บทที่ 15

ความปรารถนาสูงสุดของเจี่ยงหลานคือการหาโอกาสที่จะไล่หานซานเฉียนออกจากตระกูลซู แต่ตอนนี้ซูหยิงเซี่ยกลับพูดช่วยเขา และเธอยังยอมรับการแต่งงานกับเขา ทำให้เธอโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

“ซูหยิงเซี่ย แม่ขอเตือนลูกว่าอย่ารู้สึกจริงจังกับเขา หากลูกอยู่กับไอ้คนไร้ประโยชน์แบบนี้ ลูกจะไม่มีทางมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ ดูแม่เป็นบทเรียนสิ” เจี่ยงหลานพูดด้วยความรู้สึกโกรธเคือง

ช่วงเวลาสามปีที่เธออยู่กับหานซานเฉียน ความคิดหรืออุปนิสัยของธอและเขาค่อย ๆ หลอมรวมกัน ถึงแม้ว่าจะไม่มีเรื่องบริษัทลั่วเฉวเข้ามาเกี่ยวเธอก็จะไม่หย่ากับเขา ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นตัวหลักที่ช่วยเธอในการเจรจาขอเป็นหุ้นส่วนครั้งนี้อีกด้วย

เหตุผลที่แม่ของเธอมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อหานซานเฉียน เพราะท่านคิดว่าเขาไม่มีผลประโยชน์ แต่ถ้าเธอได้บอกแม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเชื่อว่าจะสามารถเปลี่ยนทัศนคติของแม่เธอที่มีต่อหานซานเฉียนได้อย่างแน่นอน

แต่...

ซูหยิงเซี่ยถอนหายใจ ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ฉันบอกเรื่องนี้กับพวกท่านกันนะ

“แม่ไม่ได้โกรธลูกนะ แม่แค่ไม่อยากให้ลูกเดินตามรอยแม่” เจี่ยงหลานสังเกตเห็นว่าสถานการณ์ตึงเครียดเกินไป จึงเริ่มลดเสียงลงเล็กน้อย

“แม่คะ ให้เวลาเขาหนึ่งปีนะ เขาจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังแน่นอน” ซูหยิงเซี่ยรู้ว่าหานซานเฉียนกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอ แม้ว่าเธอจะไม่แน่ใจว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงในด้านไหน แต่เธอเชื่อว่าวันหนึ่งหานซานเฉียนจะทำให้คนที่ดูถูกเขา กลับมามองเขาด้วยความชื่นชมได้แน่

“ฮึ” เจี่ยงหลานพ่นลมหายใจออกมาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “มันก็เหมือนกับพ่อของลูกนั่นแหละ แม้ว่าลูกจะให้เวลาเขาเป็นสิบปีก็ตาม ดูพ่อของลูกสิ ตอนนี้เขามีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม?”

“แม่คะ หลายปีมานี้ แม้ว่าพ่อจะไม่ได้ประสบความสำเร็จมากมาย แต่เขาก็ดีกับแม่ไม่ใช่เหรอคะ? พ่อไม่เคยมีปัญหาเรื่องชู้สาวเลย แม่ดูคนเหล่านั้นสิ ใครบ้างที่ไม่มีผู้หญิงคนอื่น ความสุขไม่ได้วัดกันด้วยเงินอย่างเดียวนะคะ” ซูหยิงเซี่ยกล่าว

แม้ว่าเจียงหลานจะรู้สึกโกรธ แต่เธอก็รู้ว่าที่ซูหยิงเซี่ยพูดนั้นก็มีเหตุผล ถึงซูกั๋วเย่าจะไม่ได้ประสบความสำเร็จมากมายอะไรก็จริง แต่เขาไม่ก็เคยออกไปเที่ยวข้างนอก หากเทียบกับผู้ชายคนอื่น เขานั้นดีมากแล้ว

“ได้ แม่จะให้เวลาเขาหนึ่งปีและจะรอดูว่าเขาจะประสบความสำเร็จมากแค่ไหน แต่แม่ขอเตือน ลูกห้ามปล่อยให้เขาแตะต้องลูกเด็ดขาด” เจียงหลานกล่าว

ซูหยิงเซี่ยพยักหน้า แม้ว่าเธอจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับหานซานเฉียน แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะพูดถึงเรื่องนั้น

