ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย

เดมี่ นั่งชะเง้อคอรอการกลับมาของคนที่เธอเรียกว่า คุณพ่อ ไม่รู้ว่าดึกดื่นขนาดนี้เขาไปอยู่ที่ไหนถึงไม่รีบกลับบ้านมาหา ลูกสาว คนนี้สักที!หญิงสาวอายุยี่สิบในชุดนักศึกษารัดติ้วเดินวนไปมา

พอเธอถอนหายใจทีหน้าอกคู่โตก็กระเพื่อมขึ้นลงทำให้เหล่าบอดี้การ์ดต้องก้มหน้ามองพื้น

“คุณป๊าจะกลับมากี่โมง” เดมี่เดินเท้าเอวเข้าไปหาคุณเลขาของ ลูคัส คุณป๊าวัยสามสิบห้าของเธอ หน้าตาเอาเรื่องของคุณหนูทำให้กวินทร์ต้องรีบหลบสายตา

..โถ่คุณลูคัสส่งผมมาตายแท้ๆ ขืนรู้ว่าคุณพ่อกำลังนัวเนียอยู่กับผู้หญิงมีหวังคืนนี้บ้านแตก

“เอ่อ..คือว่าคืนนี้คุณลูคัสต้องตรวจงานดึก น่าจะไม่ได้กลับ ผมว่าคุณเดมี่กลับขึ้นไปบนห้องดีกว่านะครับ ตรงนี้น้ำค้างเยอะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

“ตรวจงาน..งานอะไรคะ ทำไมต้องทำกันตอนกลางคืนด้วย” พอรู้ว่าเป็นเรื่องงานเดมี่ก็เสียงอ่อยลงเอาอีกแล้วนะคุณป๊า

ทำไมต้องหักโหมทำงานเยอะๆ ด้วย เงินทองที่มีตั้งมากมายชาตินี้ใช้ยังไงก็ไม่หมด

เธอก็ตัวแค่นี้จะกินใช้สักเท่าไหร่กันเชียวทำเหมือนตัวเองมีคนให้ต้องเลี้ยงเยอะแยะจนต้องหาเงินตัวเป็นเกลียว เอ๊ะ!หรือว่าจะหาเงินไปเลี้ยงใคร ไหนสัญญาแล้วไงว่าจะไม่หาเมียใหม่มาแทนที่แม่ของเธอ สัญญากันแล้วว่าจะเป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไป เอาอีกแล้วนะคุณป๊า ชอบให้เธอวีนมากใช่มั้ย

“คุณป๊า ไปนอนกับผู้หญิงใช่มั้ยคะ”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่! คุณลูคัสติดงานด่วนจริงๆ” กวินทร์รีบโบกไม้โบกมือ เมื่อองค์แม่เตรียมประทับร่างลูกสาวเจ้านาย หากไม่รู้คงคิดว่าเมียกำลังตามหึงผัว!

“แน่ใจนะคะ ถ้าเดมี่รู้ว่าคุณกวินทร์โกหกคงรู้นะคะว่าจะเจออะไร เดมี่ไม่ได้ขู่ คิดดีๆ นะคะ” เดมี่ใช้สายตากดดัน เดือนที่แล้วคุณกวินทร์ช่วยคุณป๊าโกหกว่าต้องบินไปทำงานด่วนแต่เธอมาจับได้ทีหลังว่าพวกเขาพาสาวๆ ไปล่องเรือ คงสำลักความสุขกันแทบตายกลับมาถึงได้ขาเปลี้ยขาอ่อน คิดแล้วก็น้อยใจทิ้งให้เธออยู่บ้านกินข้าวคนเดียวแต่เขาไปเริงร่าหาความสุขใส่ตัว

..เดมี่กลายเป็นเด็กมีปัญหาเพราะคุณป๊า

“เรื่องจริงครับ ผมไม่กล้าแล้ว”

กวินทร์ยังจำได้ดีว่าคุณหนูเดมี่จัดการเขาไว้ยังไง เธอปล่อยให้เหยื่อตายใจอยู่เป็นอาทิตย์ก่อนจะลงมือจัดการอย่างโหดเหี้ยม

คืนนั้น..เขาควรจะนอนหลับอย่างมีความสุข ทันทีที่ล้มตัวลงนอนฝูงมดแดงทั้งรังก็พากินรุมกินโต๊ะจนต้องหามส่งโรงพยาบาลกลางดึก

..ส่วนคนเป็นเจ้านายก็ช่วยอะไรไม่ได้ แค่ถูกสายตาของลูกสาวมองค้อนก็รีบเดินหนีทำเมินทันที..หรือว่าควรจะบอกความจริงเพื่อเอาชีวิตรอดดีวะ..

