บทที่ 31 อุ่นเตียง

       

          เสียงน้ำไหลจากฝักบัวรดผ่านศีรษะชำระล้างคราบเลือดออกไปด้วย กลายเป็นว่าบนพื้นเจือจางไปด้วยน้ำสีแดง ดวงตาคมกริบไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งนั้นแต่อย่างใด สาเหตุเพราะชินแล้ว ภาพการตายของศัตรูต่างหากที่ทำให้เขาสนใจ

            กระสุนนับสิบกระแทกร่าง และอีกหนึ่งนัดทะลุหัว ไม่พอทั้งตัวยังเหวอะหวะไปด้วยบาดแผลจากคมดาบของเขาอีก เรียกได้ว่ากึ่งกลางแสกหน้าราวกับล็อคเป้า

            ริมฝีปากของเขายกยิ้มในขณะกำลังคิด ก่อนจะดึงสติกลับมายังปัจจุบัน และเร่งอาบน้ำทันที

            ภารกิจผ่านไปด้วยดี และสำเร็จ สามารถบุกรังของมันได้ ด้วยสมุนร้อยต่อสิบ ฝั่งของเขาน้อยกว่า และที่สำคัญไม่มีใครได้รับบาดเจ็บร้ายแรงเลยสักคน มีแต่ฝั่งฝ่ายตรงกันข้ามเท่านั้นที่ตาย พร้อมกับหัวหน้าของมันคือเหยื่อของเขา

            ครืน...

            เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า จังหวะเจ้าของกำลังเช็ดผมเปียกหมาดที่เพิ่งจะผ่านการสระมาใหม่ๆ ทันทีที่เห็นเป็นรายชื่อของลูกน้องคนสนิทจึงกดรับสาย

            “เรียบร้อยดีไหม”

            (ครับนาย จัดการเรียบร้อยแล้วครับ)

            “พรุ่งนี้เตรียมตัวออกเดินทาง”

            เขารอการรายงานจากคานโลอยู่ ชนวนเหตุของการตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือไป จากแผนที่จะย้ายไปยังประเทศที่เป้าหมายใหม่นั้นอยู่ เพื่อทำการล้างแค้นเป็นเหยื่อรายที่สี่ของเขา

            (ได้ครับนาย)

            สั่งการเสร็จเขาก็เดินออกมาพร้อมตัดสายทิ้งทันที ภาพแรกที่เห็นคือร่างบางนอนตะแคงข้างหันหลังมาให้เขา

            “อ่อยชิบ”

            เหมันต์พึมพำ อดไม่ได้ที่ละสายตาจากเส้นผมเรื่อยลงมาถึงฝ่าเท้าขาวอมชมพู และไปหยุดตรงจุดที่เด่นสุดคือสะโพกกลมกลึง

            สายตาที่นิ่งสงบในตอนแรกเปลี่ยนเป็นหรี่แคบทันที พร้อมกับเป็นประกายระยิบระยับ

            “ลลิสา..”

            เสียงแหบพร่าขานเรียกชื่อ เจ้าของที่แกล้งหลับได้ยินแบบนั้นถึงกับตัวแข็งทื่อ เธอรู้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้คืออะไร โดยประเมินจากภาพรวมแล้ว คืนนี้เห็นทีคงไม่อาจหลุดพ้น เธอถึงได้สูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก ค่อยๆพลิกตัวกลับมาหาเขา

            “คุณไม่เหนื่อยเหรอคะ”

            อย่าว่าแต่เขา เสียงเธอตอนนี้ก็สั่นไม่แพ้กัน หากแต่สั่นคนละแบบ ของเขาระคนมีอารมณ์กำหนัด ส่วนเธออารมณ์หวาดหวั่นและประหม่า

            “ผมยังมีแรงอีกเยอะ”

            ไม่พูดเปล่ามือหนาใหญ่สาก จับแต่มีดแต่ปืนสอดเข้ามาใต้กระโปรงที่เธอสวมใส่ด้วย ซึ่งเป็นชุดนอนเนื้อผ้าลื่น พลางลูบไล้เบาๆตรงต้นขา

               

ลำคอลลิสาแห้งผาก รู้สึกแบบนั้นตอนเผลอกลืนก้อนเจ็บลงไป สัมผัสนี้เธอไม่เคยมาก่อน มากสุดก็แค่กอดและจูบซึ่งนั่นสมัยเรียน อีกทั้งมาจากคนที่รัก ไม่ใช่คนอย่างเขา

            ฆาตกรต่อเนื่อง..

            จะปฏิเสธอย่างไรดี..

