ตื๊อรักร้ายยัยแฟนเก่า

ตื๊อรักร้ายยัยแฟนเก่า

last updateLast Updated : 2025-02-10
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
62Chapters
944views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อแฟนเก่าไม่อยากเป็นแค่แฟนเก่า ปฏิบัติการตื้อรักจึงเกิดขึ้น ........................... เหนือนที 'เลิกกันเถอะไม่อยากคบกับควาย!' แต่! ใครมันจะไปยอมเลิกวะ! ของของผมยังไงก็เป็นของผมอยู่วันยังค่ำ ไอ้อีหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์! อยากเลิกก็เลิกไปดิ ให้มันรู้กันไปว่าเหนือนทีคนนี้จะเอาเธอคืนกลับมาไม่ได้ น้ำทิพย์ คนเราจะมีแฟนทั้งทีก็ต้องการแฟนดี ๆ และฉลาด ๆ ปะ ถ้าแฟนที่มีอยู่มันโง่แล้วยังทำร้ายจิตใจเรา เราจะทนให้มันเหยียบย่ำต่อไปทำไมจริงไหม? 'เลิกกันเถอะไม่อยากคบกับควาย!' คือประโยคบอกเลิกที่ฉันใช้พูดกับเขาคนนั้นผู้ชายที่ชื่อว่าเหนือนที ให้มันรู้กันไปเลยว่าต่อให้ไม่มีเขา ฉันก็อยู่ได้! .......... ซีรีส์ชุดรุ่นพี่ล่ารัก ประกอบด้วย 1. จะว้ากให้เธอรัก จบแล้ว 2. ตื๊อรักร้ายยัยแฟนเก่า จบแล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Amelia POV

“You’re pregnant with the Alpha’s child, Luna Amelia. It’s a miracle!”

My heart gave one long hard thump of joy at Dr. Wyatt’s words.

Finally, after my eighth ovulation injection, I got the life I had waited, hoped and prayed for.

Breathless, I pressed a hand to my stomach, as if I could already feel the life growing there.

I am a human Luna. My fated mate Damien is a powerful Alpha werewolf who took a big chance accepting a human as his mate.

Our union hasn’t been easy for the pack to accept. Werewolves can rarely have children with humans. The whole pack keeps whispering and gossiping about how weak or useless I am. That I can’t even give my Alpha an heir.

And not having an heir has kept Damien from being promoted to the Alpha Council, even though it was his leadership and skill that turned his pack into the strongest pack in hundreds of years.

I believe it was all my fault, but Damien never doubted we were meant to be, no matter what anyone else thought.

We’ve been trying to have a baby for two years. Last year I got desperate enough to try anything - tea made with special herbs picked by moonlight, a crazy special diet, taking my temperature every day to track my cycle. And I saw doctor after doctor after doctor.

All of them said the same thing: a werewolf and a human could not create a child.

Dr. Wyatt was different. As she stands in front of me, her dark eyes shining with excitement and happiness for me, I remember the first time I saw her, almost a year ago. She had those same kind eyes, and held my hand while I cried and told her my story.

“It’s alright, Luna Amelia. I understand how hard it must be for you in the pack, and the pressure you’re under. But, I believe I can help you.”

I couldn’t believe it at first. After so many doctors telling me it was impossible, maybe I was even afraid to believe Dr. Wyatt as she told me about the ovulation injections she’d been developing to make it easier for a pregnancy between human and werewolves.

I’ve been getting an injection of her serum every month. Her serum strengthens my uterus, creating a safer space for a werewolf baby, but to say that it hurts is a major understatement.

Still, the idea of finally - finally - being able to carry my mate’s child has kept me coming back for another injection.

After a moment of shock, when all my mate and I have been through flashes through my mind, I feel my eyes begin to fill with happy tears.

“Are you sure? Is it finally happening? I have to tell Damien!”

I’m already dialing his number before I finish the sentence, and jump up to pace as it rings. I’m so excited I just can’t sit still.

I imagine Damien laughing, seeing me pace. He calls me his little firecracker, always on the move. He tells me it’s a good thing he’s an Alpha, since no one else would be able to keep up with me.

Our children, I promised him, would be just as vibrant and energetic.

