แชร์

ตอนที่ 5 ลองของ

ผู้เขียน: ชามารา
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-01 21:29:31

@เช้าวันต่อมา

ลูคัสลุกขึ้นด้วยความหัวเสียเมื่อควานมือหาแล้วไม่เจอร่างนุ่มนิ่มที่เขากอดหอมมาตลอดทั้งคืน จนกระทั่งเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ วางไปบนโต๊ะ

[เดมี่มีสอบตอนเช้าค่ะ ไม่กล้าปลุกคุณป๊า เจอกันที่บ้านนะคะ รักคุณป๊าที่สุดเลย แต่ยังไม่หายงอนนะคะ..]

ชายหนุ่มอ่านไปอมยิ้มไป เขาไล่สายตาอ่านทวนซ้ำๆ ไปมา กระดาษแผ่นเล็กถูกเก็บเข้ากล่องไว้อย่างดี เมื่อคืนเป็นค่ำคืนที่ลูคัสรู้สึกว่าตัวเองได้นอนเต็มอิ่ม เขาอยากตื่นมาเจอเดมี่ทุกเช้า อยากเข้านอนไปพร้อมกับเธอทุกค่ำคืน อาการหนักแล้วกู!

กลับไปรอเจอเดมี่ที่บ้านดีกว่า ร่างสูงรีบลุกขึ้นจากเตียง นานแล้วที่เขาไม่ได้อยู่ทานข้าวเย็นกับเธอ วันนี้ป๊าง้อด้วยการทำอะไรอร่อยๆ ให้คุณลูกสาวกินดีกว่ามาเฟียหนุ่มที่ปกติจับแต่ปืนกำลังคิดเมนูง้อเอาใจลูกสาวสุดที่รัก พอได้เมนูที่ต้องการ ลูคัสก็รีบตรงไปซุปเปอร์ใกล้ๆ บ้าน

@มหาวิทยาลัย

เดมี่รีบวิ่งออกจากห้องสอบ แต่แล้วก็ต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นจากด้านหลัง

“มีอะไรมุก” เดมี่หันไปทางมุก เพื่อนสาวร่วมคณะที่ไม่ค่อยชอบหน้าเธอเท่าไหร่แล้วทำไมวันนี้ถึงได้วิ่งมาดักหน้าเธอ

“คือว่า..วันนี้วันเกิดมุกอ่ะ อยากชวนเดมี่ไปฉลองด้วยกัน”

“ชวนเดมี่” คนโดนขวนชี้นิ้วหาตัวเอง มุกรีบพยักหน้ายังไงวันนี้ก็ต้องชวนยัยจอมหยิ่งไปทานข้าวด้วยให้ได้ ก็เธอน่ะดันรับสินบนมาจากพี่แมกซ์พี่ชาย หลายวันก่อนพี่ชายเธอมารับที่มหาวิทยาลัย จนมาเจอเดมี่โดยบังเอิญพอกลับไปถึงบ้านก็เอาแต่เพ้อ เรียกได้ว่าคลั่งมากถึงขนาดจ้างเธอด้วยกระเป๋าราคาหลายแสนให้พาเดมี่ไปเจอให้ได้

“เดมี่ไม่ว่าง”

“นะเดมี่ร้านเค้กตรงหน้ามหาวิทยาลัยนี่เองนะๆ เดมี่ไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราขนาดนั้นเลยเหรอ” พอเห็นว่าเดมี่ไม่สนใจหญิงสาวก็รีบตีหน้าสลดทันที ใครจะอยากเป็นเพื่อนเธอยะ ไปไหนมาไหนด้วยก็โดนความสวยกลบจนมิดถึงคิดแบบนั้นแต่มุกก็ฝืนยืนทำตาปริบๆ

“อืมๆ เดมี่ไปได้ไม่นานนะต้องรีบกลับบ้าน”

“โอเคๆ งั้นรีบไปกันเถอะ” มุกรีบคว้าข้อมือหญิงสาวให้เดินตามคราวนี้แหละกระเป๋าต้องเป็นของเธอ

