บทที่ 14 หาเรื่อง

“ไม่ใช่เรื่องของมึง” ทาวัฒน์ตวาดใส่คนมาใหม่ที่ใส่เสื้อเขนยาวสีซีดละใส่หมวกแก๊ปสีดำก็ไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าเป็นคนสวน

“ถ้าเกี่ยวกับคุณย่ามนกับคนในบ้านนี้ผมเกี่ยวด้วยครับ” คีรีภัทรเดินมาหยุดข้างร่างเพรียวมองทาวัฒน์ที่จะทำร้ายว่าที่ภรรยาของเขา

“คุณคีย์” ทิติพรจำไฮโซหนุ่มหล่อหลานชายคุณหญิงฉายฤดีมหาเศรษฐีนีเพื่อนของแม่สามีและยังเป็นทายาทนักธุรกิจชื่อดัง

“รู้จักผมด้วยเหรอครับ”

“รู้จักสิจ้ะ น้าเห็นข่าวอยู่บ่อยๆแล้วคุณคีย์มาทำอะไรที่นี่คะ” ทิติพรถามไฮโซหนุ่มหล่อแล้วสะกิดลูกชายไม่ให้ทำอไรทำให้ทาวัฒน์ฮึดฮัดเพราะเขาก็รู้จักคีรีภัทรแต่ไม่ได้สนิทรู้แต่ว่ามันเป็นคนจริงและทำอะไรไม่ไว้หน้าใคร

“เรียกผมคีรีภัทรเถอะครับ ชื่อคีย์มีไว้ให้แค่คนสนิทเรียกกันเท่านั้น” คีรีภัทรพูดเสียงเย็นมองทาวัฒน์ที่ยืนจังก้าพร้อมจะหาเรื่องแล้วปลายตามองทิติพร

“เอ่อ ค่ะคุณคีรีภัทร” ทิติพรมองไฮโซหนุ่มชื่อดังอย่างเกร็งๆเพราะอำนาจของตระกูลวุฒิกรสกุลชัยนั้นมากกว่าของครอบครัวเธอเพราะตอนนี้พ่อไม่ได้มีอำนาจเหมือนสมัยก่อนแต่ก็ยังมีคนนับหน้าถือตาและเธอก็ข่มได้แค่สามีและคนในครอบครัวของเขาเท่านั้น

“คุณย่ามนกับยายน้อมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” คีรีภัทรถามยายน้อมอย่างสุภาพ

“ยายไม่เป็นไรค่ะคุณคีย์” นางน้อมตอบว่าที่หลานเขยที่ถามเธออย่างเป็นห่วง

“ย่าไม่เป็นไรจ้ะพ่อคีย์”

"แล้วมีเรื่องอะไรกันครับคุณย่ามน”

“มันเป็นเรื่องของครอบครัวของผมไม่เกี่ยวกับคุณคีรัภัทรเพราะงั้นก็อย่ามายุ่ง” ทาวัฒน์ตอบคีรีภัทรอย่างไม่สนใจเพราะเขาไม่ได้สนิทสนมและไม่จำเป็นต้องไปสนิทกับคนพวกนี้

“ไม่ได้หรอกครับ เพราะผมเป็นหลานเขยของคุณย่ามนและไม่ว่ามีเรื่องอะไรผมก็เกี่ยวด้วยทุกทุกเรื่องเพราะผมเป็นคนในครอบครัวของท่านครับ” คีรีภัทรยังพูดจาสุภาพกับทิติพรและทาวัฒน์

“คุณคีรีภัทรบอกว่าเป็นหลานเขยคุณแม่งั้นเหรอคะ” ทิติพรมองแม่สามีสลับกับนังลูกคนใช้ที่ยืนคู่กับคีรีภัทรอย่างไม่พอใจที่มันมาเสนอหน้าตรงนี้และยังกล้าขึ้นเสียงใส่ลูกชายของเธอเพราะแม่สามีให้ท้ายและถ้าคีรีภัทรเป็นลูกเขยแล้วเขาเป็นสามีของใครหรือว่าของลิปการ์