I can’t wait to tell him that the first of those children is finally on the way. But the call goes to voicemail, so I hang up. Maybe it’s better to tell him in person anyway, then I can watch his face as I give him the good news.

Dr. Wyatt crosses the room and puts her hand on my arm. “This is such good news, and I know you must be overjoyed. But let’s run some more in-depth tests, just to make sure everything is coming along as it should.”

She’s right. One quick pee-in-a-cup test isn’t enough. We need detailed, high level tests to make sure these results are accurate, and that my pregnancy may actually be a success. I should have waited to call Damien, I don’t want to get his hopes up just yet.

Just as I think this my phone buzzes in my hand. It’s Damien.

“Hello, darling. I’m sorry I missed your call. Is everything alright?”

Just hearing his voice, so deep and warm, soothes some of my jittery nerves, which are all tangled up with excitement and anxiety about what the new tests might show.

“Of course,” I say, taking a breath so my voice sounds calm and even. “I was just checking in to, uh, see how your day is going, and when you’ll be home tonight.”

“My day is busier than I thought it was going to be, actually,” he says. I can hear voices murmuring in the background, and my mate sounds distracted. “In fact, I’m not sure I’ll be home in time for dinner.”

Dr. Wyatt has her own phone to her ear, calling up to the obstetrics department of the hospital, and I’m a little distracted myself. I guess we’re going to start doing those tests right now.

“That’s okay, babe,” I say, rubbing a hand in circles over my belly. “I hope the rest of the day isn’t too stressful. I’ll see you when you get home.”

We say our goodbyes and then Dr. Wyatt is telling me all about the tests she’s going to run today, and the other tests and monitoring that will be needed in the coming weeks and months.

“I’m not going to lie, Luna. This first pregnancy could be quite risky. There may be a high chance of having a miscarriage. We’re going to take every precaution to keep both you and baby as safe as possible.”

I take a deep, deep breath. I knew getting pregnant was just step one. Carrying a half-werewolf child to term was going to be a long, scary process. I knew I was up to it - I had to be - but…

“Dr. Wyatt? I’d like to keep this between us, for now. I really, really want to tell Damien. But until we know this could really be happening, I don’t think we should say anything. To anyone.”

“Luna, do you really think you should go through all of this alone?”

“I can handle it. And I don’t want to break Damien’s heart if it doesn’t work out. Or give the rest of the pack more reason not to like me,” I added ruefully.

Dr. Wyatt rubs her hand up and down my arm. Her simple kindness, and deep understanding of my situation, have been part of what’s helped me be so strong these last few months. I was so grateful for her help, and for what has turned into an easy friendship between us.

“I understand, Amelia. I think, if I was in your place, I’d probably wait to tell anyone as well.”

Feeling steadier, I followed her out of the exam room and up to another floor of the hospital.

I hadn’t been up here before. The waiting room and main hallways were hung with soothing landscape photographs, mixed in with pictures of babies that had been delivered by the doctors here. Seeing them, it was easier to feel excited again, imagining a picture of our own child up there someday soon.

“Just down here, Luna. We’ll get you into a gown and then begin testing.”

We turn a corner and head toward an exam room, when up ahead in the hallway I spot a couple standing with their backs to us. Tall and built, the way most werewolves seem to be, they looked lovely together.

The man was listening carefully to a doctor as they spoke to each other, and the woman stood at a slight angle to me, so I could see her belly gently curving outward.

That’ll be us soon, I thought wistfully. I’ll be the one with their belly poking out, and Damien will be listening carefully to Dr. Wyatt’s instructions.

But the more I looked at the couple, the more uneasy I felt. Like there was something wrong with the picture, something disturbing.

And then my stomach clenched, and I stopped dead. That man…

Even from a distance, and with his back mostly turned.

