แชทลับสื่อรัก

รอยยิ้มหวานฉาบหน้าซ่อนความช้ำ

กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษร้อยปอนด์คือเอกลักษณ์ของสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

'คินน์' นั่งอยู่หน้าโต๊ะดราฟต์ไฟ เข็มทิศและสเกลรูลเลอร์วางระเกะระกะอยู่รอบตัว ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อลวกๆ กำลังขยี้ตาที่แดงก่ำจากการอดนอนมาสามวันติด แต่ถึงสภาพจะเยินแค่ไหน เมื่อเพื่อนร่วมรุ่นเดินผ่านมาทักทาย ริมฝีปากบางก็ยังคงขยับยิ้มกว้าง ดวงตาหยีลงเป็นรูปสระอิราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า

"งานเสร็จแล้วเหรอคินน์" เสียงเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งทักขึ้น

"อื้อ เพิ่งปั่นเสร็จเมื่อกี้เลย รอดตายแล้วเรา" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส กลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ

เพื่อนเดินจากไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของคินน์ก็หุบลงแทบจะในวินาทีเดียวกัน เขาทิ้งตัวพิงพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับคนหมดแรง มือเรียวล้วงสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอแสดงแอปพลิเคชันแชทที่ถูกตั้งค่าเป็น Dark Mode นิ้วโป้งพิมพ์ข้อความส่งหาใครบางคนที่ไม่มีแม้แต่รูปโปรไฟล์ มีเพียงตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเดียวคือ 'N'

Kinn: โคตรเหนื่อยเลย วันนี้ยิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้ว

หน้าจอขึ้นสถานะ Read เกือบจะทันที ก่อนที่ข้อความจะตอบกลับมา

N: ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องยิ้มให้ทุกคน ฝืนทำไม Kinn: นิสัยไปแล้วมั้ง ถ้าไม่ยิ้มเดี๋ยวคนหาว่าหยิ่งอีก N: ช่างหัวคนอื่นบ้าง ไปหาอะไรกินได้แล้ว หน้ามืดขึ้นมาจะลำบาก

คินน์หลุดยิ้มออกมา—แต่คราวนี้เป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไปถึงดวงตา เขาไม่รู้ว่า 'N' คือใคร รู้แค่ว่าอีกฝ่ายคือคนที่เขาบังเอิญเจอในบอร์ดเกมออนไลน์เมื่อสามปีก่อน และกลายมาเป็น 'เซฟโซน' เดียวที่เขากล้าบ่น กล้าด่า และกล้าอ่อนแอใส่โดยไม่ต้องสวมหน้ากากเดือนคณะผู้เพอร์เฟกต์

Kinn: รู้แล้วน่า กำลังจะไปโรงอาหารกลาง เดี๋ยวถ่ายรูปข้าวหมูทอดไปอวด

คินน์เก็บมือถือ คว้ากระเป๋าผ้าแคนวาสขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกจากตึกคณะ โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเท้าไปโรงอาหารกลางวันนี้ จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

...

โรงอาหารกลางในช่วงพักเที่ยงคือสมรภูมิรบดีๆ นี่เอง เสียงจอแจของนักศึกษาหลายร้อยคนดังเซ็งแซ่ กลิ่นผัดกะเพราเตะจมูกจนแสบ คินน์ถือจานข้าวหมูทอดกระเทียมกำลังสอดส่ายสายตาหาโต๊ะว่าง แต่แล้ว ฝีเท้าของเขาก็ต้องชะงักกึก

กล้ามเนื้อทั่วร่างของคินน์เกร็งขืน มือที่ถือจานข้าวสั่นสะท้านจนช้อนส้อมกระทบกันเสียงดังกริ๊กๆ

ตรงหน้าเขาห่างไปไม่ถึงสามเมตร คือผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบ รอยยิ้มมุมปากที่เคยทำให้คินน์หลงรักนักหนา ตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จนอยากอาเจียน

'เต้' แฟนเก่าที่ทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้ในใจเขา

"บังเอิญจังเลยนะคินน์" เต้ก้าวเข้ามาประชิดตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นจงใจดัดให้ฟังดูอบอุ่น แต่สายตากลับกวาดมองคินน์ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างคุกคาม "พี่โทรหาตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับล่ะ บล็อกเบอร์พี่อีกแล้วเหรอ"

"เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว ถอยไป" คินน์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น เขาเบี่ยงตัวจะเดินหนี แต่เต้กลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเขาไว้อย่างแรง

"อย่าดื้อสิคินน์ พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องวันนั้นพี่อธิบายได้ พี่ขอโอกาส..."

"ปล่อยกู!" คินน์ตวาด เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้โต๊ะรอบๆ เริ่มหันมามอง "อย่ามาแตะต้องตัวกู"

"ทำไม หวงตัวนักเหรอ ทีเมื่อก่อนยอมให้พี่แตะทุกตรง..."

ประโยคสกปรกนั้นทำให้คินน์หน้าชา เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมตามไรผม ความทรงจำแย่ๆ ตีรวนขึ้นมาจนเขาเริ่มหายใจติดขัด อาการแพนิคกำลังจะกำเริบ เขามองซ้ายมองขวาหาทางหนี แต่เต้กลับบีบข้อมือเขาแน่นขึ้นจนเจ็บร้าว

ในจังหวะที่สติของคินน์กำลังจะขาดผึง หางตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งที่เพิ่งเดินสวนเข้ามาในระยะประชิด

ผู้ชายตัวสูงใหญ่ไหล่กว้าง สวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มเปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ทรงผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงบดบังใบหน้าคมคายครึ่งหนึ่ง ดวงตาสีเข้มดุดันราวกับเสือหงุดหงิด และที่สำคัญ... หมอนี่ดูเถื่อนพอที่จะทำให้เต้กลัวได้

สมองของคินน์หยุดประมวลผลตามหลักเหตุผล สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งการเร็วกว่าความคิด

เคร้ง!

