

            หลังจากที่ฉันพูดจบและเขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมาก็ทำให้ทั้งรถมีแต่ความเงียบ จะมีก็แค่เสียงเพลงที่เขาเปิดคลอเบาๆ มาตั้งแต่ตอนที่เราขึ้นรถก็เท่านั้น

            เอี๊ยด~

            โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหอพักของเราสองคน เพราะถ้านานกว่านี้ฉันคงจะอึดอัดแย่ แค่นี้ก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว แถมรันเวย์เงียบไปแบบนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ด้วย

            “เอ่อ… ถึงแล้ว งั้นฉันขึ้นห้องก่อนนะ” ฉันรีบบอกเขาทันที

            “อ่าหะ” เขาตอบกลับมาเพียงสั้นๆ

รันเวย์’s Part

            ผมยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงของห้องและคิดถึงเรื่องที่โมอาพูดตอนอยู่บนรถไปด้วย ผมไม่ได้โกรธที่เธอพูดออกมาแบบนั้น เพราะมันจริงอย่างที่เธอบอกทุกอย่าง…ผมเจ้าชู้ และผมก็ยังหยุดตัวเองไม่ได้

            เมื่อตอนกลางวันผมอยู่กับไพลิน รุ่นน้องที่คณะของเธอนั่นแหละ เรารู้จักกันได้ไม่นานและไพลินเองก็เป็นคนเข้าหาผมก่อนตั้งแต่ช่วงรับน้อง ซึ่งผมก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรอยู่แล้วเรื่องแบบนี้ และไพลินก็รู้ดีว่าระหว่างเราจะไม่มีอะไรไปมากกว่าการที่เป็นคู่นอน ซึ่งเธอก็โอเคที่จะอยู่เพราะเธอเองก็ไม่ได้มีผมแค่คนเดียวเหมือนกัน

            แต่สำหรับโมอามันผิดจากที่ผมคาดการณ์ไปนิดหน่อย เพราะผมเองก็พอจะมองออกว่าโมอาเองก็น่าจะสนใจผมเหมือนที่ผมเองก็สนใจเธอ

ผมเห็นว่าภายนอกโมอาจะชอบทำตัวแสบซ่าและทำเป็นเก่งอยู่ตลอด ก็เลยลองไปบอกเธอตรงๆ และคิดว่าเธอคงทำเป็นซ่าตอบตกลงมาก่อน แต่ดูเหมือนว่าพอเป็นเรื่องแบบนี้เธอค่อนข้างที่จะจริงจังพอสมควรเลยแฮะ

ผมเห็นโมอามาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกัน จนช่วงนี้ที่เรามีโอกาสได้พูดคุยกันบ้างตั้งแต่ที่เธอทำกุญแจห้องหาย

และวันที่เธอมาดื่มที่ห้องผม พอได้รู้จักและได้ใกล้ชิดกับเธอแบบเมื่อคืนมันผมก็สนใจเธอมากขึ้นกว่าเดิมจนอยากจะลองสานความสัมพันธ์กับเธอแบบจริงจังดู

จริงจังที่ว่าหมายถึงจริงจังมากกว่าคนอื่น แต่ถ้าจะให้หยุดที่เธอคนเดียวเลยอันนี้ผมอาจจะยังทำให้ไม่ได้ ผมรู้ตัวดีว่ามันฟังดูเห็นแก่ตัวแต่ผมก็ยังไม่ได้รู้สึกกับโมอามากไปจนถึงขั้นนั้นเหมือนกัน ตอนนี้มันก็แค่มากกว่าทุกคนที่เคยผ่านมา

มีสองทางที่ผมจะต้องตัดสินใจ คือหยุดตัวเองและลองเริ่มสานความสัมพันธ์กับโมอาแค่คนเดียวดูกับปล่อยเธอไป

ในตอนนี้ผมคงจะต้องเลือกอย่างหลัง…