That looks just like Damien.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
62 Chapters
บทที่ 1
เหนือนที‘เลิกกันเถอะ ไม่อยากคบกับควาย!’ประโยคสั้น ๆ ที่พูดง่าย ๆ หลุดออกจากปากของผู้หญิงที่ผมรักอย่างน้ำทิพย์ตลกดีนะครับที่คำง่าย ๆ เหล่านี้ กลับทำให้ผมเจ็บทุกครั้งที่นึกถึงมัน คำพูดแสนเย็นชาที่เธอใช้พูดเพื่อบอกเลิกกับผม เลิกกับคนอย่างเหนือนที ที่ผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่างเฝ้าร่ำร้องและเรียกหา คงมีแค่เธอเท่านั้นที่ตัดผมออกไปจากชีวิตอย่างง่ายดาย ทำราวกับว่าผมไม่ได้มีค่าหรือสำคัญมากพอที่จะอยู่ในชีวิตของเธอควายงั้นเหรอ...เห็น ๆ กันอยู่ว่าผมเป็นคน บอกเลิกผมยังไม่พอ! เธอยังกล้าเปรียบเทียบผมเป็นควาย! ทิ้งคำอันแสนเจ็บแสบเอาไว้ให้เจ็บใจเล่นถามว่าผมอยากสั่งสอนเธอไหม ตอบเลยว่ามาก แต่ผมไม่ได้ต้องการที่จะว่าเธอกลับ ผมอยากต่อว่าและสั่งสอนเธอด้วยการ ตบด้วยปากกระชากด้วยลิ้น ให้เธออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของผม!หึ!เสียดายที่ผมไม่สามารถทำตามที่ใจคิดได้ ผู้หญิงอย่างน้ำทิพย์ เวลาร้อนจะร้อนดั่งไฟนรก เธอพร้อมจะแผดเผาทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเสมอ และใช่ ผมยังรักชีวิตตัวเอง ที่ผมปล่อยเธอไปใช่ว่าผมจะเลิกกับเธอสักหน่อยก็แค่ทำให้เธอตายใจเท่านั้น เมื่อถึงเวลาที่ผมรุกและเอาคืน ไฟนรกก็นรกเถอะ ผมจะหลอมรวมให้มันเป็นลา
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 2
น้ำทิพย์‘เลิกกันเถอะ ไม่อยากคบกับควาย!’ประโยคบอกเลิกที่ฉันใช้พูดกับเขาคนนั้น เหนือนที ผู้ชายที่ได้ชื่อว่า ‘แฟนเก่า’ ผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาแต่โง่ยิ่งกว่าควาย!ไม่ใช่ว่าอยากเลิก ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น แต่ถ้าการคบกับเขา มันเหมือนฉันคบกับควาย ฉันขอตัดไฟตั้งแต่ต้นลมดีกว่าน้ำทิพย์ ชื่อนี้ถูกใครหลาย ๆ คนนิยาม ว่าเป็นผู้หญิงแกร่ง แรง สาวมั่นไม่แคร์ใคร มันก็ดีนะที่ใครหลายคนคิดแบบนั้น เพราะสิ่งเหล่านี้แหละ ที่เป็นเหมือนเกราะกำบังที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง เหมือนเป็นกำแพงหนา ๆ ที่กั้นฉันออกจากความเจ็บปวดทั้งปวง ก่อนหน้านี้ชีวิตฉันมีแต่ความสุข จนเมื่อเขาก้าวเข้ามา ความสุขของฉันก็เริ่มหายไป หายไปเพราะความโง่เง่าของเขาบางทีคบกับควายยังดีกว่าคบกับคนอย่างเขาเลย หึ!วันที่ฉันบอกเลิกเขาในวันนั้น เขาไม่คัดค้านฉันสักคำ นิ่งเงียบและปล่อยให้ฉันเดินหันหลังให้ โดยที่เขาไม่คิดที่จะเรียกร้องอะไรเลย ฉันรู้ได้ทันทีว่าตลอดระยะเวลาที่เราคบกันมันคงมีแค่ฉันคนเดียวที่คิดไปเองก็ได้แต่ก็เอาเถอะ การตัดควายออกจากชีวิตได้นับเป็นเรื่องที่ดี มาคิดดูแล้วฉันไม่เสียดายเลยที่พูดคำว่าเลิกออกไปวันนั้น