คินน์ทิ้งจานข้าวหมูทอดลงพื้นอย่างไม่ไยดี เขาออกแรงสะบัดมือเต้จนหลุด ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปคว้าคอเสื้อช็อปของหนุ่มวิศวะแปลกหน้าคนนั้น ดึงรั้งร่างสูงใหญ่ให้โน้มลงมาหาตนเอง

ดวงตาคมคายของหนุ่มวิศวะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้สบถด่าหรือผลักออก คินน์ก็เขย่งปลายเท้าขึ้น ประกบริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของคนแปลกหน้าทันที!

รอบกายเงียบสงัดลงชั่วขณะราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา

กลิ่นนิโคตินจางๆ ผสมกับกลิ่นมินต์และคราบน้ำมันเครื่องลอยแตะจมูกคินน์ มันเป็นสัมผัสที่หยาบกระด้าง ทื่อมะลื่อ แต่กลับแข็งแกร่งพอที่จะทำให้เต้ที่ยืนมองอยู่อ้าปากค้างด้วยความช็อก

คินน์ผละริมฝีปากออก หอบหายใจแฮ่กๆ ใบหน้าแดงก่ำทั้งจากความอายและความโกรธ เขาหันขวับไปจ้องหน้าเต้ ก่อนจะตะโกนใส่หน้าแฟนเก่าด้วยเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เห็นชัดยัง! กูมีแฟนใหม่แล้ว! และเขาก็ดุมากด้วย เลิกยุ่งกับกูสักที!"

เต้หน้าเสีย มองคินน์สลับกับไอ้หนุ่มวิศวะร่างยักษ์ที่หน้าตาดุเอาเรื่อง เต้สบถคำหยาบออกมาคำหนึ่งก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าหนีออกไปจากโรงอาหาร ท่ามกลางเสียงซุบซิบของนักศึกษาที่เริ่มดังกระหึ่มขึ้นมาเหมือนผึ้งแตกรัง

เมื่อภัยคุกคามจากไป ขาทั้งสองข้างของคินน์ก็อ่อนยวบแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของคนตรงหน้ากลับคว้าเอวเขาไว้ได้ทัน

คินน์เงยหน้าขึ้นมองคนแปลกหน้าที่เขาเพิ่งปล้นจูบไปหมาดๆ เพิ่งสังเกตเห็นป้ายชื่อที่อกเสื้อช็อปเขียนว่า 'นอร์ธ' "เอ่อ... คือ..." คินน์อึกอัก หน้าซีดเผือด กลัวว่าจะโดนหมัดเสยเข้าที่ปลายคาง "ขะ... ขอโทษครับ พอดีผม..."

นอร์ธไม่พูดอะไรเลยสักคำ ดวงตาคมดุจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคินน์นิ่งๆ ก่อนที่เขาจะปล่อยมือจากเอวคินน์ แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเครื่องคิดเลข

"ค่าจูบเมื่อกี้ สองหมื่น" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรก

"ห๊ะ!" คินน์ร้องเสียงหลง "สองหมื่น! บ้าไปแล้ว แค่จูบแป๊บเดียวเองนะ!"

"หน้ามหาชนด้วย ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง" นอร์ธตอบหน้านิ่ง "ถ้าไม่มีจ่าย..."

นอร์ธก้าวเข้ามาประชิดจนปลายเท้าชนกัน ก้มหน้าลงมาใกล้จนคินน์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "มารับผิดชอบคำพูดของมึงซะ... มาเป็น 'แฟน' กู จนกว่ากูจะพอใจ"

คินน์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับข้อเสนอสุดบ้าบอ เขาเพิ่งหนีเสือมาปะจระเข้ชัดๆ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมีข้อเสนอที่วิน-วิน (แบบแปลกๆ) แถมเขาก็ยังต้องการไม้กันหมาเพื่อจัดการกับเต้ คินน์จึงกลืนน้ำลายลงคอและพยักหน้า

"ตกลง... แฟนหลอกๆ ใช่ไหม ได้"

นอร์ธกระตุกยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาทีจนแทบสังเกตไม่เห็น เขาหันหลังเดินกลับไปทางตึกวิศวะ ทิ้งให้คินน์ยืนงงอยู่ท่ามกลางสายตาคนทั้งโรงอาหาร

...

เมื่อเดินพ้นระยะสายตาของผู้คนมาจนถึงหลังตึกเรียน นอร์ธล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอไม่ได้เปิดค้างที่แอปพลิเคชันเครื่องคิดเลขอย่างที่เขาหลอกคินน์ แต่มันกำลังแสดงหน้าต่างแชทในโหมด Dark Mode

นิ้วหนาสไลด์หน้าจอลงมาดูข้อความล่าสุดที่เพิ่งเด้งเตือนเมื่อสักครู่นี้

Kinn: บ้าไปแล้วแก! วันนี้กูสติหลุดคว้าใครก็ไม่รู้มาจูบต่อหน้าแฟนเก่า!! โคตรอายเลย ทำไงดีวะ N!!

นอร์ธมองข้อความนั้นนิ่งๆ ยกปลายนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่เพิ่งถูกช่วงชิงไปหมาดๆ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายปรากฏขึ้นบนใบหน้าดุดัน ก่อนที่เขาจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยมือเดียว

N: ก็ลองรับผิดชอบเขาดูสิ... ไม่แน่ เขาอาจจะรอให้มึงจูบมานานแล้วก็ได้