ตอนที่ 6 ใครมาส่ง

เลขาคนสนิทยืนกอดอกมองเจ้านายกำลังตั้งอกตั้งใจหั่นผัก พอกลับมาก็รีบสวมวิญญาญเชฟจนเหล่าแม่บ้านพากันทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ ห้องครัวกลายเป็นสนามรบ ทั้งกลิ่นทั้งควันตีกันให้วุ่น

“เอ่อ คุณเดมี่ไม่ทานแครอทค่ะ”

สาวใช้คนหนึ่งรีบออกปากเมื่อเจ้านายกำลังตั้งหน้าตั้งตาปอกเปลือกเจ้าแท่งยาวสีส้ม กวินทร์มองแล้วก็รู้สึกว่ากินทั้งเปลือกเนื้อจะเหลือเยอะมากกว่า

“ผัดผักก็ต้องใส่แครอทด้วย เดมี่เลือกกินแบบนี้ได้ยังไง”

“นั่นผัดผักเหรอ ผมนึกว่าต้มจืด” กวินทร์มองไปยังหน้าเตา ซึ่งมีน้ำเจิ่งมองยังไงก็ไม่คล้ายผัดผัก

“มึงออกไปเลยไป มายืนเฝ้ากูทำไม งานการไม่มีทำหรือไงวะ” ลูคัสมองผลงานด้วยความหัวเสีย เพราะไอ้กวินทร์ยืนมองแบบนี้ไงเขาถึงได้ไม่มีสมาธิ นี่ก็ดูตามยูทูปมาเป๊ะๆ ทำไมหน้าตาไม่เข้าเค้าเลยวะ

“งานมีเยอะด้วย แต่ต้องรอเจ้านายไงครับ นู่นเอกสารที่รอท่านไปเซ็นต์”

กวินทร์บุ้ยหน้าไปทางแฟ้มเอกสารนับสิบๆ อันธุรกิจพันล้านสำคัญน้อยกว่าการทำกับข้าวให้ลูกสาวกินว่างั้น เจริญล่ะเจ้านายกู!

“อะไรทำแทนได้มึงก็ทำๆ ไปก่อน ไม่เห็นหรือไงกูไม่ว่าง” ลูคัสยื่นแครอทชูให้เลขาส่วนตัวดู

“งั้นผมทำไอ้ผัดผักนี่แทน คุณเดมี่กินได้แน่” กวินทร์ตั้งท่าจะเดินเข้าไปหยิบตะหลิวแต่ก็ต้องชะงักเมื่อลูคัสยื่นปลายมีดเฉี่ยวใบหน้าไป

“อย่ามาเสือก กูจะทำให้ลูกกูเอง”

“คะ ครับ เชิญเลยเอาเลย” กวินทร์ถอยหลังเดินไปยืนเรียงหน้ากระดานกับเหล่าแม่บ้าน ซึ่งส่งสายตาราวกับกำลังบอกว่ากูบอกแล้วไงอย่าไปเสือก!

เสียงกะทะ ตะหลิวตีกันให้วุ่นวายอยู่ในครัวร่วมๆ ชั่วโมงสงครามอาหารก็จบลง ลูคัสถอดผ้ากันเปื้อนวางมองไปยังไข่ต้มจำนวนสี่ใบ..

“ไหนผัดผัก” กวินทร์ชะเง้อหาไอ้ผัดผักเจ้าปัญหา โดยไม่ทันสังเกตสายตาของผู้เป็นนายจนสาวใช้ข้างกายต้องกระเถิบมากระซิบรายงาน

“ไหม้ดำคากะทะแล้วค่ะ”

…อ่อ แดกไม่ได้แล้วนี่เอง

“คุณลูคัสคะ เสร็จแล้วค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับผัดผักสีสวยน่ารับประทาน กลิ่นหอมฟุ้งทำให้กวินทร์เริ่มรู้สึกหิว..

…หน้าตาดีขนาดนี้

“จานนี้ใครทำ” ลูคัสกอดอก กวาดสายตามองเหล่าสาวใช้ในบ้านซึ่งตอบเสียงดังฟังชัดออกมาพร้อมกัน

“คุณลูคัสเป็นคนทำ”

…ถุย!