เมื่อเจียงหลานเดินออกจากห้องของซูหยิงเซี่ย เธอก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่น และเห็นเพียงซูกั๋วเย่ากับหานซานเฉียนสองคนเท่านั้น

“แล้วซูไห่เฉากับพ่อของเขาล่ะ? ไม่ขอร้องพวกเราแล้วเหรอ ทำไมถึงกลับไปกันแล้วล่ะ” เจียงหลานถาม

ซูกั๋วเย่าเหลือบมองหานซานเฉียนด้วยแววตาที่หวาดกลัวเขาเป็นนัย ๆ

เมื่อครู่นี้ที่หน้าประตู หานซานเฉียนดูแข็งกร้าวและไล่ซูไห่เฉากลับไป ซูกั๋วเย่าไม่เคยเห็นท่าทีโหดเหี้ยมแบบนี้ของเขามาก่อนเลยทำให้เขาไม่กล้าหยุดหานซานเฉียน

ตลอดสามปีที่เขาแต่งงานมานี้ เขาเป็นลูกเขยที่ไร้ประโยชน์มาโดยตลอด แต่ทำไมจู่ ๆ วันนี้ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม้แต่ซูไห่เฉาเขาก็กล้าที่จะจัดการ!

“ผมให้พวกเขากลับไปเองครับ เพราะคุณย่าเปลี่ยนผู้รับผิดชอบเอง ท่านก็ควรมาแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง” หานซานเฉียนพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

เมื่อซูกั๋วเย่าและเจี่ยงหลานได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกราวกับฟ้าฟาด จนเหมือนวิญญาณออกจากร่างของพวกเขาไปแล้ว

ให้หญิงชราออกมาแก้ปัญหาเองอย่างนั้นเหรอ คงง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากอยู่หรอกนะ

“หานซานเฉียน แกบ้าไปแล้วเหรอ?” ซูกั๋วเย่าพูดพลางลุกขึ้นยืนทันที

เจี่ยงหลานเริ่มรู้สึกหวาดกลัวและพูดขึ้นว่า “หานซานเฉียน ครอบครัวนี้มีที่ให้แกแสดงความคิดเห็นเหรอ? แกรู้รึเปล่าว่าผลของการกระทำนี้คืออะไร?”

คุณย่าที่เปรียบเสมือนจักรพรรดินี แม้ว่าเจี่ยงหลานจะเป็นคนฉลาดและปากคอเราะร้าย แต่เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเมื่อต่อหน้าหญิงชราท่านนี้

“ท่านจะมาแน่” หานซานเฉียนเดินกลับไปที่ห้องครัวอย่างใจเย็น

ทันใดนั้น เจี่ยงหลานก็รู้สึกว่าเธอเริ่มมองไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้ไม่ออกแล้ว วันนี้เขากินยาผิด หรือว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

“กั๋วเย่า นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น เขากินยาผิดเหรอ?” เจี่ยงหลานกระซิบถามสามีของเธอ

ซูกั๋วเย่าส่ายหัวและพูดว่า “ผมก็ไม่รู้ แต่วันนี้เขาต่างไปจากเดิม”

เจี่ยงหลานรู้สึกงุนงงงขึ้นมา เมื่อนึกถึงเรื่องที่ซูหยิงเซี่ยพูดก่อนหน้านี้ เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะมีความสามารถจริง ๆ?

“คุณว่าคุณแม่จะมาไหม?” เจี่ยงหลานถามสามีของเธอ

ซูกั๋วเย่ายิ้มอย่างหมดหนทางและตอบกลับว่า “แม่จะมาที่แบบนี้ได้ยังไง นอกจากวิลล่าของตัวเอง ท่านเคยไปที่อื่นเมื่อไหร่กัน ใครจะกล้าชวนท่านมาที่บ้านนอกเสียจากว่ามันอยู่ในพื้นที่วิลล่าบนเขาหยุนติง”

เจี่ยงหลานพยักหน้ารับ เธอรู้ว่าคุณย่าต้องการให้ตระกูลซูอยู่ในพื้นที่วิลล่าบนเขาหยุนติงมาโดยตลอด หลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยไปหาญาติ หรือ ลูก ๆ ของเธอเลย