Masuk“คล้องได้แล้ว อุ้มกลับบ้านเลยละกัน” ทัชอุ้มกระต่ายน้อยน้ำมนต์ จะเอากลับบ้านทันที“ไม่ได้ๆ เอาหนูกลับบ้างไม่ได้ ให้คุงพ่อยิงโป้งใฉ่แตกเยยนะ” น้ำมนต์ดิ้นกระแด่วๆ ในวงแขนแข็งแรง ร้องโวยวาย ข่มขู่“คุณพ่อดุซะด้วย”“ดุมาก กลัวแน่”“กลัวจังเลยครับ กลัวๆ” ทัชแสร้างทำเป็นกลัวคำข่มขู่นั้น“กลัวก็ปล่อยหนูยงเยย เย่งเป็งเด็กไปได้ หนูทำงางหาตังค์อยู่นะ” น้ำมนต์ตำหนิคนพี่“ผมผิดไปแล้วครับ ขอโทษครับที่เล่นเป็นเด็ก” ทัชวางเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งพบกันครั้งแรก แต่ก็หลงความน่ารักได้ไม่ยากลง สำนึกผิดไม่ทันเลยทีเดียว“พี่เกมมาเป็นคนขายบ้างเลย” น้ำเสียงกรุ่นโกรธเพราะถูกแกล้ง และต้องการจะเอาคืนให้คนพี่รู้ความรู้สึกของตัวเองบ้าง“ถ้าเพียงออคล้องพี่ได้ต้องเอาพี่กลับบ้านที่อัมพวาด้วยนะครับ”“ไม่เอากลับหรอก เปลืองข้าว” ความเคืองโกรธทำให้เพียงออพูดไปแบบนั้น“ชัดเจน จบแบบเจ็บๆ” เกมแทบกระอักเป็นเลือดกับคำพูดสุดร้ายกาจของกระต่ายน้อยเพียงออเพียะ!!เพียะ!!ฝ่ามือของพิชชี่ตีเข้าที่ต้นแขนของทัช และฝ่ามือของโซดาฟาดใส่ต้นแขนของเกม จากสีหน้าของกระต่ายน้อยทั้งสามก็รู้ว่าถูกเพื่อนๆ ของพวกเธอแกล้ง“แกล้งอะไรคนสวยกัน”“ฉมหน้
สองคุณแม่ต้องไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเป็นแบบแขนยาวกันยูวี กางเกงสปอร์ตสองชั้น ไม่เช่นนั้นก็จะไม่ได้เล่นน้ำ“แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ไม่ชวนพี่นะโมไปไหนบ้างเหรอคะ” มารินถามลูกชาย“ไม่ครับ” เสียงดังฟังชัดแน่วแน่“นะโมไปเที่ยวสวนสัตว์สิคะ มีสัตว์น่ารักๆ เยอะแยะเลย ให้แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์พาไป”“นะโมรู้ ถ้านะโมไป คุณแม่ก็แต่งตัวโป๊ๆ อีก”“ชอบแต่งตัวโป๊กัน ต้องให้ลูกดุ” แบล็คเวลส์หรี่ตามองคนเป็นแม่ เผลอเป็นต้องใส่ชุดโชว์ผิวเนื้อเนียน“คุณป๊าจะตามใจคุณมี้แบบนี้ไม่ได้นะครับ ต้องหัดห้ามบ้าง ไม่ใช่ให้ลูกต้องคอยจัดการตลอด” แมกซ์เวลส์ต่อว่าคนเป็นพ่อ ที่ต้องโดนลูกหลงไปด้วย ข้อหาตามใจแม่มากเกินไป“ครับ” คำเดียวเท่านั้นที่ไนล์จะขอตอบลูกชาย ไม่เช่นนั้นโดนบ่นหูชากว่านี้แน่นอน “เปลี่ยนชุดแล้วก็ไปถ่ายรูปกันต่อได้เลยครับ” เมื่อเปลี่ยนชุดที่พวกตนพอใจแล้ว ก็อนุญาตให้เล่นน้ำได้“มีลูกเหมือนมีพ่อ” มารินกระซิบกับโมนา“ผัวยังไม่หวงขนาดนี้”“ได้ยินนะครับ” สามลูกชายจอมหวงแม่บอกเป็นเสียงเดียวกัน ไม่มีแววล้อเล่นอยู่เลยมารินกับโมนาหันไปยิ้มแหยให้ลูกชาย ก่อนจะไปถ่ายรูป โดยที่ไนล์ยังคงเป็นตากล้องเดนิสกับน้ำมนต์นอนกอดก