ร้านเค้กหน้ามหาวิทยาลัยคับคั่งไปด้วยนักศึกษาที่มาร่วมงานวันเกิดของมุก พอเห็นเดมี่เดินเข้ามาสายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาทางเธอ ปกติคุณหนูเดมี่ไม่เคยไปไหนกับเพื่อนๆ ในคณะ

“เดมี่ๆ นั่งตรงนี้” เหล่านักศึกษาผู้ชายรีบเขยิบเก้าอี้ตัวเองให้ว่าง

“นั่งตรงนี้เดมี่” มุกหันไปค้อนพวกหน้าหม้อ วันนี้เดมี่ต้องมารู้จักพี่ชายเธอไม่ใช่มาให้พวกมันแทะโลม

“มุกๆ พาเดมี่มาได้ไงวะ” ผู้ชายคนหนึ่งดึงแขนเจ้าของงานวันเกิดเอาไว้ สายตาเจ้าชู้มองไปยังหญิงสาวใบหน้าสวยเฉี่ยวราวกับดารา เดมี่จะรู้บ้างมั้ยว่าเป็นตัวเต็งเบอร์หนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ผู้ชายหลายๆ คนหมายปอง

“หยุดสายตาของพวกแกไว้เลยนะ เดมี่เกร็งไปหมดแล้ว อยากให้เดมี่กลับหรือไง” มุกหันไปดุพวกผู้ชาย เธอต้องกันเดมี่ไว้ให้เฮียแมกซ์พี่ชาย นั่นไงเดินมานู่นแล้วชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทกำลังเดินเข้ามาในร้าน

“เฮียแมกซ์ทางนี้” มุกรีบโบกมือ แต่พี่ชายเธอยืนใบ้กินไปแล้วเมื่อหันไปสบตากับเดมี่

“นั่งตรงนี้ๆ” คนเป็นน้องรีบลุกขึ้นดันหลังพี่ชายให้นั่งลงเก้าอี้ว่างข้างๆ เดมี่

“เดมี่ นี่พี่ชายเราพี่แมกซ์นี่เดมี่เพื่อนมุกเอง” เดมี่ส่งยิ้มนิดๆ ให้กับชายหนุ่ม เขาดูอายุไล่เรี่ยกับคุณป๊าของเธอแต่อาจจะเด็กกว่าสักหน่อย

“สวัสดีค่ะ” เดมี่ยกมือไหว้ ทำเอาชายหนุ่มรีบโบกไม้โบกมือห้ามก่อนจะส่งสายตาไปทางน้องสาว

“เดมี่ๆ เฮียแมกซ์อายุห่างจากพวกเรานิดเดียวเอง ไม่ต้องไหว้หรอก คนกันเองทั้งนั้น”

เดมี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้า เพื่อนๆ ร่วมโต๊ะพากันพูดคุยอย่างสนุกสนาน เดมี่เป็นคนคุยเก่งแต่ไม่ใช่จะคุยกับทุกคน ตอนนี้เธอจึงแค่ยิ้มบ้าง หัวเราะบ้าง

“เดมี่ลองชิมอันนี้มั้ยครับ” แมกซ์หยิบจานมาการองสีสดใสหวังผูกมิตรกับหญิงสาวคนสวย พอเห็นสายตาของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มยิ้มแห้ง

…สงสัยเธอจะคิดว่ามิจฉาชีพ!

“เดมี่ไม่ชอบของหวานค่ะ” เดมี่เลื่อนจานขนมหวานออกจากตรงหน้า สายตาที่พี่ชายของมุกมองมาทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เขาไม่คิดจะมองอย่างอื่นหรือไง เอาแต่จ้องหน้าเธออยู่แบบนั้น

“แล้วเดมี่ชอบทานอะไรครับ พี่ไปสั่งให้ดีมั้ย” แมกซ์พยายามชวนคุยต่อ เขาอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้

“ไม่เป็นไรค่ะ เดมี่ว่าจะกลับแล้ว”

“งั้นให้พี่ไปส่งนะครับ”

“เดมี่มีคนขับรถมารับค่ะ” เดมี่ชี้นิ้วไปหน้าร้านซึ่งก่อนหน้าที่จะเดินเข้ามาเธอส่งข้อความไปบอกคนขับรถให้ขับมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว เธอไม่สนิทกับมุกมากนักจึงไม่อยากจะอยู่ในร้านนานๆ อีกอย่างกลิ่นบุหรี่ก็ทำให้เดมี่รู้สึกมึนหัว

