ตอนที่10 นั่งลงก่อน

“ท่านย่า…” ฟูเหรินใหญ่เรียกแม่สามี (ธรรมเนียมจีน…ลูกสะใภ้จะเรียกแม่สามีว่าท่านย่า ตามอย่างที่ลูกๆ ของตนเองเรียก) แล้วชิงฟ้องว่า “ข้าถูกท่านพี่ตบตี ชีวิตข้าช่างระทมขมขื่นนัก”

     “อาไฉ…เจ้าตีอาเหลียนด้วยเรื่องอันใด? ทำไมมีอะไรไม่ค่อยพูดค่อยจากัน?” ฟูเหรินผู้เฒ่าเอ่ยเหมือนตำหนิบุตรชายของตนเองกลายๆ แต่น้ำเสียงไม่ได้จริงจังนัก

     “ท่านแม่…นั่งลงก่อน” อำมาตย์หลี่เข้าไปช่วยประคองมารดามานั่งที่เก้าอี้ข้างโต๊ะน้ำชา แล้วไล่สองสาวใช้ออกไปจากห้องโถงใหญ่แห่งนั้น

     “มีอะไรหรืออาไฉ? ทำไมเจ้าท่าทางเคร่งเครียดอย่างนี้?” คนเป็นมารดาถามอำมาตย์หลี่

     หลี่ไฉถอนหายใจเฮือก “ท่านแม่…คราวนี้ครอบครัวของพวกเราจะอยู่หรือจะตายล้วนขึ้นอยู่กับซูไห่ถังเพียงผู้เดียว”

     “ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?” ฟูเหรินผู้เฒ่าถาม

“เช้านี้ในที่ประชุมขุนนาง…ไท่ชินอ๋องประกาศแต่งตั้งอาชิงขึ้นเป็นกุ้ยหวางเฟย”

     “หา…” ฟูเหรินผู้เฒ่าอุทาน “เมื่อวานมิใช่แต่งตั้งเป็นพระชายารองแล้วหรอกหรือ?”

     “ใช่ขอรับท่านแม่” อำมาตย์หลี่รับคำ

     “วันนี้กลับเลื่อนยศขึ้นเป็นกุ้ยหวางเฟย” สีหน้าฟูเหรินผู้เฒ่าก็เปลี่ยนเป็นไม่ดีนัก ก่อนจะถามว่า “มิมีผู้ใดคัดค้านหรือ?”

     “ผู้ใดกล้า” อำมาตย์หลี่ไฉถอนหายใจ

     “ไทเฮาไม่ค้านสักนิดหรือ…พระชายาฟางเป็นพระญาติของไทเฮานี่นา” ฟูเหรินผู้เฒ่าถามพลางขมวดคิ้ว

     อำมาตย์หลี่ไฉส่ายหน้าช้าๆ

     “แล้วเจ้าตบตีอาเหลียนด้วยเรื่องอะไร?” ฟูเหรินผู้เฒ่าเปลี่ยนเรื่องสนทนา

     “นางพูดจาไม่ระวังกล่าวล่วงเกินไท่ชินอ๋อง… ท่านแม่คิดดู พวกเรามีคนละกี่ชีวิตกัน จึงบังอาจไปล่วงเกินไท่ชินอ๋อง”

ฟูเหรินผู้เฒ่าหันไปมองสะใภ้ซึ่งเป็นบุตรสาวของน้องสาวด้วยสายตาตำหนิ…นี่หากมิใช่ว่าทรัพย์สมบัติเกินครึ่งของจวนตระกูลหลี่นั้นคือสินเดิมของนาง จะด่าว่าให้เจ็บๆ

     “ข้า…ข้าก็แค่แอบพูดในขณะที่ไม่มีผู้ใดได้ยิน” ฟูเหรินใหญ่แก้ตัวเสียงอ่อยๆ

     “อาเหลียน เจ้าจะต้องหัดระมัดระวังให้มากไว้ อย่างคำโบราณที่ว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง เข้าหูผู้อื่นไป พวกเราทุกคนจะเดือดร้อน” ฟูเหรินผู้เฒ่าตำหนิหลานสาวที่พ่วงตำแหน่งสะใภ้ไปแล้วหันไปถามบุตรชายต่อว่า “ทีนี้จะทำอย่างไรกันดี?”

     “ข้าให้ย้ายไห่ถังไปอยู่เรือนตะวันออกแล้วขอรับ”

     “แล้วจินฮวาล่ะ?” ฟูเหรินผู้เฒ่าเอ่ยถามถึงหลานสาวคนโตที่เป็นคนอาศัยอยู่ในเรือนตะวันออกมาก่อน

     “ก็ให้ย้ายไปอยู่รวมกันกับอวี้ฮวาที่เรือนทิศเหนือ พี่สาวน้องสาวอยู่ด้วยกันสองคน เรือนออกใหญ่โต ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” อำมาตย์หลี่ไฉกล่าว

     “นั่นก็ใช่” ฟูเหรินผู้เฒ่าพยักหน้าน้อยๆ “แต่แม่ว่า…จะให้ดีละก้อ อาไฉเจ้ารีบจัดการแต่งไห่ถังเป็นภรรยารองเสียโดยเร็ว ก่อนที่ไท่ชินอ๋องจะพากุ้ยหวางเฟยมาเยี่ยมบ้าน”

