กรงรักกับดักมาเฟีย

บทนำร่างกายชื้นเหงื่อ บรรยากาศรอบห้องเร่าร้อน สองอย่างนี้คือของคู่กันยามเมื่อสิ่งที่เรียกว่ากิจกรรมเข้าจังหวะกำลังโหมกระหน่ำใส่อย่างดุเดือดความร้อนผ่าวขยับเข้าออกกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ริมฝีปากอุ่นเร่าประทับทำรอยไม่รู้กี่หน มือสากบีบขยำสะโพกนุ่มตั้งแต่เปลี่ยนท่าเมื่อยี่สิบนาทีก่อน บ้างก็ฟาดให้เป็นรอยจนทั้งเสียวทั้งเจ็บ หากแต่ก็ชอบ แอ่นสะโพกสวนกลับให้ฟาดซ้ำๆ“อ๊ะ เสียว~” เสียงครางสั่นพร่าร้องบอกเป็นรอบที่เท่าไรไม่อาจนับได้ สมองต้องประมวลผลให้ทันตามแรงส่งกระแทกที่ทำเอาร่างเล็กสั่นคลอนทุกจังหวะ มันพร้อมช่วงชิงสติที่เหลือน้อยนิดของเธอไปได้ทุกเมื่อแรงขยับรุนแรงขึ้นทุกครั้ง คนคลานสี่ขาแทบตัวไถลนอนราบจมไปกับเตียง สองแขนค้ำยันสั่นหงึกหงัก ร่างกำยำของเขาทำเธอหัวสั่นหัวคลอนทุกครั้งไป“เฮีย เอามุกแรงๆ” พร่ำขอในสิ่งที่เขาก็มอบให้ถึงอกถึงใจอยู่แล้ว เสียงอ่อนเสียงหวานกระทบโสตประสาทอีกคนเมื่อไร จัดให้เธอลึกสุดใจจนถึงสวรรค์มันดีจนไม่อยากนับว่าเสร็จสมไปกี่ครั้ง คงต้องให้กล่องถุงยางเป็นพยาน“ระ..แรงอีก อ๊า!” กลายเป็นคนเสพติดรสชาติเซ็กส์ของเขา รุนแรงถึงใจแบบนี้เธอชอบนัก“ร่าน” เพียงเสียงแหบซ่านหลุดจากป

ในขณะที่มุกดาอึกอักพยายามคิดหาทางแก้ปัญหาเอาตัวรอดจากคำถามกระอักกระอ่วน ราวกับสวรรค์มาโปรดก็มิปาน ส่งเจ้าชายรูปงามขี่ม้าขาวมาช่วยเธอคิเรย์ผู้ซึ่งยืนมองเห็นเหตุการณ์นานสองนานรู้สึกขัดหูขัดตาจนทำเพียงแค่ยืนดูเฉยๆ ไม่ได้ เขาเดินเข้ามากระชากตัวมุกดาออกจากเพื่อนสนิท“ทำอะไรกันไม่ยอมออกไปสักที มึงนี่เมาแล้วอาการหนักตลอดนะไอ้ติน เอางี้เดี๋ยวกูไปส่งมึงเอง มีหวังให้มุกดาไปส่งคงไม่ถึงโรงแรมหรอก” รัวใส่เป็นประโยคจนมันร้องโวยวายตามประสาคนเมาเอาแต่ใจ จะให้มุกดาไปส่งให้ได้ คิเรย์รำคาญเสียงเพื่อนเป็นอย่างมาก เขาผลักหัวมันจนล้มหงายกับเบาะจากนั้นปิดประตูรถตามไปสายตาคมกล้าหันมาตวัดมองดุคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งแก้ไขสถานการณ์ไม่ถูกจนต้องให้เขายื่นมือมาจัดการเอง“มัวทำอะไรอยู่ทำไมไม่รีบไปส่งมัน”“ก็เฮียตินเขา…”“เฮ้อ ช่างเหอะ เอากุญแจรถมาแล้วจะไปไหนก็ไป เธอคงหาทางกลับเองได้ใช่ไหม” มุกดาหน้าเจื่อนแต่ก็ยอมส่งกุญแจรถให้คิเรย์“แต่มุกยังหาที่พักไม่ได้” ฟังแล้วคิเรย์นึกในใจ มุกดาทำงานที่คลับของพายัพ ซึ่งอยู่ห่างไกลจากผับเขามาก แล้ววันนี้เป็นวันหยุดของเธอ เธอก็นั่งรถมาหาเขาตั้งแต่เช้า พอจะกลับที่พักไอ้ตินก็คงขอให้