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 3
‘พี่เหนือคะ เสื้อตัวนี้น่ารักไหมคะ’ ‘น่ารักครับ เหมาะกับน้องดานะ เอาไหมพี่ซื้อให้’‘ขอบคุณนะคะ พี่เหนือน่ารักกับน้องดาที่สุดเลย’นั่นคือคลิปเสียงบทสนทนาระหว่างพี่เหนือกับเด็กคนนั้น ดารินหรือน้องดา น้องข้างบ้านที่ไม่ได้อยากเป็นแค่น้อง คลิปเสียงเหล่านี้ส่งมาหาฉันเกือบจะทุกวัน แรก ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอนานวันเข้าที่ต้องได้ ฟังแบบนี้แทบทุกวัน มันก็ไม่ไหวปะ ใครไม่หึงก็บ้าแล้วมีใครบ้างจะใจดีให้แฟนอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ?เขาบอกไม่ได้คิดอะไรแค่เอ็นดูเหมือนน้องสาว แต่นี่มันมากไปไหม ลืมนัดฉันแล้วพาเด็กคนนั้นไปเที่ยวแบบนี้มันใช้ได้เหรอ หรือเห็นว่าฉันไม่ว่าอะไรเขาเลยได้ใจ จะต้องร้ายใช่ไหม...พี่เหนือคนดีคนเดิมของฉันถึงจะกลับมาเหนื่อยเหมือนกันนะที่ต้องคอยตามตลอดแบบนี้ ผลัดนัด มาสาย เมื่อก่อนโคตรจะตรงเวลา เผลอ ๆ มาก่อนฉันด้วยซ้ำ เดี๋ยวนี้สิหน้ามือเป็นหลังมือเชียว หรือจะเป็นเหมือนที่คนเขาว่า แรก ๆ อะไรก็ดี แต่พอนานวันจะถึงจุดอิ่มตัว หรือที่ใคร ๆ เรียกกันว่า หมดโปรฉันกับพี่เหนือก็คบกันมานานแล้วนะคะ ประมาณหนึ่งปีได้แล้ว เราคบกันก่อนที่พี่พายุจะขอน้ำมนต์เป็นแฟนซะอีก พูดไปก็อิจฉาเพื่อนคนนี้เหมือน
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 4
“เฮ้ ยายทิพย์มองเพลินเลยนะ”“กว่าจะมา”“อย่าให้พูดเลย นู่น!” ฉันมองไปตามสายตาของน้ำพิ้งค์ ก่อนจะเห็นพี่วินเดินเข้ามา“ทำไมมาด้วยล่ะ บอกแล้วนี่ว่าแค่สองคน” ฉันถามเพื่อนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์“ขืนไม่ให้มาด้วยกลับไปฉันก็ตายน่ะสิ”“...”“ไม่ต้องทำหน้ายุ่งหรอก ฉันคุยแล้วเขาไม่บอกพี่เหนือหรอกน่า” คำพูดของยายพิ้งค์ทำให้ฉันรู้สึกเบาใจขึ้นมานิดหนึ่ง แค่นิดเดียวจริง ๆ“สวัสดีครับน้องทิพย์ ไม่ชวนเลยนะ”“หึ นี่ขนาดไม่ชวนพี่วินยังมาเลยค่ะ”“เจ็บนะครับเนี่ย” หลังถูกพี่วินตัดพ้อ ฉันก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะสั่งพนักงานให้เอาแก้วมาเพิ่มเราทั้งสามคนนั่งดื่มเบียร์สามขวดหมดไปอย่างรวดเร็ว และสั่งมาเพิ่มอีกสองถึงสามชุด ต่างคนก็ต่างคุย ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องจิปาถะในชีวิตซะมากกว่า“แล้วนี่ขึ้นปีสองเป็นยังไงบ้างครับ เรียนหนักไหม”“ไม่เท่าไหร่ค่ะพี่วิน ยังสบาย ๆ อยู่”“แล้วพี่วินล่ะคะ ขึ้นปีสี่แล้วแถมยังต้องฝึกงานมีเวลามาเฝ้าเพื่อนทิพย์เหรอคะ”“คนของใจนี่ครับ ไม่มีก็หาเวลามีจนได้แหละ” พี่วินตอบฉันยิ้ม ๆ พลางหันไปมองหน้าน้ำพิ้งค์ด้วยสายตาที่อบอุ่นอ่อนโยน“...”ฉันมองเขาทั้งสองคนด้วยแววตาเศร้าเล็กน้อย ทำไมเพื่อนฉั
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 5
