Novel-novel oleh ชามารา

"ผมนอนด้วยนะ"แม็คบอกย้ำเมื่อเห็นสีหน้าของรุ่นพี่สาวคนสวย"จะบ้าหรอ..จะนอนได้ยังไง"พิชชาหน้าเข้มมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาตำหนิ"ถ้าพี่ไม่ให้..ผมคงต้องบอกป้า"พิชชาถอนหายใจก่อนจะปิดประตู เพราะความสะเพร่าของคนเป็นลุงที่ย่องเข้าหาเธอทำให้หลายชายแอบมาเห็นและสันดานของมันก็ไม่แตกหน่อจากลุงเลยสักนิด หญิงสาวมองไปยังร่างสูงที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงของเธอ"พี่แพรขึ้นมานี่ดิ่"ไอ้เด็กบ้าตบมือลงบนเตียง พิชชาหน้าซับสีแดงระเรื่อเธอเดินลงไปนั่งบนเตียงก่อนจะมองไปทางเด็กหนุ่ม"ต้องการอะไร""เอ่อ..ผมได้ยินเสียงตอนพี่โดนลุงเอาคือผมอยากลองเอาพี่มั่งได้มั้ยครับ"พิชชาอ้าปากค้างเมื่อโดนขอเอาง่ายๆ"แล้วถ้าไม่ให้""ผมจะบอกป้า"คำขู่ของเด็กหนุ่มไม่ต่างจากผู้เป็นลุงเลยสักนิด พิชชามองจ้องเข้าไปยังแววตาซุกซนปนทะลึ่งของเขา"ทำหน้าแบบนี้ยังไม่เคยเอาใครใช่มั้ย"พิชชาแกล้งเย้าเมื่อเห็นเขาเริ่มประหม่า"เอ่อคือว่า.."แม็คใจเต้นแรงเมื่อเห็นสาวรุ่นพี่ถอนชุดนอนออกเต้านมคู่โตมีเพียงยกทรงสีดำสนิทห่อหุ้มไว้ เด็กหนุ่มลำคอแห้งผากเมื่อได้เห็นของจริง"ให้พี่เปิดซิงเราหรอ"พิชชาใช้หัวแม่มือไล้ไปบนริมฝีปากนิ่มของเด็กหนุ่ม เสียงหัวใจของพ่อหนุ่

เสียงทั้งสองคนคุยกันอยู่ด้านล่างทำให้พิชชาต้องชะเง้อคอดู หลานลุงมิคดูโตขึ้นจากเดิมมาก เรียกได้ว่าเป็นหนุ่มเต็มตัว "เจ้าแม็คมันปิดเทอมนี่เห็นว่าสอบเข้าเกษตรเหมือนแพรเลย"ป้าพิมพ์หันมาบอกหลานสาวพลางรับจานผักจากพิชชาขึ้นไปจัดโต๊ะอาหารเย็น "โตขึ้นจากเดิมเยอะเลยนะป้าปีก่อนแพรยังเห็นเดินใส่แว่นดูขี้อายๆ" "อือ เจ้าแม็คมันเด็กเรียนวันๆ ก็เอาแต่อ่านหนังสือพึ่งจะเห็นมันได้เที่ยวเล่นก็ตอนสอบเข้าได้นี่แหละ"ป้าพิมพ์ยังคงสาธยายเรื่องราวของเด็กหนุ่มให้เธอฟังจนกระทั้งได้เวลาอาหารเย็น สองลุงหลานจึงพากันล้างไม้ล้างมือขึ้นมาด้านบน "แม็คมานั่งข้างๆพี่แพร พี่แพรเรียนเกษตรเหมือนแม็คเลยมีอะไรถามพี่เค้าได้เลยนะ พี่แพรน่ะเก่งมาก"ป้าพิมพ์ได้ทีอวดหลานสาวคนสวย ฉันทำได้เพียงยิ้มเบาๆ ให้กับเด็กหนุ่มป้าพิมพ์ยังไม่เลิกคุยโวถึงความเก่งของฉัน แขกผู้มาใหม่หันมาสบตารุ่นพี่สาวเป็นระยะเมื่อได้ฟังเรื่องราวของเธอ จนกระทั่งจบมื้อค่ำ ลุงกับป้าต่างแยกตัวขึ้นไปพักผ่อนหน้าที่เก็บล้างจึงตกเป็นของฉันกับเด็กหนุ่มหน้าใส "มาครับผมช่วย"แม็คอาสาทันทีเมื่อเห็นฉันกำลังลงมือล้างจาน พิชชาเบี่ยงตัวให้รุ่นน้องเข้ามายืนข้างๆ "แม็ค