“เดมี่ อยู่ต่ออีกนิดนะให้มุกเป่าเค้กก่อน” มุกเห็นว่าพี่ชายไม่ได้เรื่องจึงรีบเดินมาเกาะแขนรั้งเพื่อนสาวไว้

“เดมี่กลัวคนที่บ้านว่า ขอโทษนะมุก”

“งั้นพี่ไปส่งที่รถนะครับ” แมกซ์ส่งสายตาดุๆ ไปที่น้องสาวให้ปล่อยมือเดมี่ คนที่บ้านของเธอคงหมายถึงพ่อแม่ ถ้าเป็นแบบนั้นเขายิ่งไม่อยากเสียคะแนน แมกซ์ลุกขึ้นหยิบกระเป๋า

เดมี่ขึ้นมาถือให้ ท่าทางอ่อนโยนเป็นสุภาพบุรุษของเขาทำให้เหล่าเพื่อนๆ มองหน้ากัน

“มุกพี่ชายเธอจะจีบเดมี่งั้นเหรอ” เพื่อนชายคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเดมี่เดินออกไปจากร้าน

“ใช่” มุกยกยิ้มพึงพอใจกับผลงาน เมื่อเห็นพี่ชายเดินตามหลังเดมี่ไป

“หึ คงจีบติดหรอกนะ เตือนๆ พี่ชายมุกไว้หน่อยก็ดีเดมี่น่ะ..พ่อหวงมาก”

คนพูดหันไปยักคิ้วให้กับเพื่อนร่วมโต๊ะอีกหลายคนซึ่งยิ้มดูแคลนออกมาเหมือนกัน ทุกคนรู้ดีว่าถ้าไปยุ่งกับเดมี่จะเจออะไร พวกเขาล้วนเคยลองตามจีบเดมี่กันมาแล้วทั้งนั้น ซึ่งก็ไม่มีใครรอดสักราย เบาะๆ ก็ส่งคนมาขู่ คนไหนลองดีก็โดนกระทืบ ส่วนพี่ชายมุก ดูทรงแล้วน่าจะเจ็บหนัก

...กล้าดียังไงจูงมือเดมี่ข้ามถนนแบบนั้น!..

.........

กดหัวใจ+คอมเม้นช่วยไรต์ดันนิยายด้วยนะค้า ขอบคุณค้า..

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย   ตอนที่ 32 ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย(จบ)

    ดอมหงายใต้กระบอกปืนหลานชายดูก่อนจะตบหัวไปอีกชุดใหญ่“โอ้ยลุง..”“ไอ้เดม่อนปืนไม่มีซองกระสุนมึงพกมาทำเหี้ยอะไร”“พอๆ เลิกขายขำได้แล้วกูไม่ตลก เดมี่กลับไปกับฉัน”ลูคัสกระชากแขนหญิงสาวเข้ามาหา พอดอมเห็นแบบนั้นก็ดึงแขนลูกสาวอีกข้างไว้ เดมี่เลยถูกผู้ชายทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากแขนเธอ“คุณลูคัส ปล่อยเดมี่นะคะ” น้ำเสียงห่างเหินราวกับมีมีดกรีดผ่าดวงใจเขา“เดมี่ฟังฉันเธอเข้าใจผิด”“เดมี่อย่าไปฟังมันลูก กลับบ้านกับพ่อ” ดอมหันไปส่งซิกให้เดม่อนทำอะไรสักอย่าง มาเฟียหนุ่มเลิกสนใจอาการคันไข่พุ่งตัวกอดทับลูคัสไว้จนอีกฝ่ายล้มไปกับพื้น“คุณลูคัส” เดมี่มองเขาด้วยความตกใจแต่เธอก็ถูกคนเป็นพ่อจูงมือให้วิ่งตาม“ไปกับพ่อเดมี่” ดอมกระชากแขนลูกสาวให้วิ่งตามเขามา ปล่อยให้ไอ้เดม่อนถ่วงเวลาไอ้บ้าลูคัสไว้ถึงตอนนั้นเขาก็คงพาเดมี่หนีออกจากที่นี่ได้ ดอมจอดเรือรอไว้อยู่ที่ท้ายเกาะ“ปล่อยกูไอ้เหี้ยนี่” ลูคัสซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของเดม่อนจนอีกฝ่ายล้มกองกับพื้น“โอ้ย ไอ้ลูคัสมึงต่อยกูเหรอ” เดม่อนลุกขึ้นตั้งท่าจะง้างหมัดคืนแต่ช้ากว่าจังหวะกระโดดถีบของมาเฟียโหด ลูคัสเตะโครมเข้าที่กลางอกจนอีกฝ่ายสลบลงไปเขารีบวิ่งตามหลังสองพ

  • ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย   ตอนที่ 31 ลูกเลี้ยงมาเฟีย

    “ไม่เอาสิครับ หนูไม่ล้อเล่นแบบนี้นะ” ลูคัสบีบจมูกเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวเจ็บอะไรกันเมื้อกี้ยังขึ้นคร่อมเขาด้วยตัวเองแถมยังเอาแรงจนเขาแทบร้องขอชีวิตเพราะกลัวเสียวตายก่อนวัยอันควร..ตกเย็นเดมี่ใส่ชุดวิ่งออกมาจ๊อกกิ้งหน้าชายหาด เธอโบกมือให้กับพ่อครัวใหญ่ที่กำลังเตรียมอาหารมื้อค่ำ รอบบ่ายทำเธอเอวแทบเคล็ดตกเย็นมาจึงต้องออกมาเดินยืดเส้นยืดสายด้านนอกถึงจะออกมาคนเดียวแต่ก็ยังอยู่ในสายตาของเขา ลูคัสซึ่งกำลังยืนหั่นผักทอดสายตามองความสดใสของหญิงสาวซึ่งกำลังวิ่งเล่นกับลูกหมาที่จู่ๆ ก็เดินเข้ามามาเธอ…เดมี่คือรอยยิ้ม เธอคือความสดใส คือชีวิตคือลมหายใจของเขา“นั่นจะวิ่งไปไหน”เดมี่เท้าเอวมองเจ้าลูกหมาตัวสีขาววิ่งหายไปด้านหลังชายหาดลูคัสบอกว่าเป็นพื้นที่ป่ารกทึบห้ามไม่ให้เธอเดินเข้าไป หลายวันมานี้เธอจึงเดินเล่นอยู่แค่หน้าหาดพอเจ้าลูกหมาวิ่งไปแบบนั้นก็ทำให้หญิงสาวนึกเป็นห่วง สองเท้ารีบวิ่งตามเข้าไปด้านหลังจนลืมคำสั่งของเขา..“เจ้าหมาน้อย ออกมาหาเดมี่เดี๋ยวนี้นะ ดื้อแบบนี้เดมี่จะตีนะ ออกมาเร็วเดมี่จะพาไปกินของอร่อยๆ” เดมี่เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็กๆ ยิ่งเดินเข้ามายิ่งมืดครึ้ม..“เดมี่!”เสียงด้านหลั

  • ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย   ตอนที่ 30 หวาน

    …ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงลูคัสดันบ่าคนตัวเล็กให้นั่งลง เขาจัดการตักข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆ ลงบนจานสีขาวกระเบื้องเคลือบชั้นดี เดมี่มองเขาค่อยๆ ตักต้มยำกุ้งมาใส่ถ้วยเล็กๆ“ค่อยๆ นะมันร้อน” ชายหนุ่มเตือนมองเธอหยิบช้อนขึ้นมาซดน้ำ ทันทีที่เข้าปากเดมี่ถึงกับหันไปมองหน้าเขา“ทำเองจริงๆ เหรอคะ”…อร่อยมาก!“ใช่ ทุกขั้นตอน” ลูคัสลุกขึ้นมานั่งฝั่งตรงข้ามมองคนตัวเล็กเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ เห็นเธอกินได้แบบนี้เขาก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ“จำได้มั้ยว่าฉันเคยผัดผักให้เธอ” เดมี่ชะงักมือที่กำลังตักข้าว เธอส่ายหัวไปมาถ้าเขาทำอาหารอร่อยได้ขนาดนี้เรื่องผัดผักจะไปยากอะไร“ผัดผักจานนั้น..ฉันโกหก ฉันไม่ได้ทำมันด้วยตัวเอง” ลูคัสสารภาพความผิดครั้งนั้นออกมา“คุณตั้งใจโกหก..หรือว่าตั้งใจทำให้ฉันคะ”“ฉันตั้งใจทำ ฉันล้างผัก หั่นผักด้วยตัวเอง ลงมือผัดแต่มันออกมากินไม่ได้ เลยใช้แม่บ้านทำให้ใหม่”“ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดเลยนี่คะถ้าคุณตั้งใจทำให้ฉันจริงๆ ถึงมันจะกินไม่ได้ ฉันว่าเดมี่ในตอนนั้นก็คงไม่โกรธแน่ๆ ความเอาใจใส่ของคุณต่างหากที่มีค่ามากที่สุด” เดมี่พูดออกไปตามที่คิดยิ่งทำให้พ่อหนุ่มคลั่งรักหน้าแดง“งั้นก็กินเยอะๆ ครั้

  • ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย   ตอนที่ 29 พาหนีพ่อ

    เดมี่หยิบชุดคลุมมาใส่ลวกๆ ลูคัสเองก็รีบแต่งตัวก่อนจะคว้าข้อมือหญิงสาวใว้ไม่ให้ห่างตัว เขาไม่อยากให้เธอคลาดสายตาคราวนี้จะไม่ยอมพลาดให้ไอ้เดม่อนชิงตัวเดมี่กลับไปได้ลูคัสจูงมือหญิงสาววิ่งออกไปหน้าห้องซึ่งมี เลขาคนสนิทยืนรอด้วยความรีบร้อน“พวกมันมากันเต็มหน้าบ้านเลย คราวนี้พ่อตาคุณลูคัสมาเองด้วยนะครับ เอาไงดียิงสวนแม่งเลยมั้ย”“ไม่ได้นะ นั่นพ่อเดมี่” เดมี่หันไปตาเขียวใส่คนของเขา พูดออกมาได้ยังไงว่าจะสาดกระสุนออกไป ถ้าพลาดทำพ่อเธอบาดเจ็บเดมี่ไม่มีวันยอมแน่“ก็พ่อคุณเดมี่ยิงเข้ามาก่อน” กวินทร์สั่งให้เหล่าคนงานในบ้านหลบเข้าห้อง การกระทำของอดีตมาเฟียฮ่องกงอย่างดอมทำให้ลูคัสสีหน้าเคร่งเครียด ใช้กำลังคนข้างๆ ก็ไม่ยอมถ้าไม่สู้เดมี่ก็ถูกชิงตัวกลับแน่“กูจะพาเดมี่หนีไปก่อน…มึงเปิดประตูให้พวกมันค้นได้เลยอย่าให้คนของเราเจ็บตัว”“นายจะหนีไปไหนครับ”“เออไว้ปลอดภัยแล้วกูจะติดต่อมา” ลูคัสรู้ว่าพ่อของเดมี่ไม่กล้าทำร้ายคนของเขา ที่มาวันนี้ก็แค่ต้องการพาตัวเธอกลับชายหนุ่มจูงมือหญิงสาววิ่งลงไปห้องใต้ดินซึ่งเป็นสถานที่เก็บรถ ไม่มีใครรู้ว่าบ้านของเขาสามารถขับออกผ่านห้องใต้ดินไปยังถนนใหญ่หน้าหมู่บ้านได้“เรา

  • ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย   ตอนที่ 28 ใครไหวไปก่อน