“สวัสดีค่ะพี่น้ำทิพย์ หนูชื่อดารินนะคะ” “ทิพย์นี่ดารินนะ น้องพี่เอง”“ค่ะ” ย้อนกลับไปในวันแรกที่เขาพาผู้หญิงคนนี้มาแนะนำให้ฉันรู้จัก ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรหรอก อายุสิบแปดหน้าตาน่ารักดี ก็คิดว่าจะใส ๆ แต่ที่ไหนได้...กลับไสยศาสตร์! ฉันรู้เพราะอะไรรู้ไหม นางมาบอกฉันตรง ๆ เลยจ้า คำพูดวันนั้นยังจำได้ดี“พี่เป็นแฟนพี่เหนือใช่ไหมคะ”“ค่ะ น้องมีอะไรหรือเปล่าคะ”“พี่รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ”“ต้องการจะสื่ออะไร” แต่ในใจก็ดูออกแล้วแหละว่าเธอต้องการอะไร แต่ต้องการความมั่นใจมากกว่านี้“ฉันต้องการพี่เหนือ”“ฝันไปหรือเปล่า”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันจะเอาพี่เหนือมาเป็นของฉันแน่ ระวังไว้ให้ดี ๆ ก็แล้วกัน หึ”ประโยคสนทนาระหว่างฉันกับเด็กนั่น และเธอก็ทำตามที่เคยพูดไว้จริง ๆ นะ ถึงตอนนี้ฉันกับพี่เหนือจะยังไม่เลิกกัน แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่เหมือนเดิม เขาใส่ใจฉันน้อยลง แม้ว่าวันที่เราทะเลาะกันคราวก่อนจะทำให้เขาใส่ใจฉันมากขึ้น แต่มันก็ไม่เท่าเดิม ไม่เท่าก่อนที่จะมีเด็กดารินนั่นเข้ามาที่สำคัญเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา เธอชอบหาลู่ทางในการเข้าใกล้พี่เหนือและยุแยงให้เราทะเลาะกันตลอดเวลาที่มีโอกาส ทุกครั้งที่ฉันพูด
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 6
นี่เขาคงคิดว่าฉันทำร้ายดารินจริง ๆ สินะ...“ทำร้ายดารินทำไม” เข้ามาภายในห้องยังไม่ทันจะนั่ง คำถามเสียดแทงความรู้สึกก็ดังเข้ามาในโสตประสาทหูทันที ฉันมองคนถามด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง“ตอบมาสิน้ำทิพย์ ทำแบบนั้นทำไม”“ทิพย์ไม่ได้ทำ”“ถ้าเธอไม่ได้ทำแล้วน้องดาจะเป็นแบบนั้นไหมวะ!”เพียะ!ทันทีที่เขาตะคอกฉัน ฝ่ามือของฉันก็กระทบหน้าเขาทันที พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมา“อย่ามาบีบน้ำตา ครั้งนี้มันไม่ได้ผล บอกมาว่าทำร้ายน้องดาทำไม!”“ก็บอกว่าไม่ได้ทำไง เคยเชื่อใจกันบ้างไหมวะ”“จะให้เชื่อใจเหรอน้ำทิพย์ ทีเธอยังไม่เชื่อใจฉันเลย”“...”“ฉันบอกว่าฉันคิดกับน้องดาแค่น้อง เธอเคยเชื่อฉันไหม ฉันก็แค่สงสารที่เธอไม่มีพ่อก็แค่นั้นอะ ทำไมวะ ทำไมชอบทำให้เป็นเรื่องอยู่เรื่อยเลย”“ทิพย์ทำเหรอ ทิพย์ยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ มีไหมที่จะถามว่าเกิดอะไรขึ้น มีไหมที่จะหาเหตุผล นี่อะไรมาถึงก็หาว่าทิพย์ทำมัน แบบนั้นมันใช่เหรอ” พูดพร้อมกับปาดน้ำตาไปด้วย“ก็ถึงได้ถามไงว่าทำไปทำไม”“ถ้าจะถามแบบนี้อย่าถามเลยดีกว่า พี่จะถามทำไมถ้าพี่เชื่อยายดาริน ถ้าพี่จะปักใจเชื่อว่าทิพย์ผิดไปแล้ว พี่จะถามทำไม”“น้ำทิพย์ฉันถามเธอดี ๆ นะ อย
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 7