“ใช่ครับ ผมกำลังจะแต่งงานกับหลานสาวคุณย่ามนครับ” คีรีภัทรพูดอย่างชัดเจนมองหน้าลูกสะใภ้ของย่ามนที่มองว่าที่ภรรยาของเขาอย่าโกรธแค้นเหยียดหยามดูถูกแล้วเขาก็ไม่พอใจเช่นกันทิติพรไม่มีสิทธิ์ดูถุกใคร

“แต่คุณแม่มีหลานสาวแค่คนเดียวคือน้องฟ้าลูกสาวของน้านะคะ” ทิติพรไม่ยอมรับความจริงว่าแม่สามียังมีหลานสาวอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“คุณพูดผิดแล้วครับ เพราะหลานสาวคุณย่ามนยังมีหนูเอ๋ยอีกคนและคนที่ผมจะแต่งงานด้วยคือหนูเอ๋ยครับ” คีรีภัทรพูดแล้วยิ้มให้คนที่ยืนข้างเขาแสดงให้ทิติพรกับทาวัฒน์เห็นว่าเขาพูดเรื่องจริง

“แต่นังเอ๋ย เอ่อ เด็กเอ๋ยนี่เป็นแค่ลูกคนใช้” ทิติพรพยายามพูดให้ลิปการ์ต่ำต้อยและจะเหยียบให้จมฝ่าเท้าไม่มีวันให้มาเทียบเท่าลูกสาวของเธอ

“แล้วยังไงครับ ผมก็เห็นหนูเอ๋ยปกติไม่เห็นมีเขี้ยวงอกออกมานี่ครับ” คีรีภัทรตอบกลับทิติพรอย่างกวนๆ

“มัน เอ่อ เด็กนี่ไม่เหมาะสมกับคุณคีรีภัทรนะคะ”

“นั่นก็เป็นเรื่องของผมคิดเองและไม่ต้องให้ใครมาคิดแทน อีกอย่างครอบครัวของผมไม่ได้มองคนที่ฐานะหรือชื่อเสียงขอแค่เป็นคนจิตใจดีมีเมตตาและกตัญญรู้คุณแค่นี้ก็พอแล้ว ส่วนประเภทที่เรียกว่าตัวเองเป็นผู้ดีแต่กิริยามารยาทยิ่งกว่าคนที่พวกเขาดูถูกเสียอีกและคนแบบนี้ต่างหากที่ไม่น่าคบและไม่ควรอย่างยิ่งคือมาร่วมวงค์ตระกูลครับ” คีรีภัทรพูดหน้าตานิ่งเฉยไม่สนใจว่าทิติพรกับลูกชายหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“งั้นก็เชิญคุณคีรีภัทรตามสบายเถอะค่ะ แล้วอย่าหาว่าน้าไม่เตือนเพราะอีกาก็คืออีกาวันยังค่ำไม่มีทางเป็นหงส์ได้หรอกค่ะ” ทิติพรมองลิปการ์อย่างดูถูกเหยียดหยามทั้งกริยาวาจาโดยไม่ดูตัวเองที่แสดงกิริยาไม่เหมาะสมกับเป็นผู้ใหญ่และเรียกตัวเองว่าผู้ดี

“คนเรานี่ก็แปลกนะครับ ทำไมชอบพูดให้ตัวเองด้อยค่าทั้งที่มีชาติมีตระกูลทำตัวสูงส่งแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามแล้วบอกว่าตัวเองเป็นหงส์ถ้าเป็นหงส์จริงเขาไม่มาพูดอวดอ้างตัวเองให้ดูดีแล้วดูถูกคนอื่นหรอก อย่าหาว่าผมสอนเลยนะครับ คุณเองก็จะดูดีมากถ้าพูดจาดีมีน้ำใจมีเมตตาต่อเด็กก็จะทำให้คุณดูดีมากกว่านี้ครับ” คีรีภัทรพูดอย่างไม่เกรงใจย่ามนเขาไม่ชอบคนยกตัวข่มคนอื่นเพราะปู่ย่าตายายสอนเขาไว้ว่าคนเราไม่ว่าจะยากดีมีจนก็เป็นคนเดินดินกินข้าวแกงเหมือนกันฉะนั้นอย่าดูใครเพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกเป็นคนดีได้และสามารถช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ได้ตามกำลังของเรา