    เดมี่ใช้ฝ่ามือช้อนใต้ล่างท่อนของเขาขึ้นมาหญิงสาวตาโตเมื่อเห็นมันพองขึ้นทันตาแก่นกายใหญ่ขยายขึ้นเรื่อยๆ“เร็วเดมี่”ลูคัสใบหน้าเริ่มไม่ไหว ปวดไปทั้งดุ้นอยากจับเธอกระแทกก็ต้องอดทน กูไม่น่าเล่าแบบนั้นเลย! ต้องมานั่งแข็งรอยัยเดมี่เริ่ม…จะเริ่มหรือจะล่มวะ ลูคัสตาโตมองปากเล็กเผยออ้ากว้างเฮ้ยๆ อย่านะยัยลูกรักเฮือก!ลูคัสตาลอยคว้างท่อนเนื้อถูกเธอก้มลงงับจนสุดปลายโคน..“แค่กๆ ..อื้อ”เดมี่ปล่อยปากจากท่อนเนื้อของเขาน้ำลายไหลเลอะออกมาจากขอบปากเล็กเธออมไปทีเดียวจนมิดขนาดมันก็ไม่ใช่เล็กเหมือนแท่งไอติม ยาวโค้งลึกไปถึงคอ..ลูคัสมองคนไอหน้าดำหน้าแดงด้วยความสงสาร สงสารเธอ..หึ สงสารตัวกูเองนี่แหละพิษเยอะจริงๆ ยัยเด็กแสบ“ไม่เอาแล้วฉันไม่เห็นจะคุ้นเลย ไม่ทำแล้ว” หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมากระดกดื่ม ลูคัสซึ่งหิวกระหายไม่ต่างกันแย่งขวดน้ำจากมือเธอมากระดกรวดเดียวจนหมด…หิวน้ำเหรอ ป่าวเลย หิวน้ำเดมี่ต่างหากล่ะเดมี่สะบัดหน้าจะเดินหนี อีตาแก่นี่เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยสักนิดช่วยเก็บสายตาหื่นๆ หน่อยเถอะ คนอะไรมองเหมือนอยากจับเธอแก้ผ้าตลอดเวลา ไม่อยากนึกถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่กับเขาเลยว่าจะถูกปู้ยี้ปู้ย

  • ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย   ตอนที่ 27 จำลองสถานการณ์

    ลูคัสค่อยๆ วางร่างบอบบางของเดมี่ลงบนเตียง ภายในห้องนอนของเธอทุกสิ่งทุกอย่างเขายังคงเก็บรักษาไว้อย่างดี ความอ่อนล้าทำให้หญิงสาวหลับไม่ได้สติหลังจากเรือแล่นออกมาสักพักเขาก็ให้เครื่องบินส่วนตัวบินลงมารับ ไม่กี่ชั่วโมงก็เข้าสู่น่านฟ้าประเทศไทยคราวนี้จะไม่มีใครมาแย่งเดมี่ไปจากเขาได้อีก ชายหนุ่มจูบลงบนหน้าผากเล็กอย่างแสนรัก คืนนี้จะปล่อยให้เธอหลับเอาแรงไปก่อน ตื่นมามีแรงเมื่อไหร่เตรียมตัวระบมได้เลย..@ฮ่องกงดอมนั่งกำหมัดแน่นมองหลานชายกำลังซ้อมเหล่าบอดี้การ์ดที่ทำงานพลาดให้ไอ้ลูคัสชิงตัวเดมี่กลับไปได้ ไอ้มิสเตอร์ลีก็เป็นแผนการณ์ที่มันจงใจล่อเดมี่ออกไปติดกับ“เดม่อนพาลุงไปประเทศไทย ลุงจะไปพาน้องกลับมาด้วยตัวเอง”“ได้ครับคุณลุง”ดอมมองไปยังรูปภาพของแพรพลอย เธอจะรู้บ้างมั้ยว่าไอ้ผู้ชายที่หนีตามไปมันกำลังจะเอาลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเราทำเมีย บัดซบที่สุด!…ไอ้คนระยำคิดจะเอาทั้งแม่ทั้งลูกนั่นคือเหตุผลที่ชายแก่ไม่มีวันรับได้ เดมี่ต้องไม่ใช้ผัวคนเดียวกับแม่ของตัวเอง ลูกสาวเขาเป็นคนดีเธอไม่มีวันทำแบบนั้นมันต้องใช้กำลังบังคับเอาเดมี่ทำเมียแน่ๆ ยิ่งคิดอกคนเป็นพ่อยิ่งปวดร้าว..เดมี่กระพริบตาไล่ความมึ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status