“ว่าไงคะ..คราวก่อนเดมี่คงออมมือเกินไป คุณกวินทร์ถึงได้ลืมง่าย” เดมี่กดเสียงต่ำท่าทางคุกคาม เหล่าบอดี้การ์ดพากันเขยิบตัวออกห่างไม่อยากโดนคุณหนูหางเลขกับคุณเลขาไปด้วย

“อย่าบอกว่ารู้มาจากผมได้มั้ยครับ” กวินทร์น้ำเสียงตะกุกตะกักคุณลูคัสอย่าโกรธผมเลยนะครับมันจำเป็นจริงๆ

หากลูคัสรู้อย่างมากก็แค่โดนหักเงินเดือน แต่ถ้าเกิดคุณเดมี่มารู้ทีหลัง มีหวังชีวิตเขาไม่มีวันสุขสงบแน่

“คือว่า..” กวินทร์เหลือบซ้ายแลขวาก่อนจะค่อยๆ ก้มลงกระซิบบอกคุณหนู..

“ขอบคุณค่ะ คุณกวินทร์อยู่เป็นแบบนี้เดมี่ค่อยโล่งใจยังไงคืนนี้นอนหลับฝันดีนะคะ ส่วนเรื่องที่คุณกวินทร์บอกเดมี่สัญญาว่าจะไม่บอกคุณป๊าแน่นอนว่ารู้มาจากคุณกวินทร์”

“แล้วนั่นคุณเดมี่จะไปไหนครับ” กวินทร์มองร่างบางเดินไปสั่งบางอย่างกับคนขับรถประจำตัว ซึ่งมีสีหน้าเจื่อนๆ ไม่ต่างจากเขา

“หลับให้สบายค่ะ ที่เหลือเดมี่จัดการเอง” เดมี่ขึ้นไปนั่งบนรถปลายทางคืนนี้คือคอนโดริมแม่น้ำ..

…ดื้อแบบนี้ เดมี่จะไม่รักนะคุณป๊า

“ให้ผมขึ้นไปด้วยมั้ยครับคุณหนู” คนขับรถดับเครื่องยนต์ลง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พาคุณเดมี่มาอาละวาทในทุกๆ สามเดือนคุณลูคัสจะต้องหาเรื่องออกมากินสาวๆ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ในเมื่อเจ้านายยังหนุ่มยังแน่นจะมีความต้องการทางเพศบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ที่แปลกคืออาการหวงพ่อเลี้ยงของคุณเดมี่..นับวันยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่ต้องค่ะ เดมี่จัดการได้”

เดมี่เดินออกจากรถแค่ขึ้นไปจัดการคุณป๊าไม่จำเป็นต้องมีตัวช่วย เสียงเนื้อกระทบเนื้อรัวติดกันไม่กี่ทีก่อนที่ร่างหนาด้านบนจะรีบหยัดตัวลุกขึ้น นางแบบสาวรีบเดินเข้าไปกอดเอวชายหนุ่มสุดฮอตแห่งปีอย่างลูคัส แค่ได้ขึ้นเตียงกับเขาก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์

“ต่อมั้ยคะ” เล็บสีแดงสดกรีดไปตามแผงอกล่ำบึกซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม

“ก็ดี” ลูคัสรู้สึกว่าเขายังไม่อิ่ม ความต้องการยังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อนึกถึงหน้าใครบางคน นี่ก็เกือบห้าทุ่มแล้วเธอคงนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ..