ผมมองตามรถที่ขับออกไปด้วยอารมณ์หลากหลายความรู้สึก มันรู้สึกหน่วง ๆ ในใจ เหมือนกับว่ากำลังจะสูญเสียของรัก! ก่อนจะสะบัดหัวขับไล่ความรู้สึกนึกคิดของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงเรียกของน้องดา“พี่เหนือ พี่เหนือไม่เป็นไรนะคะ”“ครับ พี่ต้องขอโทษแทนทิพย์ด้วยนะครับ แล้วก็ เอ่อ...เมื่อกี้พี่ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะครับ”“ไม่เป็นไรค่ะพี่เหนือ อย่าใส่ใจเลยดาไม่คิดมากหรอกค่ะ พี่เหนือสิคะโดนตบไปสี่ครั้งติดคงเจ็บมาก”“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ไกลหัวใจ”“ค่ะ ถ้ายังไงก็สู้ ๆ นะคะ ปรับความเข้าใจกับพี่ทิพย์ให้ได้ น้องดาเป็นกำลังใจให้ค่ะ” ผมมองสบตากับน้องดาก่อนจะยิ้มให้เมื่อสายตาที่เธอมองมายังผมมันเต็มไปด้วยความใสซื่อและจริงใจผมได้แต่รู้สึกผิดที่เมื่อครู่ดึงเธอมาจูบเพราะอยากประชดน้ำทิพย์ที่เธอไม่เชื่อใจผมผมรู้ว่าเธอขับรถตามผมมา ตอนแรกก็ไม่มั่นใจว่าจะเป็นเธอเพราะผมไม่เคยเห็นเธอใช้รถคันนี้มาก่อน แต่เมื่อนึกไปนึกมาผมก็คิดได้ว่าบ้านของเธอจะส่งรถคันใหม่มาให้ การที่เธอใช้รถคันใหม่ขับตามผมแบบนี้ มันยิ่งตอกย้ำว่าเธอไม่เคยไว้ใจผมเลย ผมถึงได้ดึงน้องดาเข้ามาจูบ!“ครับ เข้าบ้านได้แล้วครับ พี่ก็จะกลับแล้วเช่นกัน” ผมยืนรอจนน้องดา
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 8
ภาพที่น้ำทิพย์กำลังกินอาหารและหยอกล้อกับใครอีกคน ใครอีกคนที่ว่าถ้าเป็นเพื่อน ๆ ของเธอผมจะไม่อะไรเลย แต่ภาพที่ผมเห็นตรงหน้ามันคือผู้ชาย!ผมควรรู้สึกยังไง ดีใจเหรอที่แฟนตัวเองติดต่อไม่ได้แล้วยังมากินข้าวกับผู้ชายคนอื่น ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้พ่อพระขนาดนั้น...ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาทั้งสอง โดยมีน้องดาเดินตามอยู่ข้างหลังกึก!“ไง ติดต่อไม่ได้ แต่มานั่งกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ” ผมพูดพร้อมกับมองหน้าเธออย่างโกรธ ๆ“แล้วยังไง” เธอพูดเสียงเรียบก่อนจะมองหน้าผม“เหอะ ทิพย์ มันไม่ควรรึเปล่าวะ เธอมีแฟนอยู่แล้วนะเว้ย”“มีแฟน? เหอะ ถ้ามีแล้วเหมือนไม่มีก็อย่ามีมันเลยดีกว่า”“หมายความว่ายังไง” เธอไม่ตอบผม แต่เลือกที่จะไปคุยกับไอ้หน้าขาวนั่น เรียกเช็กบิลก่อนที่ทั้งคู่จะพยายามเดินออกไปแต่จังหวะที่เธอจะเดินผ่านผมไปนั้น สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นน้องดาเข้าซะก่อน เธอหันมายิ้มเยาะเย้ยใส่ผมนิดหน่อยแล้วรีบเดินผละไป แต่มีหรือผมจะยอมผมรีบก้าวเดินตามคนทั้งสอง จนเราทั้งสี่คนมาหยุดอยู่ที่ลานจอดรถ ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าความบังเอิญหรือว่าอะไร เพราะรถผมกับรถไอ้หน้าขาวนั่นมันจอดอยู่ข้างกันพอดีเลย!“ทิพย์ คุยกันให้รู้เรื่
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 9
