LOGIN“ครูเชื่อว่าเธอทำได้ ดูเพื่อนๆ สิ ทุกคนเต้นเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง เธอมาเป็นโคโยตี้เพื่อหาเงินรักษาแม่ไม่ใช่หรือ นึกถึงแม่ไว้แล้วกำลังใจจะมาเอง ขึ้นไปบนเวทีเต้นด้วยหัวใจของเธอ สู้ๆ”
กำลังใจจากครูสอนทำให้ไปรญาฮึดสู้ เธอต้องสู้เพื่อแม่ ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างเธอจะทำไม่ได้ หญิงสาวสูดลมหายใจแรงๆ เดินตามเพื่อนขึ้นไปบนเวที
ดนตรีเริ่มบรรเลง โคโยตี้สาวพากันเต้นไปตามจังหวะเร้าใจนั้นอย่างสนุกสนาน ปลดปล่อยทุกความกังวลทิ้งไป เหลือเพียงการทำหน้าที่ของนักเต้นเพื่อให้ความสุขกับผู้ชม
“วู้ โคโยตี้คนใหม่ เซ็กซี่มาก มาทางนี้หน่อยคนสวย” เสียงตะโกนเรียกจากหนุ่มที่มาเที่ยว พากันร้องเรียกสาวโคโยตี้คนสวย ที่ตอนนี้กลายเป็นดาวเด่นขึ้นมา ในมือชูธนบัตรดอลล่าส่ายไปมาเรียกให้เธอไปรับมัน ไปรญาเต้นไปจนถึงกลุ่มที่เรียกแล้ววาดลวดลายเต้นยั่วยวนใจ เรียกเสียงเป่าปากดังวี้ดวิ่ว พร้อมกับดึงธนบัตรที่อยู่ในมือโดยไม่ยอมให้หนุ่มๆ ได้แตะเนื้อตัว ลีลาที่ครูสอนเต้นสอนถูกงัดมาใช้เรียกทิปจากหนุ่มๆ กลัดมันได้เป็นกอบเป็นกำแทบจะไม่มีที่ยัด พอเพลงจบสาวๆ โคโยตี้ก็พากันลงจากเวที ไปรญารีบวิ่งไปหาครูฝึกทันที
“ครูคะ ปลายเต้นใช้ได้ไหมคะ”
เธอเอ่ยถามเสียงปนหอบเล็กน้อย เมื่อครู่เธอวาดลวดลายจนหมดแรง แต่ก็คุ้มเมื่อเห็นจำนวนทิปที่ได้จากแขก
“ยอดเยี่ยมมากเลยไปรญา ฉันทำนายเลยว่าเธอจะเป็นดาวเด่นของซัคคิวบัสบาร์แห่งนี้ แค่ทำให้เต็มที่ และสนุกกับมันอย่าสนใจว่าใครจะพูดอะไร”
“ค่ะครู ปลายจะเต้นเพื่อแม่ จะเป็นสาวโคโยตี้ที่เสน่ห์แรงที่สุดของที่นี่”
ไปรญายิ้มกว้าง มั่นใจในความสามารถของตัวเองขึ้นมา หญิงสาวตั้งใจทำหน้าที่สาวโคโยตี้อย่างเต็มที่ และพัฒนาลีลาการเต้นจนทำให้แขกที่มาเที่ยวพากันติดใจ จนต้องมารอดูลีลาการเต้นของเธอจนเต็มร้านทุกคืนให้ได้ มันจะสร้างรายได้ให้เธออย่างเป็นกอบเป็นกำ เธอคิดว่าหากมีรายได้แบบนี้ทุกคืนจะสามารถหาเงินมาจ่ายค่ารักษามารดาได้ในเวลาไม่นานแน่นอน
มุมหนึ่งของบาร์ สายตาของใครคนหนึ่งกำลังจ้องมองดูหญิงสาวด้วยแววตาวาววาม ไม่ต่างจากเสือจ้องมองลูกกวางน้อยอย่างกระหายหิว
“ลีลาเด็ดไม่เบาแม่สาวโคโยตี้คนใหม่ ในที่สุดเธอก็แค่ผู้หญิงหิวเงิน ไม่ต่างจากคนอื่นหรอก หึ”