กวินทร์ร้องค้านในใจ ฝีมือไข่ต้มกึ่งสุกกึ่งดิบนั่นต่างหากฝีมือมึง ส่วนผัดผักนี่มึงใช้คุณแม่บ้านไปทำมา

“ไอ้กวินทร์จานนี้ใครทำ” ลูคัสเคาะนิ้วลงบนจานดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจอยู่คนเดียว

“คุณลูคัสครับ ทำเองตั้งแต่ล้างผัก ปอกเปลือก ลีลาควงตะหลิวนี่ยังติดตาผมอยู่เลย” เหล่าแม่บ้านพากันหันขวับมาทางคุณเลขาซึ่งกวินทร์ก็มองออกว่าพวกเธอกำลังด่าเขาโดยไมีมีเสียง คำนั้นก็คงหนีไม่พ้น

..ตอแหล

“เข้าใจก็ดี ถ้าเดมี่มารีบขึ้นไปตามฉันจะไปอาบน้ำ”

“ได้ครับคุณท่าน..” กวินทร์ตะโกนไล่หลัง ก่อนจะเหลือบมองไปทางจานอาหารสีสวย..คุณเดมี่คงจะเชื่อหรอกนะ

ลูคัสเปลือยกายเดินเข้าไปชำระล้างร่างกาย สายน้ำเย็นๆ ช่วยให้ความขุ่นมัวในใจเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น ยามที่ฟองสบู่ไหลไปโดนปลายนิ้วทำให้เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“มีดบาดตอนไหนวะ” ลูคัสก้มลงมองรอยแผลตรงนิ้วชี้ ซึ่งเริ่มทำให้เขารู้สึกอักเสบ คงจะเป็นตอนที่โมโหกวินทร์แล้วยกมีดชี้หน้าอีกฝ่าย

..ได้เลือดเลยกู

เดมี่นั่งเกร็งตัวเธอไม่เคยนั่งรถคนอื่นมาก่อนแล้วก็ไม่เคยอยู่กับผู้ชายคนอื่นสองต่อสอง ต่างจากแมกซ์ที่โคตรรู้สึกว่าตัวเองโชคดีผลบุญที่ทำมาทั้งชีวิต ส่งผลให้รถของเดมี่เกิดยางแตกขึ้นมา

ตอนนี้คนขับรถของเธอนำรถไปซ่อมที่อู่ เขาจึงขออาสาพาเธอไปส่งที่บ้าน แม้ว่าจะตื้ออยู่นานก็ตาม

“พ่อเดมี่ดุมาก อยากรู้จังแฟนคนก่อนๆ ของเดมี่จีบเดมี่ยังไง” แมกซ์เริ่มชวนคุย

“เดมี่ไม่เคยมีแฟนค่ะ”

“ถามจริง..คนคุยก็ไม่มีเหรอเดมี่” มือที่กำพวงมาลัยสั่นน้อยๆ น้องเดมี่นางฟ้าของพี่! เชี่ยเอ้ยสมองกูหยุดคิดเรื่องใต้สะดือไม่ได้เลย..คนแรกของน้องเดมี่เลยนะโว้ย

“เดมี่ยังไม่คิดเรื่องพวกนี้ค่ะ เลี้ยวตรงนี้ค่ะ” เดมี่ชี้นิ้วไปยังปากทางหมู่บ้านซึ่งเป็นโครงการย่านคนรวยบ้านแต่ละหลังราคาไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน

“หลังนี้ค่ะ” เดมี่ชี้นิ้วไปยังหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งมีกำแพงล้อมสูงจนมองไม่เห็นสิ่งปลูกสร้างด้านใน

“เดมี่..เอ่อพี่ขอไลน์ได้มั้ย” คนอาสามาส่งรีบรวบรวมความกล้าเมื่อเธอคว้ากระเป๋าเตรียมเดินลง สีหน้าลำบากใจของเธอทำให้แมกซ์ทำเสียงอ้อนๆ

“นะครับเดมี่..แค่ไลน์”

.........

ฝากคอมเม้ม+กดใจ ช่วยดันคุณป๊าที่ไม่ใช่พ่อด้วยคะค้า...ขอบคุณค้า