พิชชาล้วงเข้าไปในถุงก่อนจะเจอกับกล่องสีชมพูเล็กๆ หญิงสาวหน้าแดงซ่านเมื่อรู้ว่ามันคือถุงยางอนามัย..ชายหนุ่มยกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเด็กสาว"แบบบาง แต่เสียวเหมือนเดิม""หนูไม่อยากรู้สักหน่อย"พิชชาเก็บมันลงถุงตามเดิม"ไม่อยากรู้ แต่อยากลอง""ไม่ได้อยากลอง แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย""แต่ลุงอยาก.."ลุงมิคไม่ใช่แค่พูดเขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังใต้ต้นไม้ใหญ่ลับตาผู้คน"ลุงจะทำอะไร"พิชชาตกใจเมื่อเขาปลดเข็มขัดนิรภัยออก ลุงมิคโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอจนใบหน้าเขาอยู่ห่างแค่คืบ มือหนาซุกซนล้วงเข้าไปใต้กระโปรงจนพิชชาต้องกระดกก้นลอยขึ้นจากเบาะ.."ลุงอย่าค่ะ"พิชชาพยายามผลักไสเขาออก ลุงมิคจับรวบมือเธอไว้ด้านหลังเขารวบตัวเธอขึ้นมานั่งบนตักพร้อมทั้งระดมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน"หนูแพรหอมที่สุดลุงขอนะ"ลุงมิคไม่สนใบหน้างอง้ำของหญิงสาว พอได้เอ็นอุ่นๆ เดี๋ยวเธอก็อารมณ์ดีขึ้น"นี่มันในรถนะคะ"พิชชาท้วง สายตามองไปยังถนนแม้จะลับตาคนแต่ก็ยังมีรถแล่นผ่านไปผ่านมา"ในรถตื่นเต้นดี.."ลุงมิคเลื่อนมือมากอบกุมเต้านมคู่งาม เขาปลดกระดุมเสื้อเธอออกจนเหลือเพียงเสื้อชั้นใน ชายหนุ่มฟอนเฟ้นสองเต้าอย่างด้วยมือสองข้างพิชชาแอ่นอกหอบหายใจ..ร่างกายของเ

พิชชามึนงงเมื่อเรื่องราวมันพลิกให้เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบ กลายเป็นว่าเธอกลัวที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกให้ป้ารู้ และพลาดท่าให้ลุงมิคใช้มันเป็นข้อได้เปรียบในการขอมีอะไรกับเธอ.."หนูแพร..ถอดกางเกงในออก"เสียงกระเส่าของลุงมิคทำให้พิชชาได้สติ"ไม่""งั้นลุงจะบอกป้าว่าหนูแพรสวยหวานขนาดไหนยิ่งตอนน้องแพรจะเสร็จ..""