รอยยิ้มเปลี่ยนมาเหยียดเย้ย เมื่อคิดว่าหญิงสาวแค่ทำสะดิ้งหวังอัพค่าตัวให้สูงขึ้น
เอนริโก้หันกลับมายกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม พลางสนทนากับเพื่อนอย่างคารอส
“ผมยังยืนยันว่าผมต้องการผู้หญิงคนนี้ ช่วยจัดการส่งเธอมาหาผมหน่อยสิ ค่าตัวผมยินดีจ่ายไม่อั้น”
คารอสยิ้มเนือยๆ หันไปมองสาวโคโยตี้คนใหม่ด้วยแววตาสงสาร เขารู้มาจากโทนี่ว่าไปรญามาทำอาชีพนี้เพราะต้องการเงินไปรักษามารดาที่ป่วยหนัก ไม่ได้หวังอัพค่าตัวอย่างที่เอนริโก้คิดสักนิด แต่เพื่อนนักธุรกิจของเขามองหญิงสาวในแง่ลบไปแล้ว หากบอกความจริงไปมีหรือจะเชื่อ
“ผมว่าเธออาจปฏิเสธคุณ เสียเวลาเปล่าน่าเอนริโก้ หาสาวคนอื่นเถอะ มีสวยๆ เยอะแยะที่พร้อมบริการคุณ ซินดี้กับซาร่าก็ได้ คราวก่อนเห็นว่าคุณชอบพวกเธอนี่ ให้เรียกมาให้ไหม”
คารอสพยายามเบี่ยงเบนความสนใจมายังสาวรายอื่น แต่เอนริโก้ส่ายหน้า
“สองสาวนั่นเอามันส์ก็จริง แต่ผมไม่ชอบมีอะไรกับผู้หญิงซ้ำหน้ากัน มันน่าเบื่อ ผมอยากได้ผู้หญิงคนนั้น เรียกมาหาผมเถอะ” เขายังคงยืนยันความต้องการ
คารอสถอนใจก่อนจะพยักหน้า “โอเค คุณตกลงกับเธอเองก็แล้วกัน ผมจะไม่ยุ่งด้วย” เขาจำยอมทำตามใจเพื่อน
“แค่เธอมาผมจะตกลงกับเธอเอง หากเธอไม่โอเค ผมก็ไม่ฝืนใจหรอกน่า”
เอนริโก้ยิ้มกว้างแววตาวาววับ ในสมองคิดแผนการดีๆ ไว้ดักแม่กวางน้อยจอมอวดดีไว้แล้ว ขอแค่เธอมาเขาจะจัดการเธอให้อยู่หมัด
หลังจากหมดเวลาโชว์คารอสใช้ให้โทนี่เรียกไปรญามาพบที่ห้องวีไอพี หญิงสาวมาตามคำสั่งเพราะคิดว่าโทนี่มีเรื่องสำคัญจะพูดกับตนเอง แต่พอเปิดประตูเข้ามาในห้อง ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเจอคนที่นั่งรออยู่
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันมาพบคุณโทนี่เห็นเขาบอกให้ขึ้นมาพบที่ห้องนี้” ไปรญาไม่ยอมก้าวเข้าไปในห้อง ยืนคาประตูอยู่อย่างระแวงภัย
“เข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวโทนี่ก็มา”
“ไม่ ฉันไม่เข้าไปหรอก”
เสือร้ายมองร่างของแม่กวางสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ร่างสูงขยับเข้ามาหา ขณะที่หญิงสาวถอยกรูดแต่ก็ช้ากว่าคนที่จ้องอยู่ ร่างบางโดนกระชากเข้ามาในห้องจนได้
“อ๊ะ คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!”