     “ท่านย่า…” ผู้เป็นสะใภ้โพล่งขึ้นอย่างไม่พอใจอย่างที่สุด

     ที่ตำหนักใหญ่ของจวนไท่ชินอ๋อง…

หลังจากป้อนอาหารกลางวันให้ร่างบอบบางที่นอนคว่ำไม่กระดุกกระดิกอยู่บนเตียงแล้ว…ไท่ชินอ๋องก็ใช้ตะเกียบทองคำคีบสาลี่ที่ปอกเปลือกและหั่นพอคำใส่ปากนุ่ม แล้วเอานิ้วเขี่ยแก้มนุ่มๆ ที่ขยับตามจังหวะการเคี้ยวเล่น พลางถาม “อร่อยหรือไม่? นี่เป็นสาลี่หิมะ เป็นของบรรณาการจากนอกด่าน”

     “อร่อยขอรับ”

     หลี่ชิงเอ่ยไม่ทันขาดคำ…อาเฟยก็วิ่งหน้าตาบานเข้ามา “คุณชายขอรับ…มีคนส่งของกำนัลมาให้คุณชายเยอะแยะเลยขอรับ”

     หลิวกงกงเดินตามอาเฟยเข้ามา แล้วหยิกแขนอาเฟยเบาๆ “บอกกี่ครั้งแล้วเจ้าเด็กคนนี้ ว่าต้องเรียกว่ากุ้ยหวางเฟย มิใช่คุณชาย”

     “ข้าน้อยลืมไป” อาเฟยยกมือเกาท้ายทอยตนเองอย่างเขินๆ “กุ้ยหวางเฟยขอรับ ท่านจะให้เอาของกำนัลเหล่านั้นไปไว้ที่ไหนขอรับ?”

     หลี่ชิงเพิ่งจะอ้าปาก สาลี่อีกชิ้นหนึ่งก็ถูกไท่ชินอ๋องส่งเข้าปาก แล้วไท่ชินอ๋องก็ตอบเสียเองว่า

     “หลิวยี่…จดบันทึกของทั้งหมดเอาไว้ให้กุ้ยหวางเฟยชิงชิง แล้วจัดห้องในตำหนักนี้เก็บข้าวของให้เรียบร้อย พอกุ้ยหวางเฟยชิงชิงหายจากอาการบาดเจ็บจะได้ไปชมดู”

     “ขอรับ” หลิวกงกงน้อมคำนับรับคำสั่งแล้วไปปฏิบัติอย่างรวดเร็ว

     “ท่านอ๋องขอรับ” หวังกงกงกล่าวขึ้น “จะให้เตรียมตำหนักกุ้ยหวางเฟยที่ตำหนักไหนดี…ที่ตำหนักสุขสันต์หรือตำหนักวสันต์ดีขอรับ?”

     “ข้าว่าไม่ดีทั้งนั้น” ไท่ชินอ๋องเอ่ย พลางลูบศีรษะร่างบอบบางเล่นเบาๆ

     “หรือสร้างตำหนักใหม่ดีขอรับ?”

     “ก็ไม่ดีอีก” ไท่ชินอ๋องเอ่ย “อยู่ที่ตำหนักใหญ่นี่แหละดีที่สุด”

     “ขอรับ” หวังกงกงได้แต่รับคำ

     “เรียนท่านอ๋อง พ่อบ้านเจาขอเข้าพบขอรับ” องครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ขานเสียงดัง

     ไท่ชินอ๋องพยักหน้าให้หวังกงกง หวังกงกงก็ส่งเสียงว่า “ท่านอ๋องอนุญาตให้พ่อบ้านเจาเข้าพบได้”

แล้วประตูห้องนอนใหญ่ก็ถูกเปิดออก…บุรุษวัยราวสี่สิบหน้าตาท่าทางสุภาพอย่างบัณฑิตผู้หนึ่ง เดินเข้ามาหยุดอยู่ในที่อันสมควรแล้วประสานมือน้อมคำนับ “น้อมคารวะท่านอ๋อง และกุ้ยหวางเฟยขอรับ”

     “มิต้องมากพิธี” ไท่ชินอ๋องกล่าว

     “นี่ขอรับ รายการของที่จะส่งให้ซูฟูเหรินในวันพรุ่งนี้” แล้วพ่อบ้านเจาก็น้อมส่งสมุดบัญชีสิ่งของเล่มหนึ่งให้

     หวังกงกงรับมาส่งมอบให้ไท่ชินอ๋อง

     “ชิงชิง…อยากรู้หรือไม่ว่าข้ามอบอะไรให้ท่านแม่ของเจ้าพรุ่งนี้”

     “มอบให้แม่ข้าหรือ?” หลี่ชิงถาม

     “ใช่” ไท่ชินอ๋องรับคำ

     “อยากรู้ขอรับ”

ไท่ชินอ๋องจึงเปิดสมุดบัญชีให้หลี่ชิงดูรายการสิ่งของที่ล้วนแล้วแต่เป็นแก้วแหวนเงินทองของมีค่าจำนวนมาก

     หลี่ชิงกัดริมฝีปากแล้วส่งเสียงสะอื้นเบาๆ น้ำตาไหลลงเปียกหมอน

     “ร้องไห้ทำไม?” ไท่ชินอ๋องถาม

     “ข้าน้อยดีใจ”

     ไท่ชินอ๋องลูบศีรษะร่างบอบบาง “พรุ่งนี้ ข้าส่งของไปให้ท่านแม่ของเจ้าก่อน รอเจ้าหายจากบาดเจ็บแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปเยี่ยมท่านแม่ของเจ้า”