คิเรย์หันมองมุกดาที่ยังคงตกใจขวัญหนีดีฝ่อกับเรื่องที่เกิดขึ้น แน่นอนว่าเธอคงไม่ชิน จากคนทำงานหลังคลับต้องคอยออกมาให้บริการแขกเพราะจำนวนพนักงานของวันนี้มันไม่พอคิดแล้วก็โมโหไอ้พายัพ..เงินตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมถึงงกไม่รู้จักจ้างพนักงานเยอะๆ“มากับฉัน” พูดเสียงเบาพร้อมกระตุกมือเรียวเล็กให้เดินตามมาด้วยกันจนถึงรถ มุกดาถึงได้หายใจหายคอคล่องขึ้นมาหน่อย“ขอบคุณที่ช่วยมุกนะคะเฮีย” นับว่าเป็นประโยคแรกที่เธอได้คุยกับเขาหลังจากตัดขาดกันวันนั้น“อืม ถ้าดีขึ้นแล้วก็กลับไปทำงานต่อเถอะ”“มุกยังไม่ดีขึ้นเลย มุกกลัว” ไม่รู้ว่าเขาจะดูออกไหม มันก็แค่การละคร จริงๆ ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองโดนลวมลาม มุกดาเตรียมยกถาดใส่เครื่องดื่มฟาดหน้าแขกคนนั้นแล้ว แต่เฮียคิเรย์เข้ามาช่วยเธอไว้ก่อนเขามองสีหน้าไม่สู้ดีของมุกดา ใจที่เคยแข็งดั่งหิน แถมยังสร้างกำแพงไว้สูงเป็นอันค่อยๆ พังทลายทีละเล็กละน้อย“อืม ก็กลับไปพักผ่อนที่บ้าน เดี๋ยวฉันบอกไอ้พายัพให้เอง”“ขอบคุณนะคะ แต่เฮีย..” ไม่จบ มุกดารั้งข้อมือแกร่งเอาไว้ ใบหน้าสะสวยช้อนมองคนตัวสูงกว่าด้วยสายตาลุ่มลึก“ไปส่งมุกที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ มุกกลัว ไม่กล้าเรียกรถกลับคนเดียว” ใจหนึ

“เฮียมีเรื่องจะคุยด้วย”“ค่ะ” เก็บคำอยากพูดไว้ในใจ ตอบรับเสียงเบาก่อนยอบตัวนั่งข้างร่างสูง ฝั่งตรงข้ามเฮียตินก็คือเฮียคิเรย์ที่เอาแต่ก้มหน้าพิมพ์เมสเสจโต้ตอบใครสักคน ส่วนคินทร์ออกจากห้องกลับไปทำงานเหมือนเดิม“เฮียมีอะไรจะคุยกับมุกคะ” ฉันค่อนข้างชินแล้วที่ต้องอยู่ตามลำพังกับผู้ชายแก๊งนี้ ถึงพวกเขาทั้งหมดจะเป็นมาเฟียและมีแต่คนหล่อๆ ก็ไม่เคยมีใครวางตัวไม่ดีกับฉัน แม้แต่คุณพายัพที่เป็นเจ้านายก็ยังให้เกียรติกันเลย“เฮียจะชวนหนูไปเที่ยวทะเลเดือนหน้าด้วยกันค่ะ เฮียต้องไปทำธุระเรื่องงานที่นั่นพอดี เลยคิดว่าอยากไปพักผ่อนและก็อยากให้หนูได้พักผ่อนด้วย” ถึงว่าทำไมเขาบอกจะเคลียร์ตารางงาน ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง ฉันแค่นยิ้มบาง เหลือบสายตามองคนตรงข้ามที่ยังคงไม่สนใจสิ่งรอบข้างเอาแแต่ง่วนอยู่กับโทรศัพท์มือถือ ไม่รู้ว่าเขาคุยกับใคร“มุกขอดูก่อนนะคะว่าว่างไหม เผื่อมีธุระด่วนเข้ามา” ธุระอะไรพวกนั้นไม่มีหรอก ฉันแค่ไม่สะดวกใจที่ต้องไปเที่ยวไกลตามลำพังเฮียตินสองต่อสอง “น่าเสียดายที่ไอ้ผาไม่ได้ไปกับพวกเรา” คุณพายัพเอ่ยขึ้นก่อนจิบน้ำเมาล้างคอ “จะไปได้ไงก็น้องเหนือท้องอยู่ เดินทางไกลลำบากแย่”“ใช่

ค่ำคืนที่ผ่านมาฉันนอนไม่เต็มอิ่มนัก กว่าจะข่มตาหลับขับตานอนให้ร่างกายจมสู่ห้วงนิทรา สมองก่อนหน้านั้นคิดอะไรเยอะแยะจนปวดหัวไปหมด ตื่นเช้านี้ถึงได้ดูไม่สดใสเอาซะเลย… “หนูว่าเจ้ตัดใจจากเขาเถอะนะ ” ซาร่าห์นั่งกัดปาท่องโก๋ตรงกันข้ามเอ่ยเสนอความคิดเห็นที่ฟังแล้วทำได้ยากที่สุด ตัดใจเหรอ…ต้องใช้กรรไกรใหญ่ขนาดไหนกันล่ะ “ถ้าเจ้ทำได้จริงๆ คงทำไปนานแล้วซาร่าห์ ไม่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บจี๊ดๆ มาจนถึงตอนนี้หรอก” ฉันตอบน้องเสียงหงอย ใบหน้าหมอบราบไปกับโต๊ะ มองแก้วกาแฟที่กำลังคนไปมาอย่างไม่รู้จะทำอะไร “นั่นไง ก็ถ้าเจ้ไม่อยากเจ็บแบบที่เป็นอยู่ เจ้ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย พยายามตัดเขาออกไปจากชีวิตที่ล่ะเล็กล่ะน้อย อย่าไปคิดสิว่าถ้าไม่มีเขา เจ้จะอยู่ไม่ได้” “…” ฉันเอาแต่เงียบ ฟังที่น้องมันพูด “เมื่อก่อนตอนยังไม่เจอเฮียคิเรย์ เจ้ก็อยู่ของเจ้เองได้ แล้วทำไมตอนนี้ต้องเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับเขาด้วยล่ะ” จริงอย่างที่น้องมันพูดทุกอย่าง ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ แต่ถ้าจะให้ปฏิบัติตาม ฉันฝืนหัวใจตัวเองไม่ได้ เพราะการตัดเขาออกไปจากชีวิต มันก็เจ็บหนักไม่ต่างอะไรจากที่เป็นอยู่ “เจ้ลองเปิดโอกาสให้เฮียตินด