“อ่าส์ เรียกชื่อแอนนี่ได้มั้ยคะลูคัส” แอนนี่หลับตาพริ้มเมื่อโดนท่อนเอ็นกระแทกเข้าเต็มแรง ลูคัสขบกรามแน่นเมื่อถูกจี้จุดหลายๆ ครั้งที่เสร็จชื่อเดียวที่จะหลุดออกจากปากก็คือ..

“แอนนี่.”

เสียงหญิงสาวด้านหลังทำให้ท่อนเอ็นในร่องหดลงทันที ไม่ต่างจากใบหน้าของลูคัสที่หดเหลือไม่ถึงนิ้ว..

..มาได้ยังไงวะ หรือว่าไอ้กวินทร์มันปากโป้งอีกแล้ว!

“กรี๊ด อีเด็กบ้าเข้ามาได้ยังไง ลูคัสคะไล่มันออกไป” แอนนี่ส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปทางอีเด็กหน้าใส ซึ่งอยู่ในชุดนักศึกษา

“มาได้ยังไง” ลูคัสรีบหยิบกางเกงขายาวขึ้นมาสวม ท่าทางลกๆ ของเขาทำให้เดมี่เบนสายตาออกจากเรือนร่างเปลือยของคุณป๊า หุ่นแซ่บแบบนี้ไงสาวๆ ถึงได้พร้อมถวายตัวให้เขาตลอด

“เดินมาค่ะ คุณป๊าทำไมทำแบบนี้คะ” หญิงสาวเท้าเอวสีหน้าเอาเรื่อง

“นี่อีหนูของคุณเหรอคะลูคัส บอกให้มันเจียมตัวบ้างนะคะ มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนี้ระวังลูคัสจะเฉดหัวแกทิ้ง ก็แค่อีตัวที่เค้าเลี้ยงไว้”

“หุบปากแอนนี่” ลูคัสตวาดเขารีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าของหญิงสาวบนเตียงก่อนจะรีบโยนให้เธอ

“กลับไปได้แล้ว”

“ลูคัส นี่คุณเห็นอีเด็กนี่ดีกว่าฉันงั้นเหรอ” เธอเป็นถึงนางแบบแถวหน้าทำไมต้องมาแพ้ให้อีเด็กไซด์ไลน์นี่ด้วย

“รีบๆ ไสหัวไปได้แล้ว” เดมี่เบะปากโบกมือไล่

“หึ แกมันก็แค่อีเด็กไซด์ไลน์”

“นี่ ฉันทนฟังเธอมานานแล้วนะ แล้วฉันก็ไม่ใช่ไซด์ไลน์แบบที่คุณเข้าใจด้วย ฉันเป็นลูกสาวของผู้ชายคนนี้”

..ทุเรศที่สุดมาคิดว่าเธอกับคุณป๊า..กันได้ไง แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

“ลูกสาวหึ!ตอแหล..ลูคัสอายุเท่าไหร่ ถ้ามีลูกสาวโตเท่าแกเค้าคงทำผู้หญิงท้องตั้งแต่สิบขวบละมั้งแม่แกคงร่านหน้าดูนะ”

“อีนี่” เดมี่เลือดขึ้นหน้าจู่ๆ ลามมาถึงแม่เธอได้ยังไงกัน ร่างเล็กพุ่งพรวดขึ้นบนเตียงจัดการหยุมหัวแม่นางแบบปากแดงจนร้องโอดโอย

“เดมี่ หยุดเดี๋ยวนี้”

“เดมี่ไม่หยุด มันกล้าดียังไงมาพูดถึงแม่เดมี่”

“เดมี่!”