            คงไม่ทันแล้ว

            “อะ อินเวร์โน”

            เธออยากผลักไส แต่กลายเป็นทาบแผงอก อยากใช้เสียงห้ามปราม แต่กลับกลายเป็นเสียงครางที่ยั่วยวน ไม่ใช่แค่เพียงเธอ ทว่าเขาเองก็ใช่ย่อย กลิ่นสบู่อ่อนๆอบอวลไปทั่วร่าง ที่เพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำใหม่หมาด แทบหลอมละลายให้คนที่กำลังหายใจ เผลอสูดเข้าไปลึกสุดปอด และนั่นส่งผลให้เธอแทบคลั่ง

            “ผมอยากได้รางวัล”

            ประโยคสั่นกระเส่า มาพร้อมกับการโน้มตัวลงมาของเขา เธอที่ไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็อยู่ใต้ร่างของเขาแล้ว กับสัมผัสแปลกใหม่ ที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน แต่กระนั้นก็เลือกที่จะเรียนรู้มัน คือปลายจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอ และ ริมฝีปากร้อนฉ่าแตะเบาตรงติ่งหู หลังจากปลดพันธนาการชื่อว่าระเบิดนั้นออกให้ เพียงแค่นั้นร่างทั้งร่างราวกับคิดคดทรยศ

            มันทั้งนอนนิ่ง ทั้งแข็งทื่อ ถึงไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ไม่ได้ผลักไสไป

            “อื้อ..”

            จากนั้นสะดุ้งตอนที่นิ้วแกร่งก่อนหน้าลูบไล้สลับบีบเคล้นอยู่บนเนื้อเนียน เลื่อนลงมาคุกคามตรงจุดสงวน

            “ไม่เคยหรือ” เปลือกตากำลังหลับพริ้ม เบิกขึ้นมากะทันหัน ตอนเขาผงกหัวขึ้นมาสบตาเธอ และเอ่ยถามน้ำเสียงแหบพร่า “เป็นไปได้ไงกัน คุณแก่แล้วนะ”

            “นะ นี่..”

            ลลิสาเสียอาการ เขากลับหัวเราะในลำคอ  เธอแยกเขี้ยวใส่ แต่ไม่นานก็ต้องชะงักอีก เมื่อสบตาเข้ากับสายตาคมกริบของเขา ที่ตอนนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง พลันเบือนหน้าไปทางอื่น จู่ๆ ก็เกิดเขินอายขึ้นมา

            “ถ้างั้นมันจะเจ็บหน่อยนะ”

            ไม่พอน้ำเสียงที่พูดออกมาของเขานั้นอีก

            น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างนั้นเหรอ ก็พูดเป็นนี่ แต่คนอย่างเขาน่ะนะ

            เธอไม่ตอบ หากแต่ใบหน้าแดงก่ำ ทำตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่าย ด้วยก้านนิ้วอันเดียว ที่แตะตรงปลายคางดึงเบาๆให้หันกลับ

            “ถ้าอย่างนั้น..แล้วจูบล่ะ ผมคนแรกด้วยหรือเปล่า”

            จังหวะเขาโน้มหน้าลงมาพ่นลมอุ่นๆใส่ใบหู คำถามนี้ก็ดังออกมา เธอไม่รู้ว่าพอได้ยินแล้ว ระดับร้อนที่มีอยู่ตอนนี้จะเป็นของใครที่ระดับเยอะมากกว่า

            ถ้าตอบว่าไม่ใช่ จะถูกยิงจมเตียงตอนนี้ไหม

            “ไม่ตอบ แสดงว่า..”

            “อยากลองค่ะ”

            “หืม?” ด้วยความกลัวว่าเขาจะโกรธ เธอถึงได้ชิงพูดออกไปแบบนั้น พอได้สติกลับทำหน้าไม่ถูก “ว่าไงนะ”

            อินเวร์โนชะงักกึก ก่อนยิ้มกรุ้มกริ่ม

            “สาบอกว่า..อยากลองค่ะ”

            เธอบอกอีกครั้ง คราวนี้เขาฉีกยิ้ม เป็นยิ้มกว้างที่น่าขนลุกสุดๆ

            “งั้นเหรอ..ก็ได้”

            เพราะเขารู้ว่าเธอกลบเกลื่อนหรอก ถึงได้รู้สึกพึงพอใจ ชอบตอนที่เธอเอาตัวรอด รู้สึกว่า ..ตลกดี

            ลลิสายิ้มตอบ หากแต่รอยยิ้มนั้นต่างกันกับเขาลิบลับ

            คนใต้ร่างยิ้มแห้ง ไม่ได้ยิ้มยั่ว

            “ฟังนะ ภรรยาของผม คืนนี้ผมจะเอาคุณให้จมเตียง”

            “..............”

            “ดังนั้น มือใหม่อย่างคุณไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ครางให้ดังๆก็พอ