อย่านะ"พิชชาเสียงหลง มองเขาด้วยความคับแค้น หญิงสาวกำชายกระโปรงไว้แน่น"เร็วๆ หนูแพร ถอดกางเกงในออก"พิชชาเหลียวซ้ายแลขวาเธอมองจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้หญิงสาวค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงมือบางเกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยรูดออกมา หญิงสาวหน้าแดงก่ำ สายตาโลมเลียของลุงมิคทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั่วตัวราวกับโดนเขาเปลื้องผ้า"อุ้ย.."พิชชาตกใจเมื่อโดนเขาอุ้มขึ้นมานั่งบนโต๊ะตัวยาว..ลุงมิคจับขาเธอแหกออก สายตาของเขามองจ้องไปยังเนินนูนสามเหลี่ยมซึ่งมีขนเล็กสีน้ำตาลอ่อนปกคลุมร่องสาวไว้จนมิด..ลุงมิคเลื่อนเก้าอี้มานั่งเขารั้งเอวเธอเข้าไปชิดกับใบหน้า พิชชาใจสั่นเมื่อเขาฝังใบหน้าลงมาสูดดมกลิ่นสาว ขาสองข้างของเธอพาดอยู่บนบ่าของผู้เป็นลุง พิชชาหนีบขาแนบกับศรีษะของลุงมิคเมื่อโดนลิ้นแยงเข้าออกในร่องเ

รอไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกร่างสูงเดินตรงมายังเตียงของเธอพิชชาแอบหรี่ตามองด้วยความตื่นเต้น แล้วก็เป็นไปตามคาด ลุงมิคกำลังนำบางอย่างมาจ่อยังจมูกของเธอพิชชากลั้นลมหายใจ ยามเขาแกว่งยานั้นไปมาเกือบยี่สิบวินาทีรอจนแน่ใจว่าเธอได้หลับไหลไปแล้ว..พิชชายังไม่กล้ากระโตกกระตากเธออยากรอจับให้ได้คาหนังคาเขา..ลุงมิคขึ้นมานั่งคล่อมบนตัวเธอเขาล้วงมือเขามาใต้ราวนมก่อนจะขยำมันเล่น..ฉันต้องข่มกลั้นเสียงครางไว้เมื่อรู้สึกหวาบหวิวไปกับสัมผัสของเขา"คิดถึงลุงมั้ยหนูแพร.."คนด้านบนกระซิบลงบนกกหูเขางับเลียจนเธอขนลุกซู่ ใบหน้าของเขาเลื่อนลงไปยังเนินสาว พิชชาเผลอเอามือกำผ้าห่มเมื่อลิ้นร้อนๆ ของลุงมิคตวัดเลียขยี้ปลายติ่ง..ลุงมิคห่อลิ้นแยงเข้าไปด้านในรูคับแคบปลายลิ้นร้อนลากไล้ไปตามรอยแยกจ๊วบ จ๊วบเสียงดูดเลียดังขึ้น..พิชชากัดริมฝีปากกลัวเขาได้ยินเสียงคราง ลุงมิคเล้าโลมจนเธอแข้งขาสั่น เขาใช้ลิ้นเก่งจนหญิงสาวกลั้นความเสียวไว้ไม่ไหว ร่างกายกระตุกเกร็งปล่อยน้ำออกมา"แตกซะแล้วหนูแพร.."หนุ่มใหญ่มองรูฟิตกระตุกปล่อยน้ำออกมา พิชชารู้สึกตัวเบาขึ้นใจหนึ่งก็อยากจะลุกขึ้นมาโวยวายแต่อีกใจก็สั่งให้เธอนอนนิ่งๆรอดูท่าทีของเข