“เดมี่งั้นเหรอ” แอนนี่หันขวับไปทางชายหนุ่มเจ้าของห้องชื่อที่ออกมาจากปากเขาตรงกับชื่อที่เขาครางออกมาซ้ำๆ

..พ่อครางชื่อลูกสาวตอนเสร็จเนี้ยนะ

ลูคัสรู้ว่านางแบบสาวกำลังคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มรีบจัดการอุ้มหญิงสาวในชุดนักศึกษาเข้าไปอีกห้องทันที

“โอ้ย คุณป๊าเดมี่เจ็บ” เดมี่หน้ามุ่ยเมื่อถูกเขาเหวี่ยงลงมากองบนเตียง

“รออยู่ตรงนี้ห้ามก่อเรื่อง ถ้ายังโวยวายอีกฉันจะไม่กลับบ้านหนึ่งเดือน”

คำขู่ของเขาได้ผลทันที ยัยตัวเล็กบนเตียงสะบัดหน้าหนีสายตาตัดพ้อ ลูคัสยังไม่มีเวลาง้อเธอตอนนี้เขาต้องรีบไปจัดการหญิงสาวอีกคน เรื่องนั้นจะให้หลุดถึงหูเดมี่ไม่ได้เด็ดขาด..

ลูคัสรีบเดินออกมาหานางแบบสาวซึ่งยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากแดงสดยกยิ้มเบาๆ อย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“น่าแปลกจังเลยนะคะ ที่ชื่อลูกสาวของคุณบังเอิญตรงกับชื่อ..”

“หุบปากของเธอซะถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่” ลูคัสเกลียดการถูกข่มขู่ เขามักไม่ปล่อยให้คนที่รู้ความลับรอดไปสักคน ดูเหมือนแอนนี่จะไม่รู้เธอยังตั้งท่าจะข่มขู่เขาต่อ

“คุณครางชื่อเธอ..ตอนที่คุณเอาแอนนี่ภาพในหัวของคุณก็คงเป็นผู้หญิงคนนั้น ว่าแต่เธอรู้มั้ยคะ”

กริ๊ก..

“ฉันให้โอกาสโทรบอกลาคนที่บ้านเอามั้ยแอนนี่ ตายเป็นศพไร้ญาติคงไม่สนุกเท่าไหร่เธอว่ามั้ย” ปลายกระบอกปืนสีดำถูกจ่อเข้าที่ปลายคาง แอนนี่ยืนตัวสั่นแววตาไหววูบด้วยความกลัวอย่างสุดขีด

…เธอไม่น่าปากดีเลย

“ลูคัสคะ แอนนี่ขอโทษ แอนนี่จะลืมเรื่องคืนนี้ไปให้หมด”

..แอนนี่ลำล่ำละลักบอกเขา

“เข้าใจอะไรง่ายๆ ก็ดี กลับไปได้แล้ว ส่วนค่าตัวของเธอจะให้คนโอนตามไปให้ทีหลัง” ลูคัสลดปลายกระบอกปืนลง นางแบบสาวรีบวิ่งออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต แอนนี่วิ่งหน้าตื่นเข้าไปในลิฟท์ด้วยใจเต้นระทึกก่อนจะพบว่าขาของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำสีเหลืองเปรอะเปื้อนเต็มพื้น..เธอฉี่แตก!

…บ้าจริงเธอไม่น่ารับงานนี้เลย!

ลูคัสเก็บปืนกระบอกเล็กเข้าที่ สายตาเขามองไปทางประตูห้อง จู่ๆ ก็เริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ทั้งๆ ที่ไม่อยากอยู่กับเธอสองต่อสอง..แต่เดมี่ก็พาตัวเข้ามาหาถึงที่หลายปีมานี้ความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเธอเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลัวว่าสักวันเขาจะห้ามใจไม่อยู่

เด็กหญิงเดมี่ในวันวานกลายเป็นสาวน้อยแรกแย้ม..กูนี่แหละที่อยากจับกระโปรงคุณลูกสาวแย้มดู ว่าอะไรๆ มันโตพอจะใช้งานได้หรือยัง!

ความคิดนี้ทำให้ลูคัสไม่กล้าอยู่บ้านต้องหาเรื่องทำงานงกๆ ให้ลืมใบหน้าอ้อนๆ ของเดมี่

“คุณป๊าเสร็จหรือยังคะ เดมี่ง่วง” เด็กอนามัยของเขาตะโกนอยู่ด้านใน

“อืม..จะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ”

..ไปคุย

..หรือไปแย้มดูดีวะ!

........

ฝากกดใจ+เพิ่มเข้าชั้น+คอมเม้มให้กำใจด้วยนะคะ

ขอบคุณค้า..