“คุณคีรีภัทร” ทิติพรตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเพราะไม่เคยมีใครว่าเธอแบบนี้มาก่อน

“ไม่ต้องเรียกชื่อผมบ่อยหรอกครับ ผมจำชื่อตัวเองได้ครับ” เสียงห้าวตอบกลับทันทีอย่างไม่หวั่นเกรง

“ใครอยากได้เมียบ้านนอกไม่มีหัวนอนปลายเท้าก็เรื่องของมันครับแม่” ทาวัฒน์พูดขึ้นอย่างเยาะเย้ยคีรีภัทรที่คว้าลูกคนใช้ไม่มีชาติมีตระกูลมาเป็นเมีย

“ที่จริงมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของผมนะ แต่ก็มีคนแถวนี้ได้ผัวบ้านนอกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” คีรีภัทรย้อนกลับทุกดอกทำเอาสองแม่ลูกโกรธจนหน้าดำหน้าแดงที่ถูกย้อนกลับ

“ไปตาฟิวส์กลับบ้าน” ทิติพรมองคีรีภัทรอย่างไม่พอใจก่อนจะหลบสายตาและมองแม่สามีกับนังลูกคนใช้และตายยายของมันด้วยความโกรธที่ทุกคนรุมเธอ

“แต่ว่าผม..”

“เดี๋ยวให้คุณพ่อของลูกมาจัดการ อยากรู้นักว่าจะแน่สักแค่ไหนแล้วย่าของลูกจะเลือกใครระหว่างลูกคนใช้กับลูกตัวเอง” ทิติพรพูดเสียงดังข่มขู่แม่สามีที่ท่านเกรงใจลูกชาย

“ก็ลองดูสิครับ ผมก็เบื่อๆอยู่อยากลองทำอะไรสนุกอยู่เหมือนกันครับ” เขากลัวจนตัวสั่นหมดแล้วเนี่ย ยัยป้านี่ดีแต่ปากจริงๆและลูกชายก็หน้าตัวเมียชัดๆทำร้ายได้แม้กระทั่งคนแก่ “อ้อ และอย่าให้ผมเห็นคุณทำร้ายทุกคนในบ้านหลังนี้อีกเพราะผมจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น” คีรีภัทรพูดตามหลังสองแม่ลูกที่สะบัดหน้าเดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว

ทุกคนนิ่งเงียบแม้กระทั่งคุณสิรามนที่ไม่คิดจะห้ามคีรีภัทรเพราะเสียใจที่ลูกสะใภ้กับหลานชายกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้หากคีรีภัทรไม่อยู่จะเป็นยังไงกันบ้างก็ไม่รู้เพราะมีแต่คนแก่และลิปการ์เองก็เป็นผู้หญิงจะไปสู้แรงหลานชายได้ยังไง

“ย่าขอบใจพ่อคีย์มากนะลูกที่ปกป้องย่ากับทุกคนในบ้าน” คุณสิรามนขอบใจว่าที่หลานเขยที่มาเจอเรื่องน่าปวดหัวในครอบครัวพอดี

“ไม่เป็นไรครับคุณย่า ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกผมได้ครับ” คีรีภัทรพูดจบก็เหลือบมองสาวร่างเพรียวข้างๆที่ยังนิ่งเงียบ

“ย่าลืมไปเลย ย่ายังไม่ได้แนะนำพ่อคีย์กับแม่เอ๋ยให้รู้จักกันเลยลูก แม่เอ๋ยนี่พี่คีย์หลานชายคุณย่าฉายคนที่จะแต่งงานกับแม่เอ๋ยน่ะลูก แล้วนี่แม่เอ๋ยหลานสาวของย่าจ้ะพ่อคีย์”