คล้อยหลังหลานสาวหนุ่มใหญ่ก็ผ่อนลมหายใจออกมากลิ่นหอมจางๆ ของเด็กสาวทำให้หนุ่มใหญ่รู้สึกกระสันขึ้นมา.."เอ้าแพรมาพอดี..แล้วลุงนิคล่ะ"ป้าพิมพ์วางโถข้าวต้มลงบนโต๊ะไอร้อนลอยกรุ่นๆ ขึ้นมาเรียกน้ำย่อยให้คนหิวโซต้องรีบนั่งลง"เดี๋ยวก็มาค่ะ ลุงให้แพรมาก่อน นี่แพรคิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้วนะ ลุงนิคยังเช้ากว่าอีก""ไม่เป็นไรหรอก..ไว้พรุ่งนี้แพรค่อยเอาชนะลุงให้ได้""แน่นอนค่ะ..ป้าพิมพ์คอยดูเลย"พิชชาตักข้าวต้มเข้าปากตั้งใจว่าคืนนี้จะเข้านอนให้ไวกว่าเดิมพิชชาเป่าผมเตรียมตัวเข้านอน วันนี้เธอตั้งใจว่าจะนอนตั้งแต่หัวค่ำ บ้านทั้งหลังเหลือเพียงความเงียบสงบลุงนิคกับป้าพิมพ์ต่างแยกย้ายกันไปนอนหลังอาหารมื้อเย็น แสงไฟให้ห้องหญิงสาวดับลงชายหนุ่มรอให้เธอเข้าสู่ห้วงนิทราก่อนจะแอบย่องเข้าห้องเด็กสาวอีกครั้งวันนี้ทั้งวันเขาต้องแอบเข้าไปชักลำแท่งรีดน้ำออกหลายรอบจนปวดข้อมือไปหมด"นอนไม่ระวังเลยนะหนูแพร"วันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นแนบแก้มก้น ด้านบนสวมเพียงสายเดี่ยวสีขาวสะอาดตาล่อตาล่อใจ หนุ่มใหญ่เดินย่างสุมเข้าไปที่เตียง..เขานำผ้าสีขาวปิดจมูกเด็กสาวมันจะช่วยให้เธอหลับสนิทไปตลอดคืน"หนูแพรจ๋า..คนสวยของลุง"นิค

ดอมหงายใต้กระบอกปืนหลานชายดูก่อนจะตบหัวไปอีกชุดใหญ่“โอ้ยลุง..”“ไอ้เดม่อนปืนไม่มีซองกระสุนมึงพกมาทำเหี้ยอะไร”“พอๆ เลิกขายขำได้แล้วกูไม่ตลก เดมี่กลับไปกับฉัน”ลูคัสกระชากแขนหญิงสาวเข้ามาหา พอดอมเห็นแบบนั้นก็ดึงแขนลูกสาวอีกข้างไว้ เดมี่เลยถูกผู้ชายทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากแขนเธอ“คุณลูคัส ปล่อยเดมี่นะคะ” น้ำเสียงห่างเหินราวกับมีมีดกรีดผ่าดวงใจเขา“เดมี่ฟังฉันเธอเข้าใจผิด”“เดมี่อย่าไปฟังมันลูก กลับบ้านกับพ่อ” ดอมหันไปส่งซิกให้เดม่อนทำอะไรสักอย่าง มาเฟียหนุ่มเลิกสนใจอาการคันไข่พุ่งตัวกอดทับลูคัสไว้จนอีกฝ่ายล้มไปกับพื้น“คุณลูคัส” เดมี่มองเขาด้วยความตกใจแต่เธอก็ถูกคนเป็นพ่อจูงมือให้วิ่งตาม“ไปกับพ่อเดมี่” ดอมกระชากแขนลูกสาวให้วิ่งตามเขามา ปล่อยให้ไอ้เดม่อนถ่วงเวลาไอ้บ้าลูคัสไว้ถึงตอนนั้นเขาก็คงพาเดมี่หนีออกจากที่นี่ได้ ดอมจอดเรือรอไว้อยู่ที่ท้ายเกาะ“ปล่อยกูไอ้เหี้ยนี่” ลูคัสซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของเดม่อนจนอีกฝ่ายล้มกองกับพื้น“โอ้ย ไอ้ลูคัสมึงต่อยกูเหรอ” เดม่อนลุกขึ้นตั้งท่าจะง้างหมัดคืนแต่ช้ากว่าจังหวะกระโดดถีบของมาเฟียโหด ลูคัสเตะโครมเข้าที่กลางอกจนอีกฝ่ายสลบลงไปเขารีบวิ่งตามหลังสองพ

“ไม่เอาสิครับ หนูไม่ล้อเล่นแบบนี้นะ” ลูคัสบีบจมูกเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวเจ็บอะไรกันเมื้อกี้ยังขึ้นคร่อมเขาด้วยตัวเองแถมยังเอาแรงจนเขาแทบร้องขอชีวิตเพราะกลัวเสียวตายก่อนวัยอันควร..ตกเย็นเดมี่ใส่ชุดวิ่งออกมาจ๊อกกิ้งหน้าชายหาด เธอโบกมือให้กับพ่อครัวใหญ่ที่กำลังเตรียมอาหารมื้อค่ำ รอบบ่ายทำเธอเอวแทบเคล็ดตกเย็นมาจึงต้องออกมาเดินยืดเส้นยืดสายด้านนอกถึงจะออกมาคนเดียวแต่ก็ยังอยู่ในสายตาของเขา ลูคัสซึ่งกำลังยืนหั่นผักทอดสายตามองความสดใสของหญิงสาวซึ่งกำลังวิ่งเล่นกับลูกหมาที่จู่ๆ ก็เดินเข้ามามาเธอ…เดมี่คือรอยยิ้ม เธอคือความสดใส คือชีวิตคือลมหายใจของเขา“นั่นจะวิ่งไปไหน”เดมี่เท้าเอวมองเจ้าลูกหมาตัวสีขาววิ่งหายไปด้านหลังชายหาดลูคัสบอกว่าเป็นพื้นที่ป่ารกทึบห้ามไม่ให้เธอเดินเข้าไป หลายวันมานี้เธอจึงเดินเล่นอยู่แค่หน้าหาดพอเจ้าลูกหมาวิ่งไปแบบนั้นก็ทำให้หญิงสาวนึกเป็นห่วง สองเท้ารีบวิ่งตามเข้าไปด้านหลังจนลืมคำสั่งของเขา..“เจ้าหมาน้อย ออกมาหาเดมี่เดี๋ยวนี้นะ ดื้อแบบนี้เดมี่จะตีนะ ออกมาเร็วเดมี่จะพาไปกินของอร่อยๆ” เดมี่เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็กๆ ยิ่งเดินเข้ามายิ่งมืดครึ้ม..“เดมี่!”เสียงด้านหลั

…ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงลูคัสดันบ่าคนตัวเล็กให้นั่งลง เขาจัดการตักข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆ ลงบนจานสีขาวกระเบื้องเคลือบชั้นดี เดมี่มองเขาค่อยๆ ตักต้มยำกุ้งมาใส่ถ้วยเล็กๆ“ค่อยๆ นะมันร้อน” ชายหนุ่มเตือนมองเธอหยิบช้อนขึ้นมาซดน้ำ ทันทีที่เข้าปากเดมี่ถึงกับหันไปมองหน้าเขา“ทำเองจริงๆ เหรอคะ”…อร่อยมาก!“ใช่ ทุกขั้นตอน” ลูคัสลุกขึ้นมานั่งฝั่งตรงข้ามมองคนตัวเล็กเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ เห็นเธอกินได้แบบนี้เขาก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ“จำได้มั้ยว่าฉันเคยผัดผักให้เธอ” เดมี่ชะงักมือที่กำลังตักข้าว เธอส่ายหัวไปมาถ้าเขาทำอาหารอร่อยได้ขนาดนี้เรื่องผัดผักจะไปยากอะไร“ผัดผักจานนั้น..ฉันโกหก ฉันไม่ได้ทำมันด้วยตัวเอง” ลูคัสสารภาพความผิดครั้งนั้นออกมา“คุณตั้งใจโกหก..หรือว่าตั้งใจทำให้ฉันคะ”“ฉันตั้งใจทำ ฉันล้างผัก หั่นผักด้วยตัวเอง ลงมือผัดแต่มันออกมากินไม่ได้ เลยใช้แม่บ้านทำให้ใหม่”“ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดเลยนี่คะถ้าคุณตั้งใจทำให้ฉันจริงๆ ถึงมันจะกินไม่ได้ ฉันว่าเดมี่ในตอนนั้นก็คงไม่โกรธแน่ๆ ความเอาใจใส่ของคุณต่างหากที่มีค่ามากที่สุด” เดมี่พูดออกไปตามที่คิดยิ่งทำให้พ่อหนุ่มคลั่งรักหน้าแดง“งั้นก็กินเยอะๆ ครั้

เดมี่หยิบชุดคลุมมาใส่ลวกๆ ลูคัสเองก็รีบแต่งตัวก่อนจะคว้าข้อมือหญิงสาวใว้ไม่ให้ห่างตัว เขาไม่อยากให้เธอคลาดสายตาคราวนี้จะไม่ยอมพลาดให้ไอ้เดม่อนชิงตัวเดมี่กลับไปได้ลูคัสจูงมือหญิงสาววิ่งออกไปหน้าห้องซึ่งมี เลขาคนสนิทยืนรอด้วยความรีบร้อน“พวกมันมากันเต็มหน้าบ้านเลย คราวนี้พ่อตาคุณลูคัสมาเองด้วยนะครับ เอาไงดียิงสวนแม่งเลยมั้ย”“ไม่ได้นะ นั่นพ่อเดมี่” เดมี่หันไปตาเขียวใส่คนของเขา พูดออกมาได้ยังไงว่าจะสาดกระสุนออกไป ถ้าพลาดทำพ่อเธอบาดเจ็บเดมี่ไม่มีวันยอมแน่“ก็พ่อคุณเดมี่ยิงเข้ามาก่อน” กวินทร์สั่งให้เหล่าคนงานในบ้านหลบเข้าห้อง การกระทำของอดีตมาเฟียฮ่องกงอย่างดอมทำให้ลูคัสสีหน้าเคร่งเครียด ใช้กำลังคนข้างๆ ก็ไม่ยอมถ้าไม่สู้เดมี่ก็ถูกชิงตัวกลับแน่“กูจะพาเดมี่หนีไปก่อน…มึงเปิดประตูให้พวกมันค้นได้เลยอย่าให้คนของเราเจ็บตัว”“นายจะหนีไปไหนครับ”“เออไว้ปลอดภัยแล้วกูจะติดต่อมา” ลูคัสรู้ว่าพ่อของเดมี่ไม่กล้าทำร้ายคนของเขา ที่มาวันนี้ก็แค่ต้องการพาตัวเธอกลับชายหนุ่มจูงมือหญิงสาววิ่งลงไปห้องใต้ดินซึ่งเป็นสถานที่เก็บรถ ไม่มีใครรู้ว่าบ้านของเขาสามารถขับออกผ่านห้องใต้ดินไปยังถนนใหญ่หน้าหมู่บ้านได้“เรา