“ไง ไอ้เหนือ ยังมีสภาพหมาหงอยเหมือนเดิมเลยนะ”ผมมองคนพูด มันคือไอ้วิน“โอ้ ทำไมตาเขียวใส่ฉันขนาดนั้นล่ะ” มันยังกวนผมไม่เลิกโดยการพูดพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้“มึงก็ไปกวนมันไอ้วิน นี่มันโดนน้องทิพย์ทิ้งมาหลายเดือนละ จวบจนเปิดเทอมสองแล้วมันยังตามง้อน้องทิพย์ไม่ได้สักที” รอบนี้เป็นไอ้ดินพูด“จะพูดว่าตามง้อไม่ได้นะไอ้ดิน ในเมื่อหน้ามันน้องเขายังไม่อยากจะมอง แล้วมันจะเอาเวลาที่ไหนตามคุยตามง้อครับ” ไอ้วินพูด“หึ สมน้ำหน้า” ผมมองหน้าพวกมันด้วยความไม่พอใจ“ไม่ต้องมาทำตาขวางใส่พวกกู มึงทำตัวเองทั้งนั้น เตือนไม่ฟัง” คนที่พูดประโยคนี้และประโยคก่อนหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือไอ้พายุ!พวกมันพูดถูกครับ ตอนนี้ผมพยายามตามตื๊อตามง้อน้ำทิพย์อยู่ แต่ทุกอย่างก็ไม่คืบหน้าเพราะผมติดต่อเธอไม่ได้เลย ไปหาที่คณะเธอก็ไม่เจอเพราะเพื่อนเธอกันเธอออกจากผมตลอด หรือถ้าผมเจอเธอ เธอก็จะเมินเฉยทุกครั้ง ทำราวกับผมเป็นอากาศธาตุ ไม่มีค่าพอที่เธอจะเสวนาด้วยบอกเลยว่าเจ็บ เจ็บโคตร ๆผมพยายามที่จะเข้าไปปรับความเข้าใจกับเธอมาตลอด จนตอนนี้ผ่านมาห้าเดือนแล้วนับตั้งแต่วันที่เธอบอกเลิกผม นับตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อ
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
บทที่ 10
“รักแล้วมึงทำให้เขาเสียใจทำไม ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเขาทำไม ปล่อยมือเขาทำไม ไอ้เหนือนะไอ้เหนือ กูว่ามึงพลาดแล้วล่ะ”“ยังไง” ผมถามไอ้ดินที่ยังคงพูดอะไรกำกวมในประโยคสุดท้าย แต่มันก็ไม่ยอมพูดอะไร ผมจึงเป็นฝ่ายพูดออกมาเอง“มึงคิดว่ากูอยากปล่อยมือเขาเหรอ เป็นเขาที่บอกเลิกกู เป็นเขาที่หันหลังให้กู ทุกวันนี้กูก็พยายามตามง้อขอคืนดีอยู่พวกมึงก็เห็น”ผมพูดออกมาอย่างอัดอั้นผมยอมรับว่าผมผิดที่ละเลยเธอ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่น้องดากลับเข้ามาในชีวิตผมใหม่ ๆ ด้วยความที่ผมไปอยู่คอนโดไม่ได้อยู่บ้าน บวกกับการที่ผมเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ทำให้น้องดาติดต่อผมไม่ได้แต่เมื่องานวันเกิดแม่ผมปีนั้นผมกลับไปหาท่านที่บ้าน จึงทำให้เจอน้องดาอยู่ที่นั่นด้วย น้องดาจึงขอแลกเปลี่ยนเบอร์กับผม ผมเห็นว่าเป็นน้องจึงให้ไปด้วยความที่ไม่คิดอะไร หลังจากวันนั้นเราสองคนก็ติดต่อกันบ่อยขึ้นและก็ทำให้ผมต้องทะเลาะกับน้ำทิพย์อย่างที่ทุกคนทราบนั่นแหละ“กูถึงบอกไงว่ามึงพลาด” ไอ้ดินยังคงพูดประโยคเดิม“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ กูคงไม่ให้มันเป็นแบบนี้หรอก” ผมพูดเศร้า ๆ กับตัวเอง เพื่อน ๆ ผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พวกมันนั่งเงียบ ๆ เท่านั้น“แล้วมึง
last updateLast Updated : 2025-02-03
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status