“สวัสดีค่ะคุณคีย์” ลิปการ์ยกมือไหว้คนอายุมากกว่าและไม่เรียกเขาว่าพี่คีย์ตามย่าแนะนำและไม่กล้ามองสบตาเขาเพราะอายเขาเรื่องในห้องน้ำ

“สวัสดีครับหนูเอ๋ย ยินดีที่ได้รู้จักครับ เรียกพี่ว่าพี่คีย์นะครับ” คีรีภัทรมองหลานสาวคุณย่ามนแล้วนึกออกว่าคนนี้นี่เองที่เปิดประตูบ้านให้เขาและไม่ใช่เด็กอย่างที่คิดแล้วก่อนหน้าที่เจอกันในห้องน้ำมีอย่างอื่นน่าสนใจมากกว่า

“เอ่อ คะ..”

“คุณย่าพอจะเล่าให้ผมฟังได้มั้ยครับว่าเกิดอะไรขึ้น” คีรีภัทรก็นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามคุณย่ามนและยายน้อมส่วนลิปการ์นั่งบนพื้นกระเบื้องเงาวับข้างย่า

“ได้สิลูก” คุณสิรามนก็เล่าให้คีรีภัทรเพราะไม่รู้จะปิดบังไปทำไมยังไงชายหนุ่มกำลังจะแต่งงานกับหลานสาวและเธอเห็นแล้วว่าคีรีภัทรจะปกป้องดูแลหลานสาวได้

“คุณย่ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะครับ” คีรีภัทรบอกย่ามนหลังจากที่ฟังท่านเล่าให้ฟังและมองหลานสาวของท่านที่เอาแต่หลบตาเขาคงจะเขินหรือไม่ก็โกรธเขา

“แค่พ่อคีย์ไม่รังเกียจแม่เอ๋ยของย่าก็ขอบใจมากแล้วลูก” เธอเห็นคีรีภัทรปกป้องทุกคนในบ้านแค่นี้ก็คิดว่าตัดสินใจไม่ผิดที่ฝากหลานสาวไว้กับชายหนุ่มถึงแม้ทั้งสองไม่ได้รักใคร่ชอบพอกันมาก่อนก็ใช่ว่าจะรักกันไม่ได้และหลานสาวของเธอก็สวยน่ารักกิริยามารยาทเรียบร้อยแต่ก็แอบดื้อนิดหน่อยแค่นั้นเอง

“ครับคุณย่า” เขาไม่ได้รังเกียจหนูเอ๋ยในเมื่อเขารับปากย่าว่าจะแต่งงานเขาก็ต้องแต่งส่วนอนาคตจะเป็นยังไงเขาบอกไม่ได้ก็ต้องรอดูกันไปตอนนี้เขาก็ช่วยเพื่อนของย่าก่อน

“พ่อคีย์จะเข้าไปดูสวนไม่ใช่เหรอลูก แม่เอ๋ยพาพี่เขาไปดูหน่อยสิลูก” คุณสิรามนก็ทำตัวเป็นกามเทพให้หลานสาวกับว่าที่หลานเขยให้ใกล้ชิดกัน

“เอ่อ แต่ว่าเอ๋ยยังไม่ได้กินข้าวเลยค่ะ ให้คุณคีย์..”

“พี่คีย์ครับ”

“ค่ะ ให้พี่คีย์ไปกับตาก่อนได้มั้ยคะ” แค่นี้เธอก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วหากไปกับเขาอีกจะทำหน้ายังไงและไม่ได้สนิทกันแต่ก็ยอมเรียกเขาว่าพี่ต่อหน้าย่า

“ไม่เป็นไรครับ หนูเอ๋ยไปทานข้าวก่อนพี่รอได้ครับ” เสียงห้าวทุ้มตอบเบาๆเขาก็อยากรู้ว่าหลานสาวคุณย่ามนเป็นคนยังไงแต่เท่าที่ดูก็ดูท่าจะดื้อเอาเรื่องเหมือนกัน

“แต่ว่า..”