ร่างงามของไปรญาถูกลากเข้ามาในห้อง แล้วผลักล้มลงไปนอนบนโซฟายาว ก่อนที่อีกฝ่ายจะปิดล็อกประตูห้องแล้วยัดกุญแจลงไปในกางเกงของตนเอง
“อยากออกไปก็ล้วงกุญแจออกมาไขประตูสิคนเก่ง กุญแจอยู่ลึกหน่อยนะ มาล้วงเลย มามะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เอนริโก้ยิ้มยั่ว ส่ายเอวไปมาให้หญิงสาวเจ็บใจเล่น เขามองใบหน้างามที่ตอนนี้บูดบึ้งด้วยความโมโหอย่างสะอกสะใจ ถึงจะฤทธิ์มากแค่ไหน ก็คงไม่กล้ามาล้วงเอากุญแจถึงในกางเกงเขาหรอก
“กรี๊ดดด อ๊ะ”เธอกรีดร้องเมื่อบางสิ่งในกายกายแตกพร่าง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่ออีกฝ่าย เลื่อนตัวลงไปยังกุหลาบสาว แล้วใช้ลิ้นเลียไล้กลีบผกางาม ที่ชุ่มช่ำด้วยหยาดน้ำหวาน ชิวหาร้อนห่อเป็นกรวยก่อนจะแหย่แยงเข้าลึก กระดกรัวไปมาจนเจ้าของโถงถ้ำฉ่ำร้อนถึงกับดิ้นเร่าๆ ยกสะโพกลอยจากพื้นแอ่นตัวให้เขาดื่มกินถนัดถนี่“เฟอร์นันโด พอก่อนไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดด ฉันจะขาดใจ”เสียงร่ำร้องดังขึ้น แต่อีกฝ่ายไม่สนใจยังคงเพลิดเพลินกับความหวานฉ่ำของกุหลาบงาม ถึงจะผ่านกาลเวลามาแต่ไม่ลดทอนความสวยงามตราตรึงใจแม้แต่น้อย จนกระทั่งร่างงามกระตุกเกร็งปลดปล่อยสายธารหวานออกมาอีกรอบ นั่นแหละเขาถึงได้เงยหน้าขึ้น แล้วลุกขึ้นนั่งเอามือช้อนใต้สะโพกนุ่มดึงหมอนมารองไว้ ก่อนจะจับขาเรียวสวยยกขึ้นพาดบ่า เปิดทางให้มังกรร้ายได้เข้าไปยังถ้ำฉ่ำหวาน มือหนาประคองกายแกร่งดุนดันอยู่ตรงปากทางเข้า จนเมื่อเธอหยุดเกร็งตัวเปิดรับเขา ก็ดันพรวดเข้าไปจนสุดความยาวในคราวเดียว ทำเอาภรรยาสาวสะดุ้งเฮือก“อ๊ะ ซี๊ดดดด”ปัทมานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปนจุก ช่องทางสวาทร้างรามานาน จึงคับแน่นไม่ไหลลื่น ได้แต่ยกมือดันแผงอกสามีไม่ให้เขาเร่งเครื่อง ขอเวลาได้ปรับสภาพก่อน
เฟอร์นันโดต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการพิชิตใจสาวน้อยชาวเอเชียแสนน่ารัก ที่มารับจ้างทำงานพิเศษเป็นแม่บ้านแลกกับเงินเพียงไม่กี่เหรียญ เธอต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขารู้จัก เธอไม่สนใจเงินทองมากมายของเขา นอกจากหัวใจและความรักที่เขามอบให้เท่านั้น แต่เธอก็หนีเขาไปพร้อมหอบลูกในท้องที่เขาไม่รู้ว่ามี เธอหายไปเกือบยี่สิบปี ไร้ข่าวคราวจนเขาท้อใจที่จะตามหา ได้แต่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ กับผู้หญิงมากมาย ที่ไม่เคยมีใครให้ความอิ่มเอมใจได้เท่าเธอ เพราะเขาไม่เคยรักผู้หญิงเหล่านั้นเหมือนที่รักปัทมา จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายโทรติดต่อเข้ามา พร้อมทั้งขอความช่วยเหลือโดยยอมบอกว่ามีลูกสาวที่น่ารักคนหนึ่งให้เขา เฟอร์นันโดไม่รีรอรีบเดินทางมาพบเธอที่โรงพยาบาล สภาพของเธอไม่ทำให้เขารังเกียจกลับยิ่งสงสารและรักเธอยิ่งกว่าเดิม เขาได้เธอคืนมาพร้อมลูกสาวหนึ่งคน ชีวิตจึงสมบูรณ์พร้อมอีกครั้ง และไม่คิดว่าจะยอมให้เธอจากเขาไปอีก“ปัทจ๋าผัวมาแล้วนะ ขอชื่นใจหน่อยได้ไหม”เสียงกระซิบมาพร้อมการกดจมูกบนแก้มนวล ทำเอาคนแกล้งหลับขนลุกเกรียวแต่ยังฝืนไม่ยอมลืมตา อีกฝ่ายเลยได้ใจซุกไซ้จมูกไปตามซอกคอหอมกรุ่น แตะริมฝีปากจูบผิวนุ่มๆ ดูดเม้มเ
“ตอบผมมาก่อนสิ”“ตกลงสิคะ จดทะเบียนแล้ว มีลูกด้วยกันอีกหนึ่ง ไม่ตกลงแต่งงานฉันก็บ้าเต็มที”ปัทมาตอบรับ ก่อนจะยื่นมือให้เขาสวมแหวน“โรแมนติกหน่อยสิที่รัก ผมตื่นเต้นแทบตาย กว่าจะขอคุณแต่งงานได้”เฟอร์นันโดเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานจากฉันเธอ เป็นผมคุณอย่างให้เกียรติคู่ชีวิต เธอไม่ใช่สาวใช้เขาไม่ใช่เจ้านาย แต่เป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่สมควรที่จะเรียกกันแบบนั้นอีก“โอเคค่ะ ฉันต้องร้องไห้ด้วยความดีใจก่อนไหมคะ”เธอแกล้งพูด ขณะยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาแรงๆ ปลอบคนแก่แสนงอนให้หายหน้ามุ่ย“แค่ยิ้มก็พอครับที่รัก สวมแหวนแล้ว ก็ต้องจูบใช่ไหม”คนเจ้าเล่ห์แม้เวลาผ่านมาจนเลยวัยหนุ่ม ยังคงหื่นไม่เปลี่ยน เฟอร์นันโดลุกขึ้นมาโอบกอดร่างเล็กแล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้เธอด้วยความรัก แม้เวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหน หัวใจดวงนี้ของเขาสยบยอมให้ดรุณีน้อยแสนน่ารักนามปัทมาตั้งแต่แรกพบ เช่นเดียวกับสาวน้อยที่มอบหัวใจ สยบอยู่ใต้ความรักของชายหนุ่มที่มีอายุห่างกันถึงสิบห้าปีอย่างเต็มใจ ความรักแม้ต่างกันแค่ไหน ขอเพียงหัวใจสองดวงตรงกัน ก็ไม่มีอะไรมาขวางกันไม่ให้รักกันได้…หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา เฟอร์นันโดก็เดินขึ้นชั้นสองของคฤหาสน์ พาตัวเ
“ปัทมา เธอเป็นยังไงบ้าง”ชายคนนั้นเดินมาข้างเตียงคนป่วยจับมือของปัทมาไว้ เขามองหน้าของไปรญาอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มให้เธอ“หนูไปรญา ลูกสาวของเราค่ะ” ปัทมาบอกชายคนนั้นไปรญายืนนิ่งตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก เมื่อจู่ๆ เธอก็ได้พบบิดาที่เคยคิดว่าตายจากไป ท่านยังมีชีวิตอยู่และยืนอยู่ตรงหน้าเธอกับแม่แล้ว แถมยังเป็นคนที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด“หนูปลาย นี่คือพ่อของลูกไงจ๊ะ”ปัทมาจับมือลูกสาวดึงให้มาใกล้คนเป็นพ่อ น้ำตาคลอคลองนัยน์ตา เมื่อเห็นคนเป็นสามีดึงลูกไปกอดไว้ สิ้นสุดกันทีความทรมานกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา เธอได้คำว่าครอบครัวกลับคืนมาแล้ว และต่อไปนี้ความสุขอยู่แค่เอื้อมเท่านั้น“คุณพ่อ คุณเป็นพ่อหนูจริงๆ หรือคะ”ไปรญาน้ำตาไหลพราก เมื่อถูกอ้อมแขนแข็งแรงรัดร่างไว้แนบแน่น ไม่คิดไม่ฝันว่าเธอจะมีวันนี้ วันที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า“พ่อคือพ่อของลูก พ่อมารับลูกกับแม่ของลูกกลับไปอยู่บ้านของเรา รู้ไหมว่าพ่อตามหาลูกกับแม่มานานแค่ไหน โชคดีที่สวรรค์เมตตา ให้โอกาสพ่อได้ชดใช้ให้ลูกกับแม่ของลูก”คนเป็นพ่อปาดน้ำตา ขณะคลายอ้อมแขนออก แล้วหันไปกอดภรรยาของตนเอง“ขอบคุณนะปัทมา ที่ให้โอกาสฉันได้ด
ใกล้เวลาที่ไปรญาจะมาหาเธอแล้ว ปัทมาต้องการคุยกับลูกสาว ก่อนจะให้สองพ่อลูกได้พบกัน “โอเค ฉันจะรออยู่แถวหน้าห้องนี้นะ ฉันอยากเห็นหน้าลูก” คุณพ่อเห่อลูกสาวคนใหม่ จนไม่ยอมไปไหนไกล เฟอร์นันโดขยับลงมาจากเตียงยื่นหน้ามาหอมแก้มปัทมาแรงๆ แล้วเดินออกไปรอนอกห้อง เขาเดินไปมาอยู่แถวนั้นไม่ให้เป็นพิรุธ สายตาจับจ้องมองดูคนที่ผ่านไปมา แล้วก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมา ใบหน้าสวยน่ารักเหมือนในรูปถ่ายที่ปัทมาให้ดู หัวใจคนเป็นพ่อพองโต สายตาจับจ้องมองดูลูกรักด้วยความยินดี เขาปล่อยให้เธอเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย แล้วไปยืนแอบฟังสองแม่ลูกคุยกันหน้าประตูไปรญาเดินทางมาจ่ายค่ารักษาที่คงค้างไว้ มารดาของเธอได้รับการรักษาจนเกือบหายเป็นปกติ รอเพียงแผลผ่าตัดหายดีและแข็งแรงขึ้นก็จะสามารถกลับไปใช้ชีวิตปกติได้“แม่ขา หนูมาเยี่ยมค่ะ”ไปรญาเข้ามากอดมารดาที่นั่งเล่นบนเตียงผู้ป่วย ในยามนี้เธออยากร้องไห้เหลือเกิน ตัวเองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ถูกทำลายความบริสุทธิ์จนไม่มีอะไรให้ภาคภูมิใจ มารดาของเธอเป็นชาวไทย อบรมลูกสาวอยู่เสมอให้รักนวลสงวนตัว หญิงสาวไม่เคยคบกับเพื่อนชายในฐานะแฟนเลย เพราะไม่อยากให้มา
“อย่าทิ้งฉันไปอีกนะปัทมา...” เฟอร์นันโดขยับถอยห่าง เชยคางของหญิงสาวมามองใบหน้าซีดเซียวนั้นด้วยความรัก เธอเปลี่ยนไปดูอ่อนล้าทรุดโทรม ยี่สิบปีที่ผ่านมา เธอคงมีชีวิตที่ลำบากมาก แต่ต่อให้เธอเปลี่ยนไปเช่นไรหัวใจของเขาไม่เคยเปลี่ยนตาม เธอคือยอดดวงใจ คือที่สุดของหัวใจ เช่นไร ก็ยังเป็นเช่นนั้นเสมอมา “คุณเฟอร์นันโดคะ ฉันขอโทษ...” ปัทมาน้ำตาไหล ยกมือขึ้นวางบนแก้มมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายไม่เปลี่ยนของคนที่เธอรักด้วยความรู้สึกปวดร้าว เธอรักเขาเสมอ มีเพียงเขาในหัวใจตลอดมา วันแรกที่พบรู้สึกเช่นไร วันนี้ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ “ฉันตามหาเธอมาตลอด เธอใจร้ายมากที่ทิ้งฉันไป รู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ที่ต้องอยู่โดยไม่มีเธอ” เขาตัดพ้อ “คุณไม่มีความสุขกับคุณเฮเลนเหรอคะ” เธอลูบแก้มเขาเบาๆ มองดูใบหน้าที่ยังหล่อเหลา แม้วัยล่วงผ่านก็ไม่ทำให้เขาหล่อน้อยลง “ฉันไม่ได้รักเฮเลน ฉันจำเป็นต้องแต่งงาน แล้วมันก็จบลงในปีที่สองหลังจากเธอตาย ฉันตามหาเธอมาตลอดนะปัทมา ทำไมเธอไม่ยอมติดต่อมาบ้าง ปล่อยให้ฉันตามหาเธอเหมือนคนบ้า เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม” “โถ่ ฉันไม่เคยไม่รักคุณนะคะ” ปัทมายื่นหน้าไปแตะริมฝีปากบนแก