เดมี่ใช้ฝ่ามือช้อนใต้ล่างท่อนของเขาขึ้นมาหญิงสาวตาโตเมื่อเห็นมันพองขึ้นทันตาแก่นกายใหญ่ขยายขึ้นเรื่อยๆ“เร็วเดมี่”ลูคัสใบหน้าเริ่มไม่ไหว ปวดไปทั้งดุ้นอยากจับเธอกระแทกก็ต้องอดทน กูไม่น่าเล่าแบบนั้นเลย! ต้องมานั่งแข็งรอยัยเดมี่เริ่ม…จะเริ่มหรือจะล่มวะ ลูคัสตาโตมองปากเล็กเผยออ้ากว้างเฮ้ยๆ อย่านะยัยลูกรักเฮือก!ลูคัสตาลอยคว้างท่อนเนื้อถูกเธอก้มลงงับจนสุดปลายโคน..“แค่กๆ ..อื้อ”เดมี่ปล่อยปากจากท่อนเนื้อของเขาน้ำลายไหลเลอะออกมาจากขอบปากเล็กเธออมไปทีเดียวจนมิดขนาดมันก็ไม่ใช่เล็กเหมือนแท่งไอติม ยาวโค้งลึกไปถึงคอ..ลูคัสมองคนไอหน้าดำหน้าแดงด้วยความสงสาร สงสารเธอ..หึ สงสารตัวกูเองนี่แหละพิษเยอะจริงๆ ยัยเด็กแสบ“ไม่เอาแล้วฉันไม่เห็นจะคุ้นเลย ไม่ทำแล้ว” หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมากระดกดื่ม ลูคัสซึ่งหิวกระหายไม่ต่างกันแย่งขวดน้ำจากมือเธอมากระดกรวดเดียวจนหมด…หิวน้ำเหรอ ป่าวเลย หิวน้ำเดมี่ต่างหากล่ะเดมี่สะบัดหน้าจะเดินหนี อีตาแก่นี่เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยสักนิดช่วยเก็บสายตาหื่นๆ หน่อยเถอะ คนอะไรมองเหมือนอยากจับเธอแก้ผ้าตลอดเวลา ไม่อยากนึกถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่กับเขาเลยว่าจะถูกปู้ยี้ปู้ย

ลูคัสค่อยๆ วางร่างบอบบางของเดมี่ลงบนเตียง ภายในห้องนอนของเธอทุกสิ่งทุกอย่างเขายังคงเก็บรักษาไว้อย่างดี ความอ่อนล้าทำให้หญิงสาวหลับไม่ได้สติหลังจากเรือแล่นออกมาสักพักเขาก็ให้เครื่องบินส่วนตัวบินลงมารับ ไม่กี่ชั่วโมงก็เข้าสู่น่านฟ้าประเทศไทยคราวนี้จะไม่มีใครมาแย่งเดมี่ไปจากเขาได้อีก ชายหนุ่มจูบลงบนหน้าผากเล็กอย่างแสนรัก คืนนี้จะปล่อยให้เธอหลับเอาแรงไปก่อน ตื่นมามีแรงเมื่อไหร่เตรียมตัวระบมได้เลย..@ฮ่องกงดอมนั่งกำหมัดแน่นมองหลานชายกำลังซ้อมเหล่าบอดี้การ์ดที่ทำงานพลาดให้ไอ้ลูคัสชิงตัวเดมี่กลับไปได้ ไอ้มิสเตอร์ลีก็เป็นแผนการณ์ที่มันจงใจล่อเดมี่ออกไปติดกับ“เดม่อนพาลุงไปประเทศไทย ลุงจะไปพาน้องกลับมาด้วยตัวเอง”“ได้ครับคุณลุง”ดอมมองไปยังรูปภาพของแพรพลอย เธอจะรู้บ้างมั้ยว่าไอ้ผู้ชายที่หนีตามไปมันกำลังจะเอาลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเราทำเมีย บัดซบที่สุด!…ไอ้คนระยำคิดจะเอาทั้งแม่ทั้งลูกนั่นคือเหตุผลที่ชายแก่ไม่มีวันรับได้ เดมี่ต้องไม่ใช้ผัวคนเดียวกับแม่ของตัวเอง ลูกสาวเขาเป็นคนดีเธอไม่มีวันทำแบบนั้นมันต้องใช้กำลังบังคับเอาเดมี่ทำเมียแน่ๆ ยิ่งคิดอกคนเป็นพ่อยิ่งปวดร้าว..เดมี่กระพริบตาไล่ความมึ