“น้องนะโมะมานี่” เดนิสกวักมือเรียกน้ำมนต์“ไม่ไปหยอก” คนถูกเรียกกอดอกหน้างอเง้าบ่งบอกว่าไม่พอใจสุดๆ“ไม่มาหยอ ไม่เย่งด้วยแปกพังปีเยยนะ” คนเรียกเท้าเอวไม่ได้ดั่งใจ พร้อมข่มขู่“ไม่เย่งด้วยแปกพังชาติไปเยย” คำขู่ไม่ได้ผล ถ้าเรียกกันแบบนี้ไม่ต้องเล่นกันแปดพันชาติไปเลย แค่แปดพันปีมันน้อยไป“...น้องคงฉวยมานี่” เดนิสใช้ความคิดเพียงครู่ จึงเรียกน้ำมนต์อีกครั้ง“คงฉวยมาแย้ว มาแย้วๆ” ความขุ่นเคืองพลันหาย แทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้าง รีบลุกแล้ววิ่งไปหาคนเรียก“ต้องเยียกน้องคงฉวยถึงมา” คนพี่มองค้อนคนอายุน้อยกว่า“ก็หนูเป็งคงฉวย เกิดมาฉวยเยย ฉวยฉุดๆ” น้ำมนต์พูดอย่างมั่นใจในความสวยของตัวเอง ที่สวยมาตั้งแต่เกิด“แต่พี่เป็งคงฉวยที่ฉุดในจักวาง” เรื่องความสวยยอมกันไม่ได้ ตนนั้นสวยที่สุดในจักรวาล“หนูชวยฉุดในจักวางแย้ว คุงแม่บอกหนูชวยฉุดในจังวาง” น้ำมนต์ไม่ยอมให้ใครสวยเกินกว่าตนเอง เพราะแม่บอกตนสวยที่สุดในจักรวาล“พี่ฉวยฉุดในจักวางก่อง” เดนิสยอมไม่ได้ ตนเป็นพี่ย่อมสวยที่สุดในจักรวาลก่อน“หนูฉวยฉุดในจักวางก่า” ไม่มีทีท่าว่าน้ำมนต์จะยอมสวยน้อยกว่า เพราะตนนั้นสวยที่สุดในจักรวาลกว่า“พี่ฉวยฉุดในจักวางคงเดียวก่อง
“พี่เกมพูดไม่เพราะฉิบๆ คำ ต้องโดงทำโทษฉิบๆ ที” ทุกครั้งที่เกมเรียก ไอ้โฮป มัน เดนิสจะนับไว้ แต่บางทีก็นับไม่ทันเพราะคนพี่พูดเร็ว ก่อนจะหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ แล้วหย่อนตัวลงมาอีกครั้ง วิ่งไปยังกระเป๋าสัมภาระของตัวเอง หยิบค้อนบี๊บมาตีพี่เกมรัวๆ“ที่นั่งเงียบคือนับว่าพี่พูดไม่เพราะกี่คำเหรอครับ”“ช่าย~~”“แต่วันนี้เดนิสไม่ได้เป็นคุณครูนะครับ”“หมอดุได้”“เป็นหมอทำไมใช้ค้อนล่ะครับ”“เป็งหมอก็ใช้ค้องได้ หมอมีค้อง พี่เกมห้ามเถียง น้ามิยาเป็งหมอ นี่หยางหมอ” ตนเป็นหลานสาวของคุณหมอมิรา หมอก็มีค้อนและใช้ค้อนได้ “หลานคุณหมอนี่เอง แบบนี้ใครจะกล้าเถียง” เกมเอ็นดูเป็นพิเศษตรงที่มีการห้ามเถียงนี่ละ“พี่ยืนยันได้ครับ ก่อนผ่าตัด พี่เห็นค้อนด้วย” โฮปไม่ได้พูดเอาใจเด็กน้อย แต่เขาเห็นค้อนจริงๆ เป็นค้อนสำหรับทางการแพทย์“พี่จ๋าเป็งพะยาดได้”“พยานครับ” โฮปแก้ทันควัน จากพยานกลายเป็นพยาธิเสียอย่างนั้น“ฮ่าๆๆๆ” จากกำลังโมโห โซดาก็หัวเราะได้เพราะความน่ารักของเดนิสโซดาเล่าเรื่องวุ้นให้พิชชี่กับทัชฟังอย่างถึงพริกถึงขิง ทำให้คนที่หลีกหนีการปะทะบ่นอุบ เกิดอยากปะทะขึ้นมาเสียอย่างนั้น มีอย่างที่ไหน ให้แฟนเก่าช่วยรับ
รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของความสนุกสนานพลันหายเมื่อเห็นผู้มาใหม่ ซึ่งไม่มีใครคิดว่าจะมา เพราะตั้งแต่เลิกกับโฮปไป ก็ทำเรื่องย้ายไปเรียนสาขาเดียวกับแฟนใหม่“พี่จ๋าอ้ำๆ” เดนิสมองผู้มาใหม่เพียงแวบเดียว ก็ตั้งใจป้อนผลไม้พี่โฮปต่อ ไม่ทักทาย เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบตน“เห็นโพสต์ในเฟซก็เลยแวะมาเยี่ยม” แม้จะไม่ได้เรียนสาขาเดียวกันแล้ว แต่วุ้นก็ยังเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก หรือแอปพลิเคชันอื่นๆ จึงเห็นความเคลื่อนไหว“แค่มาเยี่ยมจริงๆ เหรอ”“ทำไมพิชชี่ถึงถามวุ้นแบบนั้น”“เห็นว่าเลิกกับแฟน คงไม่คิดจะกลับมาหาโฮปหรอกนะ” พิชชี่ไม่ได้ขุ่นเคืองที่เลิกกับโฮป แต่เป็นเพราะหลังจากนั้นวุ้นทำเป็นไม่รู้จักพวกตนก่อน“พิชชี่น่ะคิดมาก อย่างวุ้นไม่มีทางกลับมาหาโฮปหรอก”“ถ้าโกรธที่เจอแล้วไม่ทักก็ขอโทษด้วย ตอนนั้นบิ๊กไม่อยากให้สุงสิง...”“ไม่อยากให้สุงสิงกับแฟนเก่า รวมทั้งเพื่อนของแฟนเก่า เข้าใจถูกไหม”“ก็ประมาณนั้นแหละ”“เป็นแบบนี้นี่เอง เหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่อยากเข้าใจ มีใครจะเอาอะไรไหม จะลงไปมินิมาร์ท” พิชชี่กระแทกเสียง ก่อนจะลุกขึ้นยืน คำขอโทษไม่ได้ทำให้ความขุ่นเคืองจางหาย และพอจะเดาจุดมุ่งหมายการมาของวุ้นได้“นิกเอาหนม
“เดนิสร้อยอาชีพมาอีกแล้ว” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ทำหน้าเอือมระอาทันทีที่เห็นน้องสาวอยู่ในชุดเสื้อกาวน์ แต่ใส่หมวกพยาบาล แล้ววันนี้เพิ่มพร็อบเป็นแว่นตาคงแก่เรียน กรอบแว่นหนาเตอะ“พร้อมดูแลพี่จ๋ามากลูกสาวคุณป๊า” มารินพูดยิ้มๆ พลางส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับลูกสาว เมื่อคืนกลับถึงบ้านก็เตรียมของที่จะเอาไปเฝ้าคนเจ็บ เช้าก็ตื่นตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า“เข็มอันใหญ่ไม่ต้องเอาไปหรอกครับ ถ้าโดนขาพี่โฮป ได้ผ่าตัดอีกรอบแน่” ไนล์รู้ว่าต้องอ้างถึงพี่โฮป ลูกสาวถึงจะยอมทำตามโดยง่าย“จริงหยอคะ” ตากลมเบิกกว้าง โยนเข็มฉีดยาอันยักษ์ทิ้งทันที“แล้วจะไปชุดนี้จริงๆ เหรอคะ เราต้องไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกันอีกนะ”“ไปชุดนี้ได้ นิกฉามาด”“โอเคค่ะเดนิสสามารถ” เมื่อลูกสาวสามารถใส่ชุดนี้เดินซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ ก็ป่วยการพูดเปล่าๆ ยังไงก็ต้องรั้นใส่ไปให้ได้“แล้วทำไมต้องใส่แว่น หรือเป็นคุณครูด้วย” แมกซ์เวลส์สงสัย ปกติจะใส่แว่นก็ต่อเมื่อสวมบทบาทเป็นครู“ตานิกตุ่ย” เดนิสถอดแว่นให้พี่ชายได้เห็นดวงตาที่บวมตุ่ย เพราะเมื่อวานร้องไห้อย่างหนัก“ร้องไห้ขนาดนั้นก็ควรตุ่ยอยู่หรอกค่ะ”“ไปเอาเจลเย็นมาให้เดนิส ขึ้นรถจะได้ประคบตา” ไนล์







![Inbox